บทที่ 6 คนที่ยิ่งห้าม...ยิ่งอยากเข้าใกล้
ตอนที่ 6 : คนที่ยิ่งห้าม...ยิ่งอยากเข้าใกล้
หลังจากวันนั้น... ข่าวเรื่องที่ พายุ กับ สกาย มีปัญหากันเรื่องผู้หญิงคนหนึ่งเริ่มแพร่ไปทั่วมหาวิทยาลัยแต่ไม่มีใครรู้ว่า...ผู้หญิงคนนั้นคือ นับดาว หลายคนที่อยู่ในรุ่นปีเดียวกันกลับคิดว่าทั้งสองมีเรื่องสาว ๆ ให้ทะเลาะกันเหมือนในตอนที่ทั้งสองคนจีบเอวา
เช่นเดียวกันกับนับดาว เด็กปีหนึ่งที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังกลายเป็นจุดศูนย์กลางของสงครามระหว่างสองวิศวะตัวตึง
"มึงจะไปไหน" เจไดถามทันทีที่เห็นพายุหยิบกุญแจรถ
"ห้องสมุด" คำตอบสั้น ๆ ทำให้ทุกคนเงียบ ก่อนโฟร์ทจะหลุดหัวเราะ
"มึงเนี่ยนะ ไปห้องสมุด?"
"ทำไม"
"ตั้งแต่เรียนมาสามปี กูไม่เคยเห็นมึงเดินเข้าห้องสมุดนอกจากไปหาที่นอน"
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั้งโต๊ะ พายุเหลือบมองเพื่อน
"วันนี้กูอยากอ่านหนังสือ"
ไนซ์พยักหน้าช้า ๆ "หนังสือชื่อ นับดาว อยู่คณะบริหารใช่ไหม"
"เสือก" พายุเดินหนีทันทีแต่รอยยิ้มที่มุมปากทำให้เพื่อนรู้ว่า...มันไม่ใช่เรื่องเรียนแน่นอน
ห้องสมุดกลางมหาวิทยาลัยนับดาวกำลังนั่งอ่านหนังสือกับเพื่อน ๆ
"ดาว" พั้นช์สะกิดเบา ๆ "คนนั้นอีกแล้ว" นับดาวเงยหน้าขึ้นก่อนจะเห็นร่างสูงในชุดนักศึกษาวิศวกรรมเดินเข้ามา
พายุเขาถือหนังสือสองสามเล่มในมือ ทำหน้าจริงจังผิดปกติจนเพื่อนของนับดาวอดแปลกใจไม่ได้
"เขามาห้องสมุดจริงเหรอ"
ข้าวหอมกระซิบ "หรือมาหาคน" นับดาวรีบก้มหน้าลงแต่ก็แอบยิ้ม
พายุเดินมาหยุดตรงโต๊ะของเธอ
"นั่งด้วยได้ไหม" นับดาวมองเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้าม
"ที่ตรงนั้นว่างค่ะ"
"รู้" เขาตอบหน้าตาย "แต่พี่อยากนั่งตรงนี้" เพื่อนของนับดาวพากันกลั้นหัวเราะ
นับดาวส่ายหน้า "พี่นี่พูดตรงตลอดเลยเหรอคะ"
"ใช่"
"ไม่คิดจะอ้อมบ้างเหรอ"
"เสียเวลา"
คำตอบนั้นทำให้นับดาวเผลอยิ้ม พายุมองรอยยิ้มนั้นแล้วชะงักไปเล็กน้อยเขาไม่รู้ว่าทำไม...แต่แค่เห็นเธอยิ้ม เขาก็อารมณ์ดีขึ้นมาเฉย ๆ
“พวกเรางั้นเราไปนั่งตรงโน้นไหม ตรงนี้ให้นับดาวนั่งกับพี่พายุ” มีนาเอ่ยขึ้น ก่อนที่เพื่อนๆ จะพากันพยักหน้า และลุกขึ้นพร้อมกัน นับดาวหันไปมองเพื่อนด้วยความตกใจ
“เดี๋ยวนะทำไมทิ้งกัน” เธอหันไปถามเพื่อนด้วยความเขินอายเป็นอย่างมาก
“เอาน่าแกกับพี่พายุจะได้คุยกัน ” พูดจบก็เดินจากไปทำเอานับดาวอ้าปากเหวอ ต่างกับพายุที่ยิ้มที่มุมปากก่อนจะบอกกับสาว ๆ
“ขอบคุณครับน้อง ๆ เดี๋ยวมื้อหน้าพี่เลี้ยงข้าวเป็นการขอบคุณนะครับ”
“ค่ะ !! ” กลุ่มเพื่อนนับดาวตอบพร้อมกัน
“พี่อยากอธิบาย” พายุพูดขึ้นในทันที
“เรื่องอะไรคะ” นับดาวปิดหนังสือก่อนเงยหน้าขึ้นมามอง เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าพายุมานั่งด้วยขนาดนี้เธอคงไม่ได้อ่านหนังสือดีเป็นแน่
“เรื่องพี่กับสกายพี่ชายหนูไง”
“ทำไมคะ ? ”
“เราสองคนมีปัญหากันจริง แต่ไม่ได้ร้ายแรงเพียงแต่ยังไม่สามารถที่จะปรับความเข้าใจกันได้ก็แค่นั้น พี่อยากให้ดาวเข้าใจ” พายุบอกออกมาตามความจริง ส่วนรายละเอียดนั้นเขาไม่อยากพูดว่ามันเป็นเรื่องอะไร
“ค่ะ นั่นมันเรื่องของพวกพี่ หนูแยกแยะออกค่ะไม่ต้องห่วงเลย แต่บางทีเราอาจจะต้องเว้นระยะห่าง เพื่อความสบายใจของพี่สกายค่ะ”
“ตรงมากพี่ชอบ”
“ชอบคำตอบของหนูเหรอคะ ? ”
“ไม่พี่ชอบหนูต่างหากนับดาว” คำพูดตรง ๆ ทำเอานับดาวถึงกับหูแดงในทันที เพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะพูดตรงได้ขนาดนี้
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงนับดาวกำลังเก็บหนังสือ แต่มีหนังสือเล่มหนึ่งตกลงจากชั้นสูงด้านบนพายุเห็นก่อนเขารีบเอื้อมมือคว้าไว้ พร้อมกับดึงนับดาวให้ถอยออกมาร่างของเธอเซเข้าหาเขาเล็กน้อย ทั้งคู่ชะงักใกล้เกินไป...นับดาวรีบถอยออก
"ขอบคุณค่ะ"
พายุยิ้มบาง "ระวังหน่อย"
"ค่ะ"
"พี่ไม่ได้อยู่ช่วยตลอด" คำพูดนั้นเหมือนธรรมดา แต่กลับทำให้นับดาวรู้สึกแปลก ๆ
แต่ภาพทั้งหมด...กลับถูกใครบางคนเห็นสกายยืนอยู่หน้าห้องสมุด เขามารับน้องสาวตามปกติแต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
พายุ กำลังยืนอยู่ข้างน้องสาวเขาและนับดาว...กำลังยิ้มให้มัน
"ไอ้พายุ..." มือของสกายกำแน่น
เย็นวันนั้นหน้าคณะวิศวกรรม พายุเดินออกมาพร้อมเพื่อนแต่ยังไม่ทันขึ้นรถเสียงเรียกก็ดังขึ้น
"พายุ"
เขาหันกลับไป เห็นสกายยืนอยู่ตรงหน้า
"มีอะไร"
"กูเตือนมึงแล้ว"
พายุยิ้ม
"เรื่องอะไร"
"อย่ามายุ่งกับน้องกู" คราวนี้พายุไม่ได้ยิ้มเล่นเขามองหน้าสกายตรง ๆ
"ถ้าน้องมึงไม่ชอบกู กูจะถอย"
สกายชะงัก "แต่ถ้าน้องมึงไม่ได้เกลียดกู..." พายุขยับเข้าไปใกล้ "มึงก็ไม่มีสิทธิ์เลือกแทนเธอ"
ความเงียบปกคลุม เพื่อนทั้งสองกลุ่มมองหน้ากันเพราะนี่ไม่ใช่แค่การกัดกันเหมือนทุกครั้งแต่มันคือการประกาศสงครามครั้งใหม่
และครั้งนี้...เดิมพันไม่ใช่ศักดิ์ศรีแต่เป็นหัวใจของนับดาว ที่หนึ่งคนเป็นพี่ที่หวงน้องสาวเป็นอย่างมาก กับอีกคนที่ตั้งหน้าตั้งตาจะจีบน้องอย่างเต็มที่ โดยที่ไม่ได้สนว่าเธอจะเป็นน้องสาวของศัตรูคู่อริของเขาเลยแม้แต่น้อย เพราะว่าพายุเองก็แยกแยะออกระหว่างความชอบ กับความแค้นของเขาและสกาย
