บทที่ 11 เกมที่ไม่มีใครประกาศว่าแข่ง
ตอนที่ 11 : เกมที่ไม่มีใครประกาศว่าแข่ง
ตั้งแต่วันที่อคินเข้ามา...ชีวิตของพายุก็เริ่มไม่สงบเหมือนเดิมไม่ใช่เพราะอคินทำอะไร แต่เพราะอคินไม่ได้ทำอะไรเลยผู้ชายคนนั้นไม่ได้พยายามแย่งนับดาว ไม่ได้พูดจาแข่งกับเขา ไม่ได้ทำตัวเหนือกว่าแต่มันกลับยิ่งทำให้พายุหงุดหงิดเพราะทุกครั้งที่นับดาวอยู่กับอคิน...เธอกลับดูสบายใจ หัวเราะง่ายและเป็นตัวเอง
"มึงถอนหายใจรอบที่สิบแล้วนะ" เจไดพูดขึ้น
พายุเงยหน้า "กูทำเหรอ"
"เออ" โฟร์ทหัวเราะ "ตั้งแต่มีอคินเข้ามา มึงเหมือนคนโดนขโมยของ"
"กูไม่ได้โดนขโมย" พายุหยิบปากกาขึ้นมา "ของยังไม่ได้เป็นของกูด้วยซ้ำ เหี้ยทำไงดีว๊ะ" พายุพูดก่อนยกมือขยี้หัวตัวเองอย่างแรง ทำเอาเพื่อนหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น
เจไดยิ้ม "มึงพูดเหมือนยอมรับแล้วนะ"
พายุชะงักก่อนโยนปากกาใส่เพื่อน "พูดมาก"
วันเสาร์ มหาวิทยาลัยจัดกิจกรรมอาสาให้นักศึกษาหลายคณะเข้าร่วม นับดาวสมัครไปช่วยงานตั้งแต่เช้าเพราะเธอเป็นคนชอบทำกิจกรรมและไม่อยากเอาแต่เรียนอย่างเดียว แต่สิ่งที่เธอไม่รู้...คือมีคนสองคนมาร่วมกิจกรรมนี้ด้วย
คนแรก คืออคิน และคนที่สอง...คือพายุ
"มึงมาทำอะไร" สกายถามทันทีเมื่อเห็นพายุ
พายุเลิกคิ้ว "ทำกิจกรรม"
"ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มึงสนใจ"
"ตั้งแต่วันนี้" คำตอบหน้าตายทำให้สกายส่ายหน้า
"น่าเชื่อมาก" สกายพูดและเบะปากไปหนึ่งที
ระหว่างกิจกรรมนับดาวได้รับหน้าที่ช่วยจัดของ แต่กล่องอุปกรณ์ดันอยู่บนชั้นสูง เธอกำลังพยายามเอื้อมหยิบ
"เดี๋ยวพี่หยิบให้" เสียงอคินดังขึ้นเขาเดินเข้ามาช่วยอย่างสุภาพ
"ขอบคุณนะคะ"
"ไม่เป็นไรครับ"
นับดาวยิ้ม "พี่อคินช่วยหนูบ่อยจัง"
"ก็เห็นน้องลำบาก" คำตอบเรียบง่ายแต่จริงใจภาพนั้นทำให้คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกำลังจะเดินเข้าไป หยุดชะงักพายุยืนมองอยู่เงียบ ๆเขายอมรับ...อคินเป็นคนดีดีแบบที่ไม่มีอะไรให้เขาหาข้อเสียได้เลย
"จะยืนดูอีกนานไหม" เสียงสกายดังขึ้นข้างหลังพายุไม่หันไปมอง
"เสือก"
"กูแค่จะบอก" สกายยืนกอดอก "ถ้ามึงชอบน้องกูจริง" พายุหันไปมอง "ก็เลิกแข่งกับทุกคน" คำพูดนั้นทำให้พายุเงียบ "เพราะนับดาวไม่ใช่รางวัล"
สกายพูดต่อ "เธอเลือกเอง" พูดจบสกายก็เดินฮัมเพลงออกไปในทันที ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกที่กวนใจไว้ให้พายุอยู่อย่างนั้น
ช่วงเย็นหลังจบกิจกรรม นับดาวกำลังเดินกลับแต่ฝนกลับตกลงมาอย่างกะทันหัน
"แย่แล้ว" เธอมองท้องฟ้า ก่อนจะเห็นร่มถูกยื่นมาตรงหน้า
"เอาไป" พายุยืนอยู่ข้าง ๆ นับดาวมองร่ม "แล้วพี่ล่ะคะ"
"พี่ไม่เป็นไร"
"แต่ฝนตกนะคะ"
"รู้"
"แล้วทำไม..." พายุเงียบไป ก่อนตอบ
"เพราะพี่ไม่อยากให้ดาวไม่สบาย" นับดาวชะงัก คำพูดธรรมดาแต่กลับแตกต่างจากพายุคนเดิม เขาไม่ได้พูดเพื่อให้เธอประทับใจ ไม่ได้พูดเพื่อเอาชนะแค่พูดสิ่งที่รู้สึก
“งั้นเดินไปพร้อมกันไหมคะ จะได้ไม่เอาเปรียบกัน” นับดาวยื่นข้อเสนอขึ้นมาทำเอาพายุยิ้มกว้างก่อนจะตอบเธอ “ดื้อจริง”
ระหว่างที่ทั้งสองเดินไปด้วยกัน โทรศัพท์ของนับดาวดังขึ้นเป็นข้อความจากอคิน
อคิน : ถึงบ้านแล้วบอกพี่ด้วยนะครับ ฝนตก ระวังไม่สบายนะ นับดาวยิ้มแล้วตอบกลับ
พายุเหลือบเห็นไม่ได้พูดอะไรแต่สีหน้าชัดเจนมากนับดาวเงยหน้ามอง
"พี่พายุ" นับดาวเรียกก่อนมองหน้าพายุ
"อะไร"
"พี่ทำหน้าเหมือนคนไม่พอใจ"
"เปล่า"
"จริงเหรอคะ"
"จริง" เธอหลุดหัวเราะ และนั่นทำให้พายุเผลอยิ้มตาม เพราะอย่างน้อย...วันนี้เธอยิ้มให้เขาอีกครั้งแม้จะยังไม่เหมือนเดิมแต่เขาจะรอเพราะครั้งนี้...เขาไม่ได้อยากชนะอคินเขาแค่อยากให้นับดาวเลือกเขา
“แล้ววันนี้จะกลับยังไง ” พายุถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“พี่สกายค่ะ พี่เขาบอกให้ไปรอที่ลานจอดรถ”
นับดาวพูด ก่อนพยักหน้าไปที่ลานจอดรถที่ตอนนี้สกายยืนกอดอกมองทั้งสองคนอย่างเอาเรื่อง
“นับดาว !! พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าอยู่ใกล้มัน” สกายตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิดเป็นอย่างมาก
“พี่สกายพอดีว่าฝนตกแล้วพี่พายุก็กางร่มมาส่งค่ะ” นับดาวบอกกับสกาย ก่อนจะหันมาหาพายุ
“ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะพี่พายุ”
“ครับถึงบ้านแล้วรีบอาบน้ำสระผมนะครับเดี๋ยวจะไม่สบายเอา”
“ค่ะ”
“ขึ้นรถเลยนับดาว” สกายหันมาดุน้องสาวก่อนที่นับดาวจะรีบขึ้นรถ สกายมองพายุก่อนชูนิ้วกลางให้ พายุขำและได้แต่ยักไหล่ไม่สนใจ
