บทที่ 7 ศึกของคนปากแข็ง

ตอนที่ 7 : ศึกของคนปากแข็ง

"มึงก็ไม่มีสิทธิ์เลือกแทนเธอ" คำพูดของพายุดังก้องอยู่ในหัวของสกาย เขาไม่ชอบคำตอบนั้นไม่ชอบสายตาของมันและไม่ชอบที่สุดคือ...เขาเริ่มรู้สึกว่าพายุไม่ได้พูดเล่น

"มึงคิดว่ากูจะยอมเหรอ" สกายถามเสียงเรียบ

พายุยักไหล่ "กูไม่ได้ขออนุญาตมึง"

คำตอบนั้นทำให้เพื่อนทั้งสองฝ่ายเงียบเพราะทุกคนรู้ดี...ถ้าเป็นเรื่องปกติ พายุอาจจะยอมกวน ยอมแกล้ง แล้วจบไป แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป

"มึงนี่มัน..." สกายกัดฟัน "น่าหมั่นไส้เหมือนเดิม"

พายุหัวเราะ "ขอบคุณที่ชมพี่เขย" ก่อนเดินผ่านไป ทิ้งให้สกายยืนมองตามด้วยความไม่พอใจ

“พี่เขยฟ่อง !! ” สกายด่ากลับแต่กลับสร้างรอยยิ้มให้พายุ

วันต่อมาคณะบริหารธุรกิจ นับดาวกำลังนั่งกินข้าวกับเพื่อน ๆ

"ดาว" พั้นช์มองหน้าเพื่อน

"ฉันถามจริง"

"อะไรเหรอ"

"พี่พายุจีบแกใช่ไหม"

คำถามตรง ๆ ทำเอานับดาวเกือบสำลักน้ำ "ไม่ใช่"

"ไม่ใช่ตรงไหน" ข้าวหอมรีบเสริม

"เมื่อวานมานั่งห้องสมุดด้วย ซื้อกาแฟให้ แถมยังช่วยแกอีก"

นับดาวเงียบไป เพราะสิ่งที่เพื่อนพูด...มันก็จริง

"เขาอาจจะแค่เป็นคนมีน้ำใจ"

พรีมหัวเราะเบา ๆ "คนแบบพี่พายุเนี่ยนะ มีน้ำใจ"

ทุกคนหันไปมอง "เขาขึ้นชื่อเรื่องกวนประสาทจะตาย"

นับดาวยิ้มบาง ๆ "แต่กับเรา เขาก็ไม่ได้แย่นะ"

ในเวลาเดียวกันคณะวิศวกรรม

"มึง" เจไดเดินเข้ามาหาพายุ

"ข่าวใหญ่"

"อะไร"

"น้องไอ้สกายโดนผู้ชายคณะอื่นมาจีบ"

มือที่กำลังหมุนปากกาของพายุหยุดทันที

"ใคร" เพื่อนทั้งโต๊ะมองหน้ากันก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

"หวงเหรอ"

พายุชะงัก "ไม่ได้หวง"

"เสียงสูง"

"กูแค่..." เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "ไม่ชอบ"

โฟร์ทหัวเราะ "ไม่ชอบที่คนอื่นจีบ หรือไม่ชอบที่มึงไม่ได้เป็นคนเดียว"

พายุโยนปากกาใส่ทันที "พูดมาก"

ช่วงเย็นหน้าคณะบริหารนับดาวกำลังเดินกลับพร้อมเพื่อน แต่ระหว่างทางมีรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาขวาง

"น้องครับ" นับดาวหยุด

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"พี่เห็นน้องมาหลายวันแล้ว" ชายหนุ่มยิ้ม

"ขอไอจีได้ไหม"

นับดาวกำลังจะตอบ แต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นก่อน

"ไม่ได้" ทั้งคู่หันไปมอง พายุเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งนับดาวตกใจเล็กน้อย "พี่พายุ..."

ชายหนุ่มคนนั้นมองพายุ "แล้วนายเป็นใคร"

พายุยิ้มมุมปาก "คนที่บอกว่าไม่ได้มีสิทธิ์อะไรไม่รู้เหรอ?"พายุเดินมายืนข้างนับดาว ไม่ได้จับมือไม่ได้แสดงความเป็นเจ้าของ แต่แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไป

"สิทธิ์อะไรไม่มี" เขาตอบ "แต่ถ้าน้องเขาไม่ให้ ก็อย่าฝืน"

คำพูดนั้นทำให้นับดาวหันไปมองเขา เพราะมันไม่ใช่คำพูดของคนที่กำลังหาเรื่อง แต่มันเป็นคำพูดของคนที่กำลังปกป้องเธอ รุ่นพี่คนนั้นมองหน้า ก่อนยอมถอยออกไปหลังจากอีกฝ่ายเดินไปนับดาวหันมาหาพายุ "ขอบคุณนะคะ"

"ไม่เป็นไร"

"พี่มาได้ยังไง" พายุเงียบไปนิดหนึ่ง

ก่อนตอบหน้าตาย "ผ่านมา" นับดาวมองหน้าเขา

"คณะวิศวะอยู่คนละทางกับที่นี่นะคะ" พายุหลุดหัวเราะ "จับผิดเก่ง"

เธอยิ้ม "ก็พี่โกหกไม่เก่ง"

ประโยคนั้นทำให้พายุเงียบ เพราะมันจริงเขาไม่เคยต้องพยายามทำอะไรเพื่อใครแต่กับผู้หญิงคนนี้...เขากลับหาเหตุผลมาเจอเธอทุกวัน และบนชั้นสองของตึกสกายยืนมองภาพนั้นอยู่เขาเห็นทุกอย่างเห็นสายตาของพายุเห็นรอยยิ้มของน้องสาวตัวเองก่อนจะถอนหายใจหนัก ๆ

"งานเข้าแล้วกู..."เพราะครั้งนี้ เขาไม่ได้กำลังกันผู้ชายเจ้าชู้ออกจากน้องสาวแต่กำลังกันผู้ชายคนหนึ่ง...ที่อาจจะจริงใจกับน้องสาวเขาที่สุด