บทที่ 14 แค่ให้เห็นว่าพี่ยังอยู่
ตอนที่ 14 : แค่ให้เห็นว่าพี่ยังอยู่
เวลาสี่ทุ่มกว่า บ้านของนับดาวเงียบสงบหญิงสาวนั่งอยู่บนเตียง มือถือยังค้างอยู่ที่บทสนทนากับพายุข้อความสุดท้ายของเขายังคงอยู่ตรงนั้น
พายุ : พี่แค่อยากให้ดาวรู้จักพี่ในแบบที่พี่เป็นตอนนี้
เธออ่านมันซ้ำหลายครั้ง ทั้งที่ไม่ควรคิดมากแต่กลับหยุดคิดไม่ได้ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา...พายุไม่เคยพยายามอธิบายตัวเองกับใคร แต่กับเธอ...เขากลับยอมนับดาวถอนหายใจ ก่อนวางโทรศัพท์ลง
"บ้าจริง..." เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ "ทำไมต้องคิดถึงเขาด้วย" แต่ไม่ทันที่เธอจะได้หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน
โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเป็นข้อความจากพายุนับดาวเปิดดู
พายุ : ออกมาที่หน้าระเบียงหน่อย
เธอขมวดคิ้ว
นับดาว : ทำไมคะ
อีกฝ่ายอ่านทันทีแต่ตอบกลับมาเพียง
พายุ : ออกมาเถอะ
นับดาวมองหน้าจออย่างลังเล เขามาทำอะไรเวลานี้?
หรือว่า...เธอส่ายหน้า "ไม่ใช่หรอก" แต่สุดท้ายความสงสัยก็ชนะ หญิงสาวเดินไปเปิดประตูระเบียงและทันทีที่เธอมองลงไปด้านล่าง...หัวใจก็หยุดไปชั่วขณะใต้แสงไฟหน้าบ้าน มีรถบิ๊กไบค์คันคุ้นตาจอดอยู่ และเจ้าของรถกำลังยืนพิงอยู่ข้าง ๆ รถ
พายุเขาเงยหน้าขึ้นมาเหมือนรู้ว่าเธอเปิดประตูออกมาแล้วทั้งสองสบตากันนับดาวตกใจรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
นับดาว : พี่มาทำอะไรที่นี่คะ
ไม่กี่วินาทีต่อมาข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้น
พายุ : มาหา
เธอขมวดคิ้ว
นับดาว : ดึกแล้วนะคะ
พายุ : รู้
นับดาว : แล้วมาทำไม
ครั้งนี้พายุเงียบไปนานก่อนข้อความใหม่จะปรากฏ
พายุ : ไม่รู้เหมือนกัน
นับดาวชะงัก ก่อนอ่านข้อความต่อ
พายุ : แค่รู้ว่าถ้าวันนี้ไม่ได้เห็นหน้าดาว พี่คงนอนไม่หลับ
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นแต่ก็ยังพยายามตั้งสติ เธอไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมง่าย ๆ ไม่อยากลืมว่าตัวเองเคยเสียความรู้สึกแค่ไหน
นับดาวพิมพ์ตอบ
นับดาว : พี่ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะ
พายุเงยหน้ามองเธอก่อนก้มอ่านข้อความแล้วพิมพ์ตอบ
พายุ : รู้
พายุ : แต่พี่อยากทำ
เธอเงียบ พายุไม่ได้ขึ้นมาหา ไม่ได้เรียกร้องให้เธอลงไปเขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนต้องการให้เธอรู้ว่า...เขายังอยู่
"ดาว" เสียงของเขาดังขึ้นจากด้านล่าง
นับดาวมองลงไป
"คะ?" คำพูดติดปากที่เขาเคยใช้หายไปเหลือเพียงน้ำเสียงจริงจัง
"พี่รู้ว่าดาวยังไม่เชื่อใจพี่"
นับดาวนิ่งฟัง "พี่รู้ว่าพี่เคยทำให้คนอื่นมองพี่ไม่ดี"
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย "แต่พี่ไม่อยากให้ดาวตัดสินพี่จากคนที่พี่เคยเป็น"
ความเงียบปกคลุม "ให้เวลาพี่พิสูจน์ได้ไหม"
นับดาวมองเขา ชายหนุ่มที่เคยทำตัวไม่สนใจใครคนที่ทุกคนคิดว่าไม่มีวันจริงจังกับใคร ตอนนี้กลับยืนอยู่หน้าบ้านเธอตอนดึกเพียงเพื่อขอโอกาส แต่ถึงอย่างนั้น...เธอยังไม่ตอบรับทันที เพราะความรู้สึกดี ๆ อย่างเดียวยังไม่พอสำหรับความไว้ใจ
"พี่พายุ" เธอพูดเบา ๆ "หนูยังตอบอะไรไม่ได้ค่ะ"
พายุพยักหน้าไม่มีสีหน้าผิดหวังไม่มีการบังคับ
"โอเคงั้นพี่รอ" คำตอบสั้น ๆ ของเขาทำให้นับดาวนิ่ง
"พี่จะไม่เร่งดาว"เขายิ้มบาง ๆ "แต่พี่จะทำให้ดาวเห็นเอง"
หลังจากนั้นไม่นานพายุก็ขี่รถออกไปนับดาวยังยืนอยู่ที่ระเบียงมองไฟท้ายของรถที่ค่อย ๆ หายไป เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง ไม่รู้ว่าเธอจะเลือกใครแต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป...คือเธอเริ่มเห็นพายุในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ไม่ใช่ผู้ชายปากร้าย ไม่ใช่คนที่ชอบเอาชนะแต่เป็นผู้ชายคนหนึ่ง...ที่กำลังพยายามเพื่อใครสักคนเป็นครั้งแรก
นับดาวเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นแรงเป็นอย่างมากภาพของพายุวนเวียนในโสตประสาท ข้อความของเขา คำพูดของเขา ทุกอย่างยังคงวนเวียนอยู่ซ้ำ ๆ
นับดาวล้มตัวลงบนที่นอน ก่อนที่เธอจะนอนดิ้นและพลิกตัวไปมา เพราะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้สักที กว่าจะข่มตาหลับได้ก็เกือบรุ่งสาง
