บทที่ 8 ภาพที่ไม่อยากเห็น

ตอนที่ 8 : ภาพที่ไม่อยากเห็น

หลังจากกิจกรรมรับน้องผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ค่ำคืนนี้คือคืนปิดกิจกรรมรับน้องของมหาวิทยาลัยสถานที่จัดงานถูกเปลี่ยนจากลานกิจกรรมกลางวันเป็นร้านอาหารกึ่งผับชื่อดังใกล้มหาวิทยาลัย

เสียงเพลงดังขึ้น บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของนักศึกษาหลายคณะ ปีหนึ่งต่างสนุกกับการได้พูดคุยกับรุ่นพี่ในบรรยากาศที่ผ่อนคลายมากขึ้นนับดาวนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนที่โต๊ะมุมหนึ่ง

"ในที่สุดก็จบรับน้อง" ข้าวหอมยกแก้วน้ำขึ้น "เหนื่อยมาก"

"แต่สนุกนะ" นับดาวยิ้ม

เธอยอมรับว่าช่วงแรกกังวล แต่พอได้รู้จักเพื่อน ได้ทำกิจกรรมต่าง ๆ มหาวิทยาลัยก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด

"ดาว" พั้นช์สะกิดแขน

"นั่นไง คนที่แกบอกว่าไม่ได้สนใจ"

นับดาวหันไปมองตามสายตาเพื่อน ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำกำลังเดินเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อน

พายุวันนี้เขาไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษาเหมือนทุกวันแต่กลับดูโดดเด่นกว่าเดิม สาวหลายคนในร้านหันไปมองเขาเป็นระยะ

"พี่พายุมา" ข้าวหอมยิ้ม

"หล่อจริง" นับดาวไม่ได้ตอบ แต่สายตากลับเผลอมองเขาอยู่หลายวินาที

"มึง" เจไดกระแทกไหล่พายุ

"น้องเขามอง" พายุหันไปมองตามเมื่อเห็นนับดาว เขาก็ยกยิ้มทันที "รู้"

"มั่นใจ"

"ไม่ได้มั่นใจ" พายุยกแก้วขึ้นดื่ม

"แค่รู้ว่าเธอมอง" เพื่อน ๆ พากันส่ายหน้าปกติพายุไม่เคยสนใจสายตาใครแต่กับนับดาว...ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง บรรยากาศในร้านเริ่มคึกคักขึ้นนักศึกษาหลายคนเริ่มดื่มมากขึ้น รวมถึงนักศึกษาสาวจากอีกคณะคนหนึ่ง เธอเป็นรุ่นน้องที่รู้จักพายุ เพราะเคยเข้ามาคุยกับเขาหลายครั้ง คืนนี้เธอดื่มไปมากจนเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้

"พี่พายุ..." หญิงสาวเดินเซเข้ามาหา พายุที่กำลังคุยกับเพื่อนหันไปมอง

"เป็นอะไร"

"หนูมึนหัว"

เขาถอนหายใจ "ไปนั่งก่อน" พายุคิดว่าเธอแค่เมาและจะช่วยพาไปนั่งที่ดี ๆ

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เรียกเพื่อน หญิงสาวกลับเสียหลักแล้วนั่งลงบนตักเขาทั้งโต๊ะเงียบไปทันที

"เฮ้ย..." เจไดตกใจ

"น้อง!" พายุรีบจับแขนหญิงสาวให้ลุกขึ้น

"ลุกก่อน" แต่เพราะอีกฝ่ายเมามาก จึงยังเกาะแขนเขาไว้

"พี่พายุ...หนูคิดถึงพี่"

"เมาแล้วพูดอะไร" พายุพยายามแกะมือเธอออก

แต่ภาพนั้น...กลับถูกใครบางคนเห็นหน้าร้านอาหารสกายเพิ่งเดินเข้ามาพร้อมเพื่อน เขาตั้งใจมารับนับดาวกลับบ้าน เพราะรู้ว่าน้องสาวมางานนี้แต่สิ่งแรกที่เขาเห็น...คือพายุกับผู้หญิงคนหนึ่งบนตัก และผู้หญิงคนนั้นกำลังกอดแขนมันอยู่สกายชะงัก ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเย็นชา

"ไอ้พายุ..."

ขณะเดียวกัน นับดาวที่เดินออกมาตามหาเพื่อน ก็เห็นภาพเดียวกันเธอหยุดเดินรอยยิ้มที่เคยมีค่อย ๆ หายไปไม่รู้ทำไม... แต่ความรู้สึกบางอย่างมันจุกขึ้นมาทั้งที่เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน

"ดาว" สกายเรียก

นับดาวสะดุ้ง "พี่สกาย..."

เธอรีบหลบสายตาจากโต๊ะนั้นแต่สกายเห็นหมดแล้วเขาไม่รอช้า เดินตรงเข้าไปทันที

"พายุ" เสียงเย็นจัดทำให้คนทั้งโต๊ะหันไปมอง

พายุเงยหน้าขึ้นก่อนจะเห็นสกายยืนอยู่ตรงหน้าและด้านหลัง...คือนับดาว

สีหน้าของเธอไม่ได้เหมือนทุกครั้งไม่มีรอยยิ้มไม่มีแววตาที่สดใส มีเพียงความผิดหวังเล็ก ๆ

พายุชะงัก

"ดาว..."

แต่เธอกลับไม่พูดอะไร สกายมองหน้าพายุ

"นี่เหรอคนที่บอกว่าจะจริงจังกับน้องกู"

พายุขมวดคิ้ว "มันไม่ใช่อย่างที่มึงคิด"

"กูเห็นกับตา"

"แต่กูไม่ได้..."

พายุหยุดพูดเพราะนับดาวกำลังมองเขาและนั่นเป็นครั้งแรก...ที่เขารู้สึกว่าต่อให้เขาอธิบายเป็นร้อยครั้งถ้าเธอไม่เชื่อ...มันก็ไม่มีความหมาย

“เห็นหรือยังละดาว พี่บอกแล้วว่าคนอย่างมันไว้ใจไม่ได้” สกายพูดในทันที นับดาวไม่ตอบได้แต่มองเงียบ ๆ และนั่นมันทำให้พายุหายใจไม่ทั่วท้อง อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน