บทที่ 115 115

จริงๆ เป็นคนที่ขี้น้อยใจมากต่างหาก เอาคำพูดร้ายๆ เก็บไปคิดทุกครั้ง

“ไม่เด็กแล้วนะ เป็นว่าที่คุณแม่แล้ว” พัทราวียิ้มกว้างเมื่อได้ยินแบบนั้น ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าหัวใจเมื่อเขานำมือวางทาบบนหน้าท้องของเธอ “อยากให้รับรู้เอาไว้ว่ามันไม่ใช่ความผิดพลาดบ้าบออะไรทั้งนั้น ที่พูดเพราะกลัวผิงคิดเองเออเอง”

“พี่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ