บทที่ 3 คนที่ไม่ควรเข้าใกล้
ตอนที่ 3 : คนที่ไม่ควรเข้าใกล้
หลังจากวันนั้น...ชื่อของ พายุ ยังคงเป็นเพียงชื่อของรุ่นพี่ที่นับดาวจำได้จากสายตาและเสียงหัวเราะกวนๆ ในโรงอาหาร เธอไม่ได้คิดอะไรมากเพราะสำหรับนับดาวแล้ว ชีวิตมหาวิทยาลัยเพิ่งเริ่มต้น เธอยังต้องปรับตัวกับการเรียน เพื่อนใหม่ และสถานที่ใหม่
แต่สำหรับใครบางคน...มันกลับไม่เหมือนเดิม
"มึงเป็นอะไรของมึงวะ" เจไดถามขึ้น ขณะมองเพื่อนตัวเองที่นั่งหมุนปากกาอยู่ในห้องเรียน พายุเงยหน้าขึ้น "อะไร"
"ก็ปกติมึงไม่เคยสนใจใคร"
โฟร์ทพยักหน้าเห็นด้วย "จริง ตั้งแต่ปีหนึ่งจนปีสาม ผู้หญิงเข้าหามึงเยอะจะตาย แต่มึงไม่เคยชายตามอง"
พายุเอนหลังพิงเก้าอี้
"กูแค่สนใจ"
"สนใจ?" ไนซ์เลิกคิ้ว
"หรือว่ามึงชอบ"
"อย่าพูดมาก"
พายุหยิบหนังสือขึ้นมาบังหน้าเพื่อน แต่หูแดงขึ้นเล็กน้อยจนทุกคนเห็น
“สาบานได้ว่ามึงอ่านหนังสือ? ” ไนซ์ถาม
“ตามึงบอดหรือไงถึงไม่เห็น ก็เห็นอยู่ว่ากูอ่านหนังสือ” พายุตอบแบบกวน ๆ ก่อนที่ไนซ์จะหัวเราะและพูดขึ้นมา
“ตากูไม่ได้บอด แต่ตามึงอ่ะที่บอดอ่านหนังสือเหี้ยไรกลับหัว” เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที
"เชี่ย...พายุเขิน" ไทก้าเสริม
"หุบปาก" พายุบ่นก่อนจะกลับหลังสือให้เป็นด้านปกติ
ช่วงเย็นหน้าตึกบริหารธุรกิจ นับดาวกำลังยืนรอเพื่อนอยู่คนเดียว หลังจากเลิกเรียนเร็วกว่าคนอื่น เธอก้มดูข้อความในโทรศัพท์ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ วันนี้เธอต้องกลับเอง เพราะเพื่อนติดธุระ
"นับดาว" เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เธอหันกลับไป ชายหนุ่มร่างสูงในชุดช็อปวิศวกรรมเดินเข้ามาพี่พายุนั่นเอง
นับดาวชะงักเล็กน้อย "คะ?"
พายุยืนล้วงกระเป๋ากางเกง มองเธอด้วยสีหน้ากวน ๆ ตามแบบฉบับ "จำพี่ได้ไหม"
นับดาวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า "พี่ที่โรงอาหาร"
"ดี ยังจำได้"
เขายิ้ม "นึกว่าจะลืม" นับดาวยิ้มบาง ๆ
"มหาวิทยาลัยไม่ได้มีพี่คนเดียวสักหน่อยค่ วันนั้นถ้าพี่ไม่เลี้ยงน้ำบางทีก็อาจจะจำไม่ได้ ก็ได้ค่ะ"
คำตอบนั้นทำให้พายุชะงักก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
"พูดตรงดีนี่"
"หนูพูดความจริงค่ะ"
"น่าสนใจ"
นับดาวขมวดคิ้ว "อะไรนะคะ น่าสนใจอะไร"
"เปล่า" พายุเปลี่ยนเรื่อง
"กลับยังไง"
"เดี๋ยวเพื่อนมารับค่ะ"
"โกหก" นับดาวมองหน้าเขา "รู้ได้ยังไงคะ"
"ยืนรอคนเดียวตั้งนาน ไม่มีใครมาสักคน" เธอเงียบไป เพราะเขาพูดถูก พายุถอนหายใจ "เดี๋ยวพี่ไปส่ง"
"ไม่เป็นไรค่ะ"
"กลัวพี่เหรอ"
นับดาวรีบส่ายหน้า "เปล่าค่ะแต่หนูแค่เกรงใจ อีกอย่างหนูกลับเองได้ค่ะ" นับดาวยังคงยืนยันคำตอบเดิม
“รู้อะไรไหมตึกแถวนี้นะมีตำนาน” พายุทำท่าทางให้ดูน่ากลัว แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรมากไปกว่านี้นับดาวก็พูดขึ้นมาทันที
"งั้นก็ไปค่ะ ไปกันเถอะหนูไม่เกรงใจแล้วนะคะ" เพียงแค่นั้นพายุก็ยิ้มออกมาในทันที ทั้งที่ก่อนหน้านี้น้ำเสียงเขาไม่ได้บังคับ แต่เป็นน้ำเสียงแบบคนที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ นับดาวลังเลเล็กน้อยสุดท้ายก็ยอมเดินตามเขาไป
อีกด้านหนึ่ง สกายกำลังเดินออกจากตึกวิศวกรรมกับเพื่อน ๆ โทรศัพท์ในมือสั่นขึ้นข้อความจากน้องสาวปรากฏบนหน้าจอ
นับดาว : วันนี้กลับเองนะคะพี่สกาย ไม่ต้องมารับ
สกายขมวดคิ้ว เขารู้ดีว่าน้องสาวเป็นคนเกรงใจ ไม่ค่อยรบกวนใคร แต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่ชอบ...คือผู้ชายเข้าใกล้น้องสาวตัวเอง
"เป็นอะไร" ภูผาถาม
สกายเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า "ไม่มีอะไร" แต่สายตากลับมองไปทางหน้ามหาวิทยาลัย
โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า...ผู้ชายที่เขาไม่ถูกชะตาที่สุดกำลังเดินไปส่งน้องสาวของเขา
บริเวณลานจอดรถ พายุหยุดรถบิ๊กไบค์ ก่อนยื่นหมวกกันน็อกให้นับดาว
"ใส่" นับดาวรับมาอย่างลังเล "แต่หนูซ้อนมอเตอร์ไซค์ไม่ค่อยเป็น"
พายุยิ้ม "กลัว?"
"นิดหน่อยค่ะ"
"งั้นจับดี ๆ"
เขาพูดพร้อมสตาร์ทรถ "พี่ไม่ทำให้ตกหรอก แต่กระโปรงมันสั้นไปนะ" พายุพูดตามความเป็นจริง ทำให้นับดาวรีบยกมือมาปิด
“ไม่เป็นไรหรอกไม่มีใครเห็น เอาไว้วันหลังพี่จะเปลี่ยนจากมอไซค์เป็นรถยนต์แทนก็แล้วกัน นับดาวจะได้นั่งสะดวก ๆ”
นับดาวมองแผ่นหลังของเขา ก่อนค่อย ๆ จับชายเสื้อแจ็กเก็ตของเขาเบา ๆ ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นมา
“ใครบอกว่าวันหลังหนูจะกลับพร้อมพี่คะ”
และในวินาทีนั้น...พายุยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เขาไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ไม่รู้ว่าเธอเกี่ยวข้องกับใคร รู้เพียงว่า...เขาอยากรู้จักเธอมากขึ้น แต่เขาไม่รู้เลยว่าคนที่เขากำลังเข้าใกล้...คือคนเดียวกับคนที่เขาไม่ควรเข้าใกล้ที่สุด
“หิวไหมแวะหาอะไรกินก่อนกลับดีไหม”
“ไม่หิวค่ะ” นับดาวตอบออกมาตามความเป็นจริงแต่พายุกลับพูดสวนขึ้นมา
“หนูไม่หิวแต่พี่หิว งั้นแวะกินก่อนไม่อย่างนั้นไม่มีแรงบิดมอไซค์”
“แบบนี้ก็ได้เหรอคะ? ”
“ได้สิ” พายุพูดก่อนจะมุ่งหน้าไปร้านอาหารร้านประจำของเขา ไม่นานทั้งสองคนก็เข้าไปในร้าน จากคนที่บอกว่าไม่หิวกลายเป็นคนที่กินมากที่สุด โดยที่นับดาวบอกว่า "ก็พี่สั่งมาเยอะเกิน ไม่กินก็เสียดายของ"
