บทที่ 95 รอเวลานี้มาเป็นเดือน

"พี่คิณ..." พิมพ์นาราเรียกชื่อเขาเสียงสั่น พยายามจะชักเท้ากลับด้วยความขัดเขิน แต่เขาขืนแรงเอาไว้

คณินไม่ตอบ เขาโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบที่ข้อเท้าบางอย่างอ้อยอิ่ง ปลายลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียผิวเนื้ออ่อนนุ่มบริเวณข้อเท้าสลับกับการขบเม้มเบาๆ สร้างความทรมานอันแสนหวานจนหญิงสาวต้องสะดุ้งเฮือก ร่างกายบิดเร่าหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ