บทที่ 13 คนกลางที่ถูกมองว่าผิด
ตอนที่ 13 : คนกลางที่ถูกมองว่าผิด
หลังจากวันนั้น...ข่าวเรื่องพายุ อคิน และนับดาว เริ่มกลายเป็นเรื่องที่หลายคนพูดถึงในมหาวิทยาลัยไม่ใช่เพราะมีใครประกาศอะไรแต่เพราะทุกคนเห็นว่า...ผู้ชายสองคนที่แตกต่างกันสุดขั้ว กำลังให้ความสนใจกับผู้หญิงคนเดียวกัน
"น้องนับดาว" เสียงเรียกดังขึ้นขณะที่นับดาวกำลังเดินออกจากห้องเรียน เธอหันกลับไปก่อนจะเห็นหญิงสาวในชุดนักศึกษายืนอยู่ตรงหน้า สวย สง่า และดูมั่นใจ
"คะ?"
"พี่ชื่อลลิตา" หญิงสาวยิ้มบาง ๆและแนะนำตัวในทันที
"ปีสี่บริหาร" นับดาวพยักหน้า
"มีอะไรกับหนูหรือเปล่าคะ"
ลลิตามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดตรง ๆ
"พี่อยากคุยเรื่องพายุ"
ชื่อนั้นทำให้นับดาวชะงัก "พี่พายุ?"
"ใช่" ลลิตากอดอก "น้องรู้ใช่ไหมว่าพายุเป็นคนแบบไหน"
นับดาวเงียบ "พี่ไม่ได้จะว่าอะไรน้องนะ"
ลลิตาพูดต่อ "แต่พี่เห็นน้องอยู่กับพายุ แล้วก็เห็นน้องอยู่กับอคิน"
คำพูดนั้นทำให้นับดาวนิ่ง
"น้องรู้ไหมว่าตอนนี้คนอื่นมองยังไง เขามองว่าน้องกำลังให้ความหวังผู้ชายสองคน"
นับดาวกำมือแน่นเล็กน้อย "หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะ"
"พี่รู้"
ลลิตาตอบ "แต่มันก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้น"
"ถ้าน้องไม่ได้ชอบใคร ก็ควรถอยออกมา"
คำพูดนั้นทำให้นับดาวเงียบเพราะลึก ๆ แล้ว...เธอก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน
"ลลิตาเธอพูดอะไรกับน้องกู"
เสียงหนึ่งดังขึ้นทั้งสองหันไป สกายเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"สกาย" ลลิตาเรียกชื่อเขา
"ฉันแค่คุย"
"แต่สีหน้าน้องกูไม่เหมือนคนที่กำลังคุยดี ๆ"
สกายเดินมายืนข้างนับดาว
"ดาว" เขาหันไปมองน้องสาว
"เป็นอะไรไหม" นับดาวส่ายหน้า
"ไม่ค่ะ" แต่สีหน้าของเธอบอกว่าไม่ได้รู้สึกดีนัก
ช่วงเย็นพายุรู้เรื่องจากเจได "ลลิตาไปพูดกับดาว?"
"เออ" พายุเงียบ ลลิตาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้จักเขาดี รู้ว่าเมื่อก่อนเขาเป็นยังไง และรู้ว่าเขาไม่เคยจริงจังกับใคร
หน้าคณะบริหารพายุเดินไปหาลลิตา
"เธอไปพูดอะไรกับนับดาว"
ลลิตาหันมา "ทำไม"
"ผมถามเธอ ไม่ได้ให้เธอมาถามผม" น้ำเสียงของพายุจริงจังกว่าปกติ ลลิตาถอนหายใจ
"ฉันแค่เตือน"
"เตือนเรื่องอะไร"
"เตือนว่าการกระทำของเธอบางทีอาจจะทำให้ใครคนใดคนนึงเจ็บ"
พายุชะงัก
ลลิตามองหน้าเขา "พายุฉันรู้จักนาย นายเคยไม่สนใจความรู้สึกใคร"
คำพูดนั้นทำให้เขาเงียบ เพราะมันคือความจริง
"แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม" พายุตอบ
ลลิตามองเขา "นายแน่ใจ?"
"แน่ใจ" คำตอบนั้นไม่มีความลังเล “จำไว้นะเรื่องที่ผมไม่ได้ร้องขออย่าทำ เรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวกับตัวเธอเองก็อย่าทำ ที่สำคัญอะไรที่เกี่ยวกับนับดาวยิ่งห้ามทำจำไว้” พูดจบพายุก็เดินจากไปในทันที ทำเอาลลิตาถึงกับยืนอึ้ง เพราะไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นเอามากถึงขนาดนี้
คืนนั้นนับดาวนั่งอยู่ที่ระเบียงบ้าน เธอยอมรับว่า...คำพูดของลลิตาทำให้เธอคิดมากเธอไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวไม่อยากให้ใครต้องเสียใจเพราะตัวเองโทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้น ข้อความจากพายุ
พายุ : วันนี้เป็นอะไร
นับดาวมองข้อความก่อนตอบ
นับดาว : หนูแค่คิดอะไรนิดหน่อยค่ะ
ไม่นานข้อความใหม่ก็ส่งมา
พายุ : เรื่องพี่?
เธอเงียบไปก่อนตอบ
นับดาว : หนูไม่อยากให้พี่กับพี่อคินต้องทะเลาะกันเพราะหนู
อีกฝ่ายใช้เวลาสักพักก่อนตอบกลับ
พายุ : ดาว
พายุ : พี่ไม่ได้แข่งกับใครแล้ว
นับดาวอ่านซ้ำ
พายุ : พี่แค่อยากให้ดาวรู้จักพี่ในแบบที่พี่เป็นตอนนี้
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยแต่เธอยังไม่ตอบเพราะครั้งนี้...เธอไม่ได้อยากเลือกคนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงที่สุดเธออยากเลือกคนที่ทำให้เธอมั่นใจว่าเธอจะไม่เสียใจทีหลัง
นับดาว : ค่ะ บางเรื่องอาจจะต้องใช้เวลา
พายุ : พี่มีเวลาให้ดาวเสมอนะครับ ไม่รบกวนแล้วคืนนี้ฝันดี ที่สำคัญในฝันขอให้มีพี่อยู่ในนั้นด้วยนะครับ
นับดาวอ่านข้อความนั้นก่อนยิ้มและพูดออกมาคนเดียว
“คนบ้า”
