บทที่ 14 14

ธนภัทรส่ายหน้ากับคำถามปัญญาอ่อนของเพื่อน ทั้งที่น้องมันเป็นฝ่ายจับมือถือแขนผู้ชายก่อน ไอ้คนเป็นพี่ไม่คิดจะหวงหรือตำหนิสักนิด

“งั้นแล้วไป กูไม่อยากเห็นเพื่อนทะเลาะกัน ดูๆ แล้วไอ้ผิงมันก็ไม่ได้อะไรกับมึงแล้ว ส่วนเรื่องไอ้เจตต์...กูไว้ใจมันนะ ในเมื่อมันบอกตรงๆ ว่าจะจีบน้องสาวกู ดังนั้นมึงไม่ต้อง ‘ห่วง’ หรอก เพราะยังไงมันก็อยู่ในสายตาของกู”

“โอเคใช่ไหมวะไอ้พี” ชิษณุตบบ่าเพื่อน อยากให้แน่ใจว่ามันไม่ได้รู้สึกหวงก้างอย่างที่คิด เพราะดูแล้วครั้งนี้เจตรินทร์มันตั้งใจรุกเต็มที่

“เออ ทำไมกูจะไม่โอเค” ตอบส่งๆ ไป “กูกลับก่อนนะ”

“มันเป็นอะไรของมันวะ” ณดลส่ายหน้าเป็นคำตอบ มองร่างสูงๆ ของเพื่อนจนมันขับรถออกไปจากไร่ หวังว่าสิ่งที่เขาคิดคงไม่เกิดขึ้น

“ถ้าไอ้ผิงรู้ว่าแฟนไอ้พีคือน้องฟางจะเป็นยังไงวะ” ที่ถามเพราะไม่แน่ใจจริงๆ ว่าน้องสาวตัวเองยังแอบรักไอ้เพื่อนตัวดีอยู่หรือเปล่า อีกอย่างลดาวัลย์ดูนุ่มนิ่มเกินกว่าที่จะต่อกรกับพัทราวีได้ เขาไม่อยากให้มีเรื่องขุ่นเคืองกันไม่งั้นเดี๋ยวจะมองหน้ากันไม่ติด

“ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ไหนมึงบอกว่าน้องผิงดูไม่สนใจไอ้พีมันแล้วไง”

“เออ หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น”

สองข้างทางเต็มไปด้วยความรมรื่น แม้ว่าตอนนี้ตะวันจะตกดิน     ไปแล้วแต่ความงดงามของไร่ชมรักไม่ได้ลดลงไปเลย ภัทรวดีรู้สึกมีความสุขมากที่ได้กลับมาที่นี่ เธอเบื่อกับการเป็นคนเมืองกรุงจะไปไหนรถก็ติด วันๆ ไม่ต้องทำอะไรแค่การเดินทางก็ปาเข้าไปทั้งวันแล้ว ดีที่ป้าแจ่มโทรเรียกให้กลับมาทำงานที่นี่ มาทำงานเป็นผู้ช่วยของเจ้าของไร่ชมรัก

ตอนแรกเธอคิดว่าจะได้ช่วยงานคุณท่านแต่สุดท้ายเป็นณดล เพราะว่าคุณท่านทั้งสองได้ลาลับจากโลกนี้ไปแล้ว ทำให้เธอรู้สึกผิดที่ไม่ได้มารับใช้ท่านก่อนที่จะหมดลมหายใจไป อย่างน้อยที่เธอได้เรียนหนังสือได้มีกินไปวันๆ ส่วนหนึ่งก็มาจากเงินของท่านทั้งสอง

“ไปไหนมา ทำไมเพิ่งกลับ” คนตัวเล็กตกใจเสียงเข้มๆ จนแทบทิ้งจักรยาน แต่พอตั้งสติได้จึงจูงจักรยานไปเก็บเข้าที่แล้วเดินไปหาเจ้าของเสียง “ตอนนี้สองทุ่ม งานเลิกตั้งแต่หกโมงเย็น”

“วันนี้ลูกค้าเยอะค่ะ มลเลยไปช่วยคนในร้าน” เขาลืมไปหรือเปล่าว่าวันนี้เป็นวันหยุด พอตกเย็นแล้วลูกค้าจะเยอะกว่าวันธรรมดาอีกเท่าตัว ตัวเขาเองนั่นแหละเป็นเจ้านายเสียเปล่าแต่อู้งานไม่ยอมเข้าไปดูแลอะไรเลย

“เฮอะ !” ณดลแค่นเสียงออกมาแล้วกวาดตามองเจ้าของร่างบาง “ที่กลับดึกๆ ดื่นๆ เพราะลูกค้าเยอะหรือเพราะอยากจะอยู่กับไอ้เข้มกันแน่” ไอ้เข้มที่เขาว่าคือพนักงานในร้านอาหารอยู่โซนด้านหน้าของไร่ชมรัก ซึ่งเป็นร้านอาหารที่เขาตั้งใจเปิดเมื่อต้นปีที่ผ่านมา

“นายอย่ามาชวนทะเลาะเลยค่ะ แล้วอีกอย่างสองทุ่มนี่เขายังไม่เรียกว่าดึกนะคะ” ภัทรวดีเตรียมหันหลังเพื่อที่จะเดินเข้าบ้าน อยากจะไปอาบน้ำอาบท่าจะได้นอนเพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานอีก

“อยู่เมืองกรุงจนเคยชิน สองทุ่มของคนต่างจังหวัดเขาปิดบ้านกันหมดแล้ว อยู่ที่นู่นคงออกเที่ยวทุกวัน” ทำไมเขาจะไม่เห็นว่าไอ้เข้มมันชอบส่งสายตาให้ยัยตัวเล็กนี่ตลอดเวลา ทีกับเขาละเอาแต่ตัวว่าทำเสียงดุใส่ ทีกับมันเสียงอ่อนเสียงหวานไม่เคยต่อว่า

“ไม่รู้อะไรก็อย่าพูดเลยนะคะ มลเหนื่อย” ทำไมณดลต้องมาหาเรื่องเธอทุกวันแบบนี้ เขาไม่รู้หรอกว่าการอยู่เมืองกรุงมันลำบากมากแค่ไหน เธออยู่ตัวคนเดียวก็จริงแต่ก็ต้องวิ่งเต้นหางานทำเพื่อค่าใช้จ่ายแต่ละเดือน

“ไปทำอะไรมาถึงเหนื่อย” คว้าข้อมือบางแล้วกระชากเข้าหาตัว     ภัทรวดีถลึงตาใส่อย่างไม่ชอบใจเตรียมจะอ้าปากต่อว่า แต่ไม่ทันความไวของคนที่กำลังหึงจนหน้ามืด

“จะทำอะไร ปล่อยเดี๋ยวนี้นะนาย !” ณดลปลดกระดุมเสื้อของคนตัวเล็กออกสองเม็ดบน ดึงมันออกเพื่อสำรวจอะไรบางอย่างโดยที่เจ้าของร่างบางพยายามปัดป้องแต่สู้แรงคนตัวโตไม่ได้ “นาย !”

“อยู่เฉยๆ ไม่งั้นโดนดีแน่มล !” ส่งเสียงเหี้ยมยิ่งเห็นรอยแดงๆ ที่คอของหญิงสาวยิ่งทำให้เขาฉุดอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ “ตอบมาว่านี่มันรอยอะไร ใครทำ !”

“โอ๊ย ! ปล่อยนะ แล้วก็ไม่ต้องมาเสียงดังใส่ด้วย !” มือบางผลักอกแกร่งออกจากตัวสุดแรง ภัทรวดีมือไม้สั่นรีบติดกระดุมตัวเองด้วยความโมโห

“ไอ้เข้มใช่ไหม” คนตัวเล็กปัดมือคนงี่เง่าอย่างฉุนเฉียว มีสิทธิ์อะไรมาดูถูกกันแบบนี้ “มล !”

“มลปีนต้นไม้ไปเก็บมะม่วงมาเมื่อตอนเย็น โดนมดกัดไปทั้งตัว เกาจนคอแดงเถือกนี่ไง !” รวบผมไปไว้ด้านหลังแล้วกระชากคอเสื้อออก ให้คนหน้ามึนดูเต็มๆ ตาจะได้หายบ้าสักที

“หยุดดูถูกกันได้แล้ว มลมาทำงานไม่ได้มาหาผู้ชาย !” เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ตัดสินใจเลือกที่จะเดินหนีมากกว่าอยู่ประจันหน้ากับณดล เพราะรู้ตัวดีว่าตอนนี้อารมณ์ร้อนมากแค่ไหน ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรตอนนี้เธอไม่พร้อมจะรับฟังอยู่แล้ว ในเมื่อตอนแรกเขามองเธอในแง่ลบ ดูถูกกันอย่างไม่น่าให้อภัย

เห็นเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่าเหรอ ถึงได้คิดอะไรสกปรกๆ แบบนั้น !

“โธ่...มล ก็รู้นี่ว่าโดนมดกัด” ณดลเกาท้ายทอยแก้เก้อ “ไหนดูหน่อย จะได้พาไปทายา”

“ไม่ต้องมายุ่ง อย่ามาโดนตัวมลนะคะ มลเหนื่อย ง่วง อยากพัก !” เธอตอบกลับมาแบบเหวี่ยงๆ แค่ปรายตามองณดลก็ไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมต้องกลัวกับอีแค่อารมณ์โมโหของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง