บทที่ 9 คนที่ต้องพิสูจน์

ตอนที่ 9 : คนที่ต้องพิสูจน์

"ดาว..." พายุเรียกชื่อเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้นับดาวไม่ได้เดินเข้ามาหาเหมือนทุกครั้ง เธอเพียงมองเขานิ่ง ๆสายตาคู่นั้นไม่ได้โกรธ แต่มันเต็มไปด้วยความสงสัยและความผิดหวัง

"พี่พายุ..." เสียงของเธอเบามาก

"หนูไม่รู้ว่าพี่กับผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกัน"

พายุชะงัก "แต่ภาพที่หนูเห็น..." เธอหยุดไปครู่หนึ่ง

"มันก็ค่อนข้างชัดเจนนะคะ" คำพูดนั้นทำให้พายุพูดไม่ออก เพราะเป็นครั้งแรกที่เขาไม่สามารถใช้คำพูดกวน ๆ หรือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แก้สถานการณ์ได้

"มันไม่ใช่แบบนั้น"พายุพยายามอธิบาย "พี่ไม่ได้..."

"ค่ะ"นับดาวพยักหน้าเบา ๆ "หนูเข้าใจ"

แต่คำว่าเข้าใจของเธอ...ไม่ได้แปลว่าเธอเชื่อพายุมองออกและนั่นยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด ไม่ใช่เพราะนับดาวไม่เชื่อเขาแต่เพราะเขาไม่เคยรู้สึกอยากให้ใครเชื่อใจเขามากขนาดนี้มาก่อน

"กลับกันเถอะดาว" สกายพูดขึ้น เขาเดินมายืนข้างน้องสาว ก่อนมองพายุด้วยสายตาเย็นชา

"กูบอกแล้ว คนแบบมึงไม่เหมาะกับน้องกู"

พายุหันไปมอง ปกติถ้าเป็นเวลานี้ เขาคงสวนกลับทันที

แต่ครั้งนี้...เขากลับเงียบเพราะคนที่เขาอยากอธิบายที่สุด

ไม่ใช่สกาย แต่นับดาว

หลังจากคืนนั้นนับดาวเริ่มเปลี่ยนไป เธอไม่ตอบไลน์ บางครั้งไม่อ่าน หรือบางครั้งอ่านไม่ตอบ แต่เธอยังคุยกับพายุยังทักทายเมื่อเจอ แต่ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิม ไม่มีรอยยิ้มสดใสเหมือนก่อน ไม่มีบทสนทนายาว ๆและไม่มีสายตาที่มองเขาเหมือนเดิม

พายุรู้สึกได้ และมันทำให้เขาหงุดหงิดมากกว่าการทะเลาะกับสกายเสียอีก

"เป็นไรวะ" เจไดถาม "มึงเงียบผิดปกติ"

พายุวางโทรศัพท์ลง "กูทำพัง"

เพื่อนทั้งกลุ่มเงียบ เพราะไม่เคยได้ยินคำนี้ออกจากปากพายุมาก่อน

"มึง?" โฟร์ทชี้หน้าพายุ ก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง

"มึงพูดว่ามึงทำพัง?"

"เออ" พายุก้มมองโทรศัพท์ หน้าจอยังค้างอยู่ที่แชตของนับดาวเขาพิมพ์ข้อความไปหลายครั้งแต่สุดท้ายก็ลบเพราะไม่รู้จะเริ่มยังไง

วันต่อมา

หน้าคณะบริหารพายุยืนรอนับดาวเมื่อเห็นเธอเดินมา เขาก็เดินเข้าไปหา

"นับดาว"

หญิงสาวหยุด "คะ"

"พี่อยากอธิบาย" นับดาวนิ่ง

"ค่ะ" คำตอบนั้นไม่ได้เย็นชาแต่ก็ไม่ได้เปิดใจเหมือนเดิมพายุถอนหายใจ

"ผู้หญิงคนนั้นเมาพี่รู้ พี่ไม่ได้ให้เธอมานั่ง"

"ค่ะ"

"พี่พยายามจะเอาเธอออก"

"ค่ะ" ทุกคำตอบของเธอทำให้พายุชะงัก

"แล้วทำไม..." เขาหยุดนับดาวมองเขา

"เพราะหนูไม่ได้รู้จักพี่มากพอค่ะ" คำตอบนั้นทำให้พายุเงียบ

"พี่พายุ" เธอพูดต่อ "หนูยอมรับว่าพี่ดีกับหนู แต่หนูไม่รู้ว่าพี่เป็นแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่า"

มันเป็นคำถามที่แทงใจเขาเพราะอดีตของเขา...ทำให้คนอื่นคิดแบบนั้นไม่ผิด

"หนูไม่ได้โกรธพี่นะคะ" นับดาวพูดเบา ๆ

"แต่หนูขอเวลาหน่อย หนูไม่อยากรีบเชื่อใคร เพราะแค่คำพูดไม่กี่คำ"

พูดจบ เธอก็เดินจากไปทิ้งให้พายุยืนอยู่ตรงนั้น

เย็นวันนั้น สกายเดินมาเจอพายุที่สนามบาสอีกฝ่ายนั่งอยู่คนเดียว

"แปลก" สกายพูด "คนอย่างมึงนั่งหงอยเป็นด้วย"

พายุหัวเราะเบา ๆ "กูไม่ได้หงอย"

"แล้วเรียกว่าอะไร"

เงียบไปพักหนึ่งพายุจึงตอบ "กูกำลังคิดว่าจะทำยังไงให้คนหนึ่งเชื่อว่ากูจริงใจ"

สกายมองหน้าเขา เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นพายุไม่ได้พูดเพราะอยากชนะ ไม่ได้พูดเพราะท้าทายแต่พูดเพราะมันจริงจัง

"มึงรู้ไหม" สกายพูด "ถ้ามึงทำให้น้องกูเสียใจกูไม่ปล่อยมึงแน่" พายุพยักหน้า "รู้ แต่กูไม่ได้คิดจะทำให้เธอเสียใจ"

เขามองไปทางตึกบริหาร "กูอยากเป็นคนที่เธอไว้ใจ"

สกายเงียบเพราะเป็นครั้งแรก...ที่เขาเริ่มลังเลว่าบางที...ศัตรูของเขาอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด