บทที่ 4 ถ้ารู้ว่าเป็นน้องมึง...กูจะทำยังไง

ตอนที่ 4 : ถ้ารู้ว่าเป็นน้องมึง...กูจะทำยังไง

เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์ค่อย ๆ ชะลอลง ก่อนจะจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ นับดาวมองไปรอบ ๆ ด้วยความแปลกใจ

"พี่รู้ได้ยังไงคะว่าบ้านหนูอยู่ตรงไหน" พายุถอดหมวกกันน็อกออก ก่อนหันมามองเธอ

"ก็เราบอกทางพี่ไง"

"หนูบอกแค่ซอยเองนะคะ"

"พี่เดาอีกอย่างมันสุดซอยแล้วไง ถ้าไม่ใช่หลังนี้ก็คือหนูบอกพี่ผิดซอยแน่จริงไหม"

นับดาวมองเขานิ่ง ๆ "เดาเก่งจังค่ะ"

พายุหัวเราะเบา ๆ "ก็พี่ฉลาด" คำตอบหน้าตายของเขาทำให้นับดาวหลุดยิ้ม

ผู้ชายคนนี้...กวนจริง ๆ แต่แปลกที่เธอไม่ได้รู้สึกรำคาญ

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง"

เธอถอดหมวกกันน็อกคืนให้ "ไม่เป็นไร" พายุรับหมวกมา แต่ยังไม่ยอมสตาร์ทรถกลับนับดาวมองอย่างสงสัย

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"ขอไลน์" คำตอบตรง ๆ ทำเอานับดาวชะงัก

"คะ?"

"พี่บอกว่าขอไลน์"

"พี่ขอกันตรง ๆ แบบนี้เลยเหรอคะ"

"แล้วต้องให้พี่ทำยังไง"

พายุเอียงคอถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก ทำเอานับดาวยิ้มออกมาอีกครั้ง

"ต้องแกล้งเดินผ่านหลายรอบ ทำเป็นบังเอิญเจอ หรือส่งเพื่อนมาถามเหรอ" พายุตอบตามจริง

นับดาวกลั้นหัวเราะ "พี่นี่แปลกนะคะ"

"รู้" เขายิ้ม "แต่ก็หล่อด้วยใช่ไหม"

นับดาวถึงกับส่ายหน้า "หลงตัวเองจริง ๆ"

"แต่ก็ยังจะให้ไลน์" เขาพูดก่อนยื่นโทรศัพท์ให้นับดาว เธอเถียงไม่ออก สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแลกช่องทางติดต่อกับเขา ทันทีที่ชื่อของเธอปรากฏบนหน้าจอพายุยิ้มบาง ๆ

“นับดาว ชื่อก็น่ารักเหมือนเจ้าของเลย...”

"กลับบ้านดี ๆ นะคะ" นับดาวพูดก่อนเดินเข้าบ้านพายุยังมองตามอยู่พักหนึ่งก่อนจะหัวเราะกับตัวเอง

"เอาแล้วไง..."

ไม่นานเสียงแจ้งเตือนในไลน์ของนับดาวดัง “คืนนี้พี่ทักหานะครับ” นับดาวอ่านแล้วยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน ไม่นานพายุก็ขับรถกลับ

วันต่อมา

คณะวิศวกรรม "มึงยิ้มอะไรแต่เช้า" เจไดถามทันทีที่เห็นหน้าเพื่อน

พายุวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "เปล่า"

"อย่ามา" โฟร์ทรีบเดินเข้ามาดู

"เหี้ย..."

"อะไร"

"ไอ้พายุมีผู้หญิงในแชต"

เสียงทั้งโต๊ะเงียบลงทันที ไนซ์หรี่ตามอง "จริงเหรอ"

พายุแย่งโทรศัพท์คืน "ยุ่ง"

เจไดหัวเราะ"ใครวะ"

พายุไม่ตอบ แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับชัดเจนเกินไป

ในเวลาเดียวกันคณะวิศวกรรมโยธา สกายกำลังนั่งกินข้าวกับกลุ่มเพื่อน โทรศัพท์ของเขาสั่นขึ้นเป็นข้อความจากนับดาว

นับดาว : พี่สกาย วันนี้ดาวกลับเองนะคะ ไม่ต้องมารับ สกายอ่านแล้วขมวดคิ้ว

"ทำไม" ภูผาถาม

"น้องกูบอกไม่ต้องไปรับ" ทุกคนเงียบเพราะรู้ดีว่าสกายหวงน้องสาวแค่ไหน

"น้องมึงเข้ามหา'ลัยวันแรกก็มีคนมาจีบแล้วมั้ง"

ธันวาพูดแซว สกายมองหน้าทันที "ลองมีใครมายุ่งกับน้องกูดู"

น้ำเสียงเย็นลง "กูไม่ปล่อย"

“แต่น้องมึงก็โตเป็นสาวแล้วไง มึงจะบังคับน้องหรือขังน้องไม่ได้ น้องมันต้องมีโลกของมัน มีเพื่อนมีแฟน” คราวนี้เป็นธันวาที่พูดขึ้นมา

“นั่นสิมึงอาจจะทำให้น้องมึงอึดอัดได้นะ” เรย์รีบเสริมขึ้นมา สกายหันมองเพื่อนแต่ละคนก่อนส่ายหน้า

“ถ้าน้องกูจะมีแฟนสักคน น้องกูต้องหาคนดี ๆ” สกายพูดด้วยสายตาที่เป็นประกาย

“แค่ไหนที่มึงคิดว่าดูดี” ออกัสถามในทันทีก่อนที่สกายจะตอบออกมาหน้าตา

“แบบกูไง ต้องหาดีให้ได้เหมือนพี่ชายแค่นี้กูก็ตายตาหลับ” ทุกคนหัวเราะก่อนที่ออกัสจะพูดต่อ

“กูว่ามึงคงตายตาไม่หลับแล้วแหละ เพราะกูไม่เห็นมีใครเหมือนมึงนอกจากไอ้พายุ” เสียงหัวเราะดังขั้นอีกครั้ง ทำเอาสกายสีหน้าเปลี่ยน

“เหี้ย อย่าพูดถึงมันไอ้เวรนั่น คนอย่างมันไม่มีวันได้เป็นน้องเขยกูหรอก อีกอย่างน้องกูไม่ชอบคนอย่างมัน”

“แต่มึงกับมันเหมือนกันไง” ธันวาพูดต่อ

“ไอ้ธันว่าตกลงมึงเพื่อนกู หรือเพื่อนมัน” สกายถามก่อนที่ทุกคนจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

ช่วงบ่ายหน้าคณะบริหาร พายุเดินมาหานับดาวพร้อมแก้วกาแฟในมือ เพื่อน ๆ ของนับดาวมองหน้ากันอย่างตกใจ

"ดาว..." พั้นช์กระซิบ

"รุ่นพี่วิศวะมาหาแก" นับดาวหันไปมอง "พี่พายุ"

"จำชื่อได้ด้วย"

เขายิ้ม "ดีใจนะ"

"พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ"

พายุยื่นกาแฟให้ "ซื้อมาให้"

"แต่หนูไม่ได้บอกว่าชอบกินอะไร"

"เดา"

"อีกแล้วเหรอคะ"

"พี่เดาเก่ง"

เธอรับมาอย่างเกรงใจ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร...

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง

"นับดาว" รอยยิ้มของพายุค่อย ๆ หายไป

เพราะเสียงนั้น...เขาจำได้ดีชายหนุ่มที่เดินเข้ามาคือคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุด สกาย