บทที่ 15 หัวใจที่ยังไม่แน่ใจ
ตอนที่ 15 : หัวใจที่ยังไม่แน่ใจ
เช้าวันต่อมา คณะบริหารธุรกิจนับดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำกับกลุ่มเพื่อน แต่วันนี้เธอกลับเงียบกว่าปกติปกติเวลาพวกเพื่อนคุยกัน เธอมักจะหัวเราะและพูดแทรกตลอด
แต่วันนี้...เธอเอาแต่คนแก้วน้ำเล่น จนเพื่อน ๆ เริ่มสังเกตเห็น
"ดาว" พั้นช์เรียก
"แกเป็นอะไรตั้งแต่เช้า"
นับดาวเงยหน้า "เปล่า"
คำตอบสั้น ๆ ทำให้ทุกคนมองหน้ากันข้าวหอมยกคิ้ว
"คำว่าเปล่าของแก แปลว่ามีอะไรแน่นอน"
นับดาวถอนหายใจสุดท้ายก็ยอมแพ้
"เมื่อคืน..." ทุกคนขยับเข้ามาใกล้ทันที
"เมื่อคืนอะไร" มีนาถามด้วยความอยากรู้เป็นอย่างมาก รวมไปถึงทุกคนที่นั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อ
นับดาวมองหน้าเพื่อนก่อนพูดเบา ๆ "พี่พายุมาหาที่บ้าน"
"อะไรนะ!" เสียงของเพื่อนดังขึ้นพร้อมกัน
"มาหาที่บ้านตอนกี่โมง"
"สี่ทุ่มกว่า"
พั้นช์ตาโต "แล้วเขาทำอะไร"
"ไม่ได้ทำอะไร" นับดาวรีบตอบ
"เขาแค่บอกให้เราออกไปที่ระเบียง"
"แล้ว?"
นับดาวเงียบไปนิดหนึ่ง
ภาพที่พายุยืนอยู่ใต้บ้านยังชัดเจนในหัว
"เขาบอกว่าอยากให้เรารู้จักเขาในแบบที่เป็นตอนนี้"
เพื่อนทั้งโต๊ะเงียบลง เพราะรู้ว่าพายุไม่ใช่คนที่ทำอะไรแบบนี้
"แล้วแกคิดยังไง" พรีมถาม
นับดาวก้มมองมือตัวเอง "เราไม่รู้"
"ไม่รู้เพราะไม่ชอบเขา?" เธอส่ายหน้า
"ไม่ใช่"
"แล้ว?"
นับดาวถอนหายใจ "เพราะเรากลัว"
คำตอบนั้นทำให้เพื่อนเงียบ "กลัวว่าเขาจะเป็นแบบที่ทุกคนพูด"
"กลัวว่าวันหนึ่งเราจะเชื่อใจเขา แล้วสุดท้ายต้องเสียใจ"
ข้าวหอมมองหน้าเพื่อน "ดาว"
"หืม?"
"แกชอบพี่พายุแล้วใช่ไหม"
นับดาวชะงัก "ไม่รู้"
"แกตอบคำถามนี้มาหลายรอบแล้ว" พั้นช์พูด
"แต่ทุกครั้งที่พูดถึงพี่พายุ แกจะปกป้องเขาตลอด"
นับดาวเงียบเพราะมันจริง เธอไม่เคยบอกว่าเขาดีที่สุดแต่เธอก็ไม่เคยอยากให้ใครตัดสินเขาจากอดีต
"แล้วพี่อคินล่ะ" คำถามของพรีมทำให้นับดาวนิ่ง
"พี่อคิน..." เธอยิ้มบาง ๆ
"พี่เขาเป็นคนดีอยู่ด้วยแล้วสบายใจเขาไม่ทำให้เราต้องคิดมาก"
เพื่อนพยักหน้า
"แต่?"
นับดาวเงียบ ก่อนตอบเบา ๆ "แต่หัวใจเราไม่เต้นเหมือนตอนอยู่กับพี่พายุ"
ทุกคนมองหน้ากัน
"ดาว" พั้นช์จับมือเพื่อน
"เราไม่ได้บอกให้แกเลือกพี่พายุ หรือเลือกพี่อคินแต่แกต้องถามตัวเองว่าเวลาแกมีปัญหา...คนแรกที่แกอยากให้มาอยู่ข้าง ๆ คือใคร"
คำถามนั้นทำให้นับดาวนิ่งไปในหัวของเธอมีภาพสองคน
อคิน...คนที่อบอุ่นและดูแลเธอ
กับพายุ...คนที่วุ่นวาย ปากร้าย แต่พยายามเพื่อเธอ
อีกด้านหนึ่งคณะวิศวกรรมพายุกำลังนั่งฟังเพื่อนแซว
"เป็นไง"
เจไดถาม "ไปยืนหน้าบ้านเขากลางคืนคืบหน้าไหม"
พายุหยิบขวดน้ำขึ้นดื่ม "ไม่รู้"
"ไม่รู้?"
"เออ"
เขามองโทรศัพท์ ไม่มีข้อความจากนับดาวแต่เขาก็ไม่ได้ส่งไปกวนเพราะเขาบอกแล้วว่าจะให้เวลาเธอ
"แปลกว่ะ" โฟร์ทพูด "มึงคนเดิมคงไปตื้อจนได้คำตอบแล้ว"
พายุยิ้มบาง ๆ "คนเดิมมันไม่ใช่คนที่ดาวอยากรู้จัก"
เพื่อนทั้งกลุ่มเงียบ
เพราะประโยคนั้น...แสดงให้เห็นชัดเจนว่าพายุเปลี่ยนไปจริง ๆ
และในขณะที่หัวใจของนับดาวกำลังสับสน ใครบางคนกำลังตัดสินใจบางอย่าง
อคินยืนมองข้อความในโทรศัพท์ หลังจากเห็นพายุเดินออกจากบ้านนับดาวเมื่อคืนเขารู้แล้วว่า...ครั้งนี้เขาไม่ได้กำลังแข่งกับพายุคนเดิม ทแต่กำลังแข่งกับผู้ชายที่ยอมเปลี่ยนตัวเองเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง
หลังจากวันนั้น...นับดาวพยายามทำตัวให้เหมือนเดิมเธอไปเรียน ทำงานกลุ่ม พูดคุยกับเพื่อนแต่ในหัวกลับมีเรื่องหนึ่งวนอยู่ตลอด พายุ
โดยเฉพาะภาพเมื่อคืน...ภาพที่เขายืนอยู่หน้าบ้านไม่ได้เรียกร้องไม่ได้บังคับให้เธอต้องเชื่อแค่ยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อบอกว่าเขายังพยายาม
"ดาว" เสียงเรียกทำให้เธอเงยหน้า อคินยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกล่องขนมเล็ก ๆ ในมือ
"พี่อคิน"
"วันนี้เรียนหนักไหม"
นับดาวยิ้ม "นิดหน่อยค่ะ"
อคินยื่นกล่องให้ "เอาไว้กิน"
เธอรับมา "ขอบคุณค่ะ"
"ไม่ต้องขอบคุณทุกครั้งก็ได้" อคินยิ้ม "พี่เต็มใจ"
นับดาวมองเขาต่างจากพายุโดยสิ้นเชิง อคินเป็นคนที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจไม่มีความวุ่นวาย ไม่มีเรื่องให้ปวดหัวอยู่ด้วยแล้วเหมือนได้พัก
"วันนี้เลิกกี่โมง" อคินถาม
"ประมาณห้าโมงค่ะ"
"งั้นกลับพร้อมกันไหม" นับดาวชะงักเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันตอบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
"กลับกับใคร" ทั้งสองหันไปพายุยืนอยู่ไม่ไกลในมือมีเอกสาร แต่สีหน้าชัดเจนว่าไม่ได้สนใจเอกสารเท่าไหร่
"พี่พายุ" นับดาวเรียกพายุเดินเข้ามาก่อนมองอคิน
"มาทำอะไร"
อคินยิ้ม "มาหาน้องดาว"คำตอบตรง ๆ ทำให้พายุเงียบ
"มึงนี่ตรงดีนะ"
"เหมือนมึง" อคินตอบกลับ
พายุหัวเราะเบา ๆ บรรยากาศระหว่างสองคนไม่ได้มีความเกลียดเหมือนแต่ก่อน แต่มันเต็มไปด้วยการแข่งขันเงียบๆใครจะทำให้นับดาวเลือก
