บทที่ 2 เด็กใหม่ของมหาวิทยาลัย

ตอนที่ 2 : เด็กใหม่ของมหาวิทยาลัย

บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยคึกคักกว่าปกติ นักศึกษาปีหนึ่งต่างเดินถือแผนที่มหาวิทยาลัย บางคนยืนถ่ายรูป บางคนรีบวิ่งหาห้องเรียน เพราะยังไม่คุ้นกับเส้นทาง

"ดาว! เร็ว ๆ เดี๋ยวสาย" หญิงสาวผมสั้นหน้าตาน่ารักรีบโบกมือเรียก

"มาแล้ว!" นับดาว รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาเพื่อนใหม่ทั้งสี่คนที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อวาน

"วันนี้เรามีเรียนตึกไหนนะ"

"ตึก B ชั้นสี่"

"โห...ไกลจัง" ทั้งห้าคนหัวเราะก่อนจะพากันเดินไปตามทางเดินของมหาวิทยาลัย

อีกด้านหนึ่งคณะวิศวกรรม "ไอ้พายุ!"

เจไดโยนกระป๋องกาแฟเย็นให้ "เมื่อคืนนอนหลับไหม"

พายุรับมาก่อนเปิดดื่ม

"หลับ"

"โกหก"

โฟร์ทหัวเราะ "เห็นนั่งไถไอจีเพจมหา'ลัยทั้งคืน"

พายุหันมองทันที "เสือก"

"หาเด็กใหม่ใช่ไหมล่ะ" ออกัสถามอย่างรู้ทัน

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั้งกลุ่มไนซ์ยิ้มบาง ๆ

"ยังหาไม่เจอเหรอ"

"ไม่เจอ" พายุตอบหน้าตาย

"รู้แค่ว่าอยู่มหา'ลัยนี้" เจไดถึงกับหัวเราะเสียงดัง "มึงนี่อาการหนักว่ะ แค่เห็นหน้าแวบเดียว"

"ก็น่าสนใจดี" พายุตอบออกมาหน้าตายอีกครั้ง

"แล้วถ้ามีแฟนแล้วล่ะ"

พายุยักไหล่ "ก็ไม่ยุ่งแต่ถ้ายังไม่มี" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าคม "กูจีบ"

ช่วงพักกลางวัน โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัยแน่นขนัดไปด้วยนักศึกษา นับดาวกับเพื่อน ๆ เดินถือถาดอาหารหาที่นั่ง

"ตรงนั้นว่าง!" พรีมชี้ไปยังโต๊ะริมหน้าต่างทุกคนรีบเดินไปนั่งด้วยรอยยิ้ม

ระหว่างที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน สายตาคู่หนึ่งก็บังเอิญเหลือบมาเห็นเธอ

"เฮ้ย..." พายุหยุดเดินทันที เจไดมองตาม "เจอแล้ว" 

หญิงสาวคนเดิม...เด็กใหม่ที่เขาเห็นเมื่อวาน วันนี้เธอกำลังหัวเราะกับเพื่อนอย่างสดใส

"มึงจะทำอะไร" เจไดถาม

พายุยกยิ้ม "ไปกินข้าว"

"โต๊ะอื่นก็มี"

"แต่กูจะกินแถวนั้น"

เพื่อนทั้งแก๊งพากันหัวเราะ "ข้ออ้างโคตรเนียน"

พายุไม่ตอบ เดินถือถาดอาหารไปยังโต๊ะที่อยู่ห่างจากนับดาวเพียงไม่กี่เมตร สายตาแอบมองเป็นระยะจนกระทั่ง...นับดาวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของทั้งคู่สบกันเพียงเสี้ยววินาที หญิงสาวยิ้มให้ตามมารยาท ก่อนจะก้มหน้าคุยกับเพื่อนต่อ

แต่แค่นั้น...ก็ทำให้พายุเผลอยิ้มออกมา

"ยิ้มอะไรวะ" โฟร์ทถาม

"เปล่า" เขาตอบไปส่ง ๆ

"มึงยิ้ม"

"กูรู้"

"อาการหนักแล้ว" ทุกคนหลุดหัวเราะพร้อมกัน

ในขณะที่อีกฝั่ง นับดาวก็หันกลับไปมองชายหนุ่มกลุ่มนั้นอีกครั้ง

"มีอะไรเหรอดาว" ข้าวหอมถาม

"เปล่า..." เธอส่ายหน้าเบา ๆ "แค่รู้สึกว่า...รุ่นพี่คนนั้นเหมือนมองมาทางเรา"

พั้นช์รีบหันไปดู "โอ้โห...หล่อมาก"

"ใช่คนที่ขี่บิ๊กไบค์เมื่อวานหรือเปล่า" นับดาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

"น่าจะใช่...แต่คงไม่มีอะไรหรอกกินข้าวเถอะ" 

นับดาวบอกกับเพื่อน ๆ ของเธอก่อนที่พวกเธอจะรีบกินข้าว เพื่อที่จะได้มีเวลาพัก และหาตึกที่จะต้องเข้าเรียนในวิชาถัดไป

“ไอ้พายุ กูว่าน้องแม่งเขินแล้วไอ้เหี้ยจ้องซะ” ไทก้าพูดขึ้นมาและหัวเราะ ก่อนที่เจไดจะพูดต่อ

“ถ้าเป็นปลากัด กูว่าน้องมันท้องแล้ว”

“จิ๊ พวกมึงนี่ปากเสีย ดูพูดจาน้องมันจะเสียหาย”

“แหมไอ้สัส !! ไอ้เทวดา ไอ้พ่อพระมาเกิด” 

โฟร์ทพูดขึ้นมาทำเอาทั้งกลุ่มหัวเราะออกมาในทันที ส่วนพายุนั้นสายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่นับดาวอย่างไม่วางตา

“นับดาวพี่เขาชอบแกไหม ดูจ้องแกดิ” พรีมถามด้วยความสงสัย

“อีพรีมมึงก็ถามแปลกยัยดาวยังไม่เคยคุยกับพี่เขาเลยจะรู้ได้ไงว่าพี่เขาชอบมัน บางทีเขาอาจจะชอบพวกเราคนใดคนหนึ่งก็เป็นได้” ข้าวหอมพูดขึ้นมาทำเอากลุ่มสาวๆ ถึงกับหัวเราะออกมาบ้าง

“อย่าหัวเราะเสียงดังสิพวกแกอายคนเขา ดูสิคนมองเต็มเลย” นับดาวก้มหน้าก้มตาพูดด้วยความอายเพราะตอนนี้สายตาหลาย ๆ คู่มองมาที่พวกเธอเป็นอย่างมาก

“ตายแล้วแกพวกเราลืมซื้อน้ำ” พั้นซ์พูดขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าลืมซื้อน้ำ

“งั้นเดี๋ยวเราไปซื้อให้ก็ได้รอแปบนะ” นับดาวลุกขึ้นมีนาเลยลุกตาม “เดี๋ยวเราไปช่วยถือ” นับดาวพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับมีนา

ทางด้านพายุเมื่อเห็นว่านับดาวลุกขึ้นและตรงไปที่ร้านน้ำ เขารีบลุกขึ้นตามไปทันที

“มึงจะไปไหนไอ้พายุ” ออกัสถามในทันที

“ไปร้านน้ำ” เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย

“แต่น้ำมึงอยู่นี่” ไทก้าชี้ไปที่แก้วน้ำที่พายุเองเพิ่งจะซื้อมาไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น

“เออมึงแดก ๆ ไปเถอะเดี๋ยวกูไปซื้อใหม่” ว่าแล้วเขาก็เดินไปโดยไม่สนใจเพื่อนของเขาสักนิด

“ไอ้เหี้ยนี่เอาจริง” เจไดพูดขึ้นมาก่อนจะยกแก้วน้ำของพายุมาดื่มในทันที

“เท่าไหร่คะ” นับดาวเอ่ยถามเมื่อเธอสั่งน้ำและได้รับครบทุกแก้ว

“สองร้อยห้าสิบบาทค่ะ” พนักงานขายเอ่ยขึ้น ในตอนที่นับดาวกำลังจะจ่ายเงิน มือหนาของพายุก็ยื่นมาตัดหน้าพร้อมกับน้ำเสียงทุ้ม

“พี่เลี้ยงครับ !! ”