บทที่ 12 คนที่อยู่ข้าง ๆ

ตอนที่ 12 : คนที่อยู่ข้าง ๆ

หลังจากวันทำกิจกรรมอาสา ความสัมพันธ์ระหว่างพายุกับนับดาวเริ่มดีขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้กลับไปเหมือนเดิมในทันทีแต่นับดาวเริ่มพูดคุยกับเขามากขึ้น

อย่างน้อย...เธอก็ไม่ได้หลบหน้าเขาอีกแล้วและนั่นก็เพียงพอสำหรับพายุ

"ดาว" เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้นับดาวหันกลับ อคินเดินเข้ามาพร้อมหนังสือในมือ

"พี่อคิน"

"นี่ครับ" เขายื่นหนังสือให้ นับดาวรับมาอย่างงง ๆ

"อะไรเหรอคะ"

"หนังสือที่ดาวหาเมื่อวาน" เธอเบิกตาเล็กน้อย

"พี่หาให้เหรอคะ"

อคินพยักหน้า "เห็นดาวบอกว่าหาไม่ได้"

"ขอบคุณนะคะ" นับดาวยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสบายใจ และมันทำให้ใครบางคนที่เดินเข้ามาพอดีต้องหยุดมอง

พายุในมือเขาถือถุงขนมที่ตั้งใจซื้อมาให้แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้า...เท้ากลับหยุดเดินเขาเห็นอคินยืนคุยกับนับดาวเห็นเธอยิ้มให้ เห็นเธอหัวเราะ ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในอก ไม่ใช่ความโกรธแต่มันคือความกลัว กลัวว่า...คนที่ทำให้เธอยิ้มได้มากกว่าเขา จะไม่ใช่เขา

"มายืนทำอะไร" เสียงเจไดดังขึ้นจากด้านหลัง

พายุสะดุ้งเล็กน้อย "เปล่า"

เจไดมองถุงขนมในมือ "ซื้อมาให้เขา?"

"เออ"

"แล้วไม่เอาไปให้?" เจไดถามและมองเพื่อน

พายุเงียบ เจไดถอนหายใจ "มึงนี่นะ"

"อะไร"

"ปากบอกไม่กลัวแพ้ แต่ยืนมองคู่แข่งจนเขาจะชนะอยู่แล้ว" พายุหันไปมองเพื่อนก่อนเดินเข้าไป

"นับดาว" เสียงเรียกทำให้ทั้งสองหันมา

"พี่พายุ" พายุมองอคินเล็กน้อย ก่อนยื่นถุงขนมให้นับดาว

"อะ พี่ซื้อมาฝาก" นับดาวรับมา

"อะไรคะ"

"ขนม"

"พี่ให้หนูบ่อยจัง"

"ก็เห็นชอบ"

เธอมองเขา "พี่รู้ได้ยังไงว่าหนูชอบ"

พายุยิ้มมุมปาก "พี่จำเก่ง" คำตอบนั้นทำให้อคินยิ้มบาง ๆเขามองออก ว่าพายุพยายามมากแค่ไหน

           “ถ้าอย่างนั้นพี่ขอตัวไปเรียนก่อนนะ ” อคิณบอกกับนับดาวก่อนหันมาหาพายุ “ปะมึงก็ด้วยไม่มีเรียนเหรอไปกัน อย่ารบกวนเวลาเรียนน้อง”

พายุมองหน้าอคิณงง ๆ แต่ก็เดินตามออกมาอย่างว่าง่าย ระหว่างที่ทั้งสองคนเดินออกมานั้น อยู่ ๆ อคิณก็พูดขึ้น

           “กูรู้ว่ามึงกำลังพยายามอยู่ แต่ก็นะ ยังไงซะก็พยายามต่อไป ไม่ต้องแข่งกับใครแค่แข่งกับใจมึงเองก็พอ” พูดจบอคิณก็ตบไหล่พายุเบา ๆ ก่อนจะปลีกตัวเดินออกไปอีกทางในทันที

เย็นวันนั้น สกายเดินเข้ามาหาพายุที่สนามบาส

"กูมีเรื่องจะถาม"

พายุโยนลูกบาสกลับมา "ว่ามา"

"มึงชอบน้องกูจริง?"

พายุรับลูกไว้คราวนี้เขาไม่ตอบกวน "จริง"

สกายเงียบเพราะคิดว่าพายุจะตอบเล่น ๆ

"แล้วมึงคิดจะทำยังไง"

"ไม่รู้" พายุพูดตรง ๆ "แต่กูรู้ว่ากูไม่อยากเสียเธอไป"

สกายมองหน้าเขา "เมื่อก่อนมึงไม่เคยเป็นแบบนี้"

พายุหัวเราะเบา ๆ "กูก็เพิ่งรู้เหมือนกัน"

           “เออดี ยังไงซะมึงก็ต้องผ่านด่านกูไปก่อน แค่นี้แหละที่กูจะถาม” พูดจบสกายก็เดินไปทันที

ในเวลาเดียวกันนับดาวกำลังนั่งคุยกับเพื่อน

"แก" พั้นช์ถาม

"ถ้าเป็นแก จะเลือกใคร"

นับดาวชะงัก "เลือก?"

"ก็พี่พายุกับพี่อคินไง" เพื่อนทั้งโต๊ะมองหน้าเธอ

นับดาวนิ่งไปเพราะคำถามนี้...เธอเองก็ยังตอบไม่ได้อคินเป็นคนที่ทำให้เธอสบายใจอยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัยแต่พายุ...เป็นคนที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงเป็นคนที่เธอไม่สามารถมองข้ามได้

"ฉันยังไม่ได้เลือกใคร"

นับดาวตอบเบา ๆ "เพราะฉันอยากรู้จักเขามากกว่านี้"

คืนนั้นพายุได้รับข้อความจากอคิน

อคิน : พายุกูรู้ว่ามึงชอบนับดาว

พายุขมวดคิ้วก่อนตอบกลับ

พายุ : แล้ว?

ไม่นานข้อความใหม่ก็ส่งมา

อคิน : กูไม่ได้คิดจะแข่งกับมึง

อคิน : แต่กูจะอยู่ตรงนี้ ถ้าวันหนึ่งเธอเลือกกู

พายุมองข้อความนั้นอยู่นานก่อนยิ้มบาง ๆเพราะครั้งนี้...เขาเจอคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่คนที่พยายามแย่งนับดาวแต่เป็นคนที่พร้อมรอให้เธอเลือก

พายุ : แต่กูจะแข่งกับมึงเพื่อให้ได้ใจน้องมาให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม

อคิณ : เออนั่นเอาที่มึงสบายใจก็แล้วกัน กูแค่อยากจะบอกมึงแค่นี้แหละ

ไม่นานทุกอย่างก็เงียบลง พายุนั่งมองข้อความอยู่นานก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ใช่มึงไม่แข่งกับกู แต่กูนี่แหละที่จะแข่งทั้งกับมึงและตัวกูเองด้วย”