บทที่ 10 คู่แข่งที่ไม่ได้ตั้งใจ
ตอนที่ 10 : คู่แข่งที่ไม่ได้ตั้งใจ
หนึ่งสัปดาห์หลังจากคืนงานเลี้ยง พายุยังคงทำเหมือนทุกอย่างปกติ เขายังคงไปเรียนยังคงแกล้งเพื่อนยังคงกวนประสาทคนเหมือนเดิมแต่มีอย่างหนึ่งที่เปลี่ยนไป...เขาเลิกทำตัวเหมือนเดิมเวลามีนับดาวอยู่ตรงหน้า เพราะเขารู้แล้วว่าคำพูดเล่น ๆ ของเขาบางครั้งก็ทำร้ายความรู้สึกคนอื่นได้
หน้าคณะบริหารธุรกิจ "นับดาว" เสียงเรียกทำให้หญิงสาวหยุดเดินพอหันกลับมา เธอก็เห็นพายุยืนอยู่พร้อมถุงขนมในมือ
"พี่พายุ"
เขายื่นให้ "เอา"
นับดาวมองถุงขนม "อะไรคะ"
"ขนม"
"หนูรู้ค่ะว่าขนม" เธอหลุดยิ้มเล็กน้อย "หมายถึงให้ทำไม"
พายุเงียบไปนิดหนึ่งปกติเขาคงตอบว่า "อยากให้ก็ให้"หรือไม่ก็แกล้งพูดกวน ๆ แต่ครั้งนี้เขากลับตอบตรง ๆ
"เห็นวันก่อนบอกว่าไม่ได้กินข้าวเช้า"
นับดาวชะงัก เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยพูดเรื่องนี้แต่เขากลับจำได้
"พี่จำได้เหรอคะ"
"จำได้สิ" คำตอบสั้น ๆ แต่กลับทำให้นับดาวนิ่งไป
"ขอบคุณนะคะ" เธอรับมา แต่ไม่ได้ยิ้มกว้างเหมือนเมื่อก่อน พายุรู้ดีเธอยังไม่ได้กลับมาเชื่อใจเขาเต็มร้อยและเขายอมรับมัน
"พายุ" เสียงหนึ่งดังขึ้นทั้งสองหันไปมองชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดนักศึกษาเดินเข้ามารอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้า
"อ้าว อคิน" พายุทัก แต่สายตากลับจับจ้องอีกฝ่ายทันที
อคิน รัตนเวช เพื่อนต่างคณะที่รู้จักกับพวกเขามานานคนที่ตรงข้ามกับพายุแทบทุกอย่าง ถ้าพายุคือไฟอคินก็คือน้ำ
"มาทำอะไร" พายุถาม
อคินยิ้ม "มาหาอาจารย์" ก่อนสายตาจะเลื่อนไปเห็นนับดาว
"น้องนับดาวใช่ไหมครับ"
นับดาวแปลกใจ "พี่รู้จักหนูด้วยเหรอคะ"
"รู้จักสิ" อคินยิ้ม "น้องสาวสกาย" คำพูดนั้นทำให้พายุหันขวับ
"เดี๋ยว" เขามองหน้าอคิน "มึงรู้จักดาว?"
อคินหัวเราะเบา ๆ "รู้จักสิทำไมจะไม่รู้จักก็เพราะสกายเคยเล่าให้ฟัง"
พายุเงียบไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนรู้จักนับดาวมากกว่าเขา พูดคุยกันได้สักพักไม่นานทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไปในทันที
ช่วงบ่ายนับดาวมีงานกลุ่มกับเพื่อนแต่บังเอิญเจอปัญหาเรื่องข้อมูล อคินที่เดินผ่านมาพอดีจึงช่วยดูให้
"ตรงนี้ลองแก้แบบนี้ครับ"
นับดาวมองหน้าจอ "อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ"
"ถ้าไม่เข้าใจถามได้"
"ขอบคุณนะคะ"
ภาพนั้นอยู่ในสายตาของใครบางคนพายุยืนอยู่ไม่ไกลเขาไม่ได้รู้สึกโกรธแต่รู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ
เจไดเดินมาข้าง ๆ "เป็นอะไร"
"เปล่า"
"มึงมองอคินเหมือนจะเผาเขาด้วยสายตา"
พายุเงียบก่อนตอบ "มันดูดี"
"เออ"
"นิสัยดี"
"เออ"
"ผู้หญิงชอบ"
เจไดยิ้ม "อ๋อมึงหึง"
"กูไม่ได้หึง"
"มึงหึง" พายุถอนหายใจแต่ครั้งนี้เขาเถียงไม่ออก
เย็นวันนั้น สกายเดินมาเจอพายุกับอคินยืนอยู่ด้วยกัน
"แปลก" สกายพูด "สองคนนี้ยืนคุยกันได้ด้วย"
พายุเหลือบมอง "กูไม่ได้อยากคุย"
อคินหัวเราะ "แต่กูก็ไม่ได้หนี"
สกายส่ายหน้าก่อนมองพายุ "ระวังหน่อย"
"อะไร"
"คู่แข่งมึงไม่ได้มีแค่กูแล้ว" พายุขมวดคิ้ว สกายพยักหน้าไปทางอคิน
"คนแบบอคิน...ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบ" พายุเงียบ เพราะเขารู้ดีอคินไม่ได้พยายามแย่งนับดาวไม่ได้แข่งขัน ไม่ได้ทำอะไรให้ใครหมั่นไส้แต่เพราะแบบนั้นมันกลับน่ากลัวกว่า คืนนั้นพายุนอนมองโทรศัพท์ หน้าจอเป็นแชตของนับดาวเขาพิมพ์ข้อความ
"พรุ่งนี้ว่างไหม" ก่อนลบพิมพ์ใหม่ "กินข้าวหรือยัง" ก่อนลบอีกครั้งสุดท้ายเขาวางโทรศัพท์ลง แล้วถอนหายใจเป็นครั้งแรกในชีวิต...ที่พายุรู้สึกว่าการเอาชนะใครสักคนไม่ยากเท่าการเอาชนะหัวใจของคนคนหนึ่ง
เมื่อคิดอะไรไม่ออกพายุลุกขึ้นก่อนหยิบกุญแจรถยนต์แล้วเดินออกจากคอนโด ตรงไปที่ลานจอดรถก่อนจะตรงไปที่บ้านของนับดาว เมื่อมาถึงหน้าบ้านเขาไม่ได้ทำอะไรเพียงแค่จอดอยู่ที่หน้าบ้าน บรรยากาศภายในบ้านของนับดาวดูเงียบสงบ ไม่นานเขาเห็นว่านับดาวเดินออกมานอกบ้านพายุหยิบโทรศัพท์มาถ่ายภาพไว้ ก่อนกดส่งหานับดาวตามด้วยข้อความ “อยู่นอกบ้านดึก ๆ ระวังจะไม่สบายนะครับ พอดีผ่านมาเลยแวะมาดู” นับดาวเปิดอ่านด้วยความตกใจก่อนมองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่เห็นเขา
“ผ่านมาแล้วผ่านไปเลยเหรอ” นับดาวพึมพำ แต่พายุที่นั่งอยู่ในรถและเห็นท่าทีของเธอ ทำให้เขาเอาแต่ยิ้มอยู่อย่างนั้น
