บทที่ 102 102

คนร้อนใจร้องเรียกเพื่อนดังกว่าเดิมแต่มันไม่สนใจเดินลิ่วๆ ไปยังโต๊ะ ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ที่บางทีพวกเขาชอบมานั่งสุมหัวกัน

“ผิงเป็นอะไร” ถามออกไปด้วยความกระวนกระวายใจ “พูดมาสิวะ”

“อะไรของมึงไอ้พี ใจเย็นๆสิ มันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ” ณดลมองสารรูปเพื่อนของตัวเองแล้วถอนหายใจออกมา สภาพไม่ต่างจา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ