บทที่ 2 2

ธนภัทรสลัดแขนตัวเองอย่างแรงจนร่างบางเซเกือบล้ม ดีที่ชิษณุคว้าไว้ทันไม่อย่างนั้นคนตัวเล็กคงเจ็บตัวอีก เดี๋ยวโดนพี่ชายของหญิงสาวเล่นงานอีก

“พี่พี...” พัทราวีเรียกชายหนุ่มเสียงสั่นเครือ เขาทำร้ายเธอต่อหน้าผู้หญิงพวกนี้อย่างนั้นเหรอ

“ไอ้พีเล่นแรงไปเปล่าวะ ถ้าฉันรับไม่ทันน้องผิงคงเจ็บตัวไปแล้ว” ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างพัทราวีแค่ผลักเบาๆ ก็แทบจะปลิวอยู่แล้ว ไอ้นี่เล่นสะบัดเต็มแรงหากได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจะว่าอย่างไร

“รำคาญไม่เข้าใจหรือไง ต้องให้พูดอีกสักกี่รอบ ไปให้พ้นๆ หน้าซะ” แทนที่คนตัวโตจะเห็นใจแต่ไม่เลย เขาตวาดลั่นอย่างเดือดพล่านจนพัทราวีน้ำตาตกแต่ก็พยายามจิกมือเข้าหากันแน่น “เธอตามตอแยทุกวันและฉันก็ไล่เธอทุกวัน คนไล่ยังเบื่อ แล้วคนอย่างเธอทำไมถึงได้หน้าด้านแบบนี้”

“เฮ้ยไอ้พี !” เจตรินทร์ที่เพิ่งเดินออกมาเข้ามาห้ามทัพ “พูดแรงไปนะ ยังไงพวกเรากับน้องผิงก็คนรู้จักกัน แกเองก็สนิทกับน้องเขา” ผู้หญิงกลุ่มเมื่อกี้รีบเดินออกเพราะกลัวจะโดนหางเลขไปด้วย

“พี่พีลืมสัญญาที่เคยให้ไว้กับผิงไปแล้วใช่ไหมคะ” พัทราวีฝืนใจเดินเข้าไปหาเขาอีกรอบ เธอมองชายหนุ่มที่มองเธอด้วยแววตาเย็นชา “หรือแค่หลอกให้เด็กคนหนึ่งดีใจเล่นก็เท่านั้น”

ธนภัทรถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาเบื่อกับการที่มีผู้หญิงน่ารำคาญเดินตามต้อยๆ อยู่ตลอดเวลา จะหยิบจะจับทำอะไรก็ไม่มีความเป็นส่วนตัว พัทราวีรุกล้ำความเป็นส่วนตัวเกินไป ถ้าไม่เห็นแก่ณดลที่เป็นพี่ชายของเธอรวมถึงเป็นเพื่อนสนิทแล้วละก็ เขาจัดการยัยผู้หญิงคนนี้ไปนานแล้ว

“ฟังดีๆ นะพัทราวี ฟังแล้วจำให้ขึ้นใจ” คนตัวเล็กไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่กำลังบีบน้ำตาเรียกร้องความสงสารให้เขาเห็นใจ มันก็แค่มุกเดิมๆ ตั้งแต่ตอนเด็กที่เธอชอบใช้ “ฉันไม่เคยลืมไอ้สัญญาบ้าบออะไรนั่น แต่ฉัน...ไม่เคยคิดจะจำมันเลยต่างหาก เธอเองนั่นแหละที่คิดเองเป็นตุเป็นตะ เข้าใจแล้วก็ช่วยไปให้พ้นๆ หน้าฉันสักที !”

บรรยากาศรอบข้างเงียบลงทันใด เหมือนกับหัวใจของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังจะหยุดเต้นลงในไม่ช้า ถ้อยคำไร้ซึ่งความอ่อนโยนแต่มันบาดลึกลงกลางใจทำให้พัทราวีรับมันไม่ไหว

“ค่ะ ผิงจะไป...จะไม่มาให้พี่พีรำคาญใจอีกต่อไป” เหนื่อยไหมกับการเฝ้าทวงคำสัญญา สุดท้ายมันไร้ความหมายในเมื่อคนพูดไม่เคยจำ เพราะไม่มีค่าไม่มีความหมายเขาเลยไม่จำให้รกใจ ต่างจากเธอ...ที่ยึดมั่นมันมาตลอด

“ดี...หวังว่าฉันจะไม่ต้องเจอผู้หญิงน่ารำคาญอย่างเธออีก !”

เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นเต็มใบหน้างามที่กำลังส่ายไปส่ายมาราวเธอกำลังฝันร้าย มือบางกำเข้าหากันแน่นจนคนที่เพิ่งเดินเข้ามามองแล้วใจไม่ดีรีบเขย่าตัวหวังให้น้องสาวตื่นจากฝันร้าย

“ผิงตื่น ผิง !” ณดลตบแก้มใสเบาๆ นี่เป็นไม่กี่ครั้งที่เห็นพัทราวีฝันร้าย

“พี่ดิน” เปลือกตาบางลืมขึ้นมา สิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกคือใบหน้างุนงงของพี่ชายทางสายเลือดแท้ๆ อย่างณดล เธอฝันร้าย...อีกแล้ว

“ก็ฉันน่ะสิ แกเป็นอะไรของแกฮะ ฝันร้ายอะไรขนาดนั้น” คนเป็นพี่เอี้ยวตัวไปดึงกระดาษทิชชู่มาซับหน้าให้นางสาว ถึงจะเป็นพี่น้องที่พูดคุยกันออกแนวห่ามๆ แต่เขาก็รักยัยตัวเล็กมาก เหลือกันอยู่สองคนแล้วนี่ ไม่ดูแลมันจะให้ไปดูแลหมาที่ไหน

“ไม่มีอะไรหรอก แล้วตัวเข้าห้องเขามาทำไม นี่มันห้องผู้หญิงนะ” เรื่องราวในอดีตที่น่าปวดใจณดลยังไม่รู้ดูเหมือนไม่มีใครเล่าอะไรให้พี่ชายเธอฟังเช่นกัน เพราะทุกวันนี้  ธนภัทรก็ยังเป็นเพื่อนรักของพี่ชายเธอ

“กล้าพูด ? นี่สภาพห้องผู้หญิงเหรอ ชาตินี้จะมีผัวหรือเปล่าถามจริง” นิ้วชี้จิ้มหน้าผากมนอย่างขบขัน จนพัทราวีย่นหน้าใส่ก่อนจะปัดมือพี่ชายทิ้ง

“สวยขนาดนี้ ผู้ชายตามก้นยาวยิ่งกว่าหางว่าวอีก”

“ถ้าเป็นจริงอย่างที่แกพูด แล้วไหนแฟนล่ะ มาอยู่ที่นี่ตั้งกี่ปีไม่เห็นจะมีฟงมีแฟนกับเขา” พัทราวีสะอึกข้างในอก จะให้บอกได้อย่างไรที่ไม่มีเพราะหัวใจมันยังเจ็บไม่หายจะรักใครก็ไม่กล้า “เฮ้ย ! ขนลุกมากอดทำไมไปอาบน้ำ  ได้แล้ว เดินทางคืนนี้นะอย่าลืม”

“ไม่กลับได้ไหม ให้ผิงอยู่ที่นี่ต่อเถอะนะ” กลับไปก็ต้องเจอเขา

“ไม่ได้ ใจคอแกจะปล่อยให้ฉันทำงานงกๆ เลี้ยงแกอย่างเดียวหรือไง ไปช่วยฉันทำไร่ได้แล้วไม่งั้นจะจุดธูปฟ้องพ่อกับแม่” หนีมาอยู่ที่นี่ตั้งนาน ให้เขาอยู่คนเดียวมันก็เหงาปากไม่มีใครให้ตอบโต้แบบนี้ คิดถึงแต่ไม่บอกหรอกมันกระดากปาก ถึงเพื่อนฝูงจะแวะเวียนมาเยี่ยมบ่อยๆ แต่มันก็ไม่เหมือนกัน

“รู้แล้วน่า กลับก็กลับ” เธอยิ้มกว้างแล้วผละตัวออกมาก่อนที่พี่ชายจะย้ำอีกรอบให้อาบน้ำ ประตูห้องปิดลงพร้อมกับรอยยิ้มที่เลือนหายไปจากใบหน้า พัทราวีทิ้งตัวลงกับฟูกขาวด้วยความอ้อนล้าหัวใจ แค่หลับตาลงภาพในวันวานก็ย้อนกลับเข้ามาทำร้ายหัวใจอีกครั้งและอีกครั้ง พร้อมไหมกับการกลับไปแล้วต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้น เธอรู้คำตอบดีว่าการที่ลงทุนมาเรียนต่อที่นี่มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย เธอยังลืมเขาไม่ได้...

“ฉันไม่เคยลืมไอ้สัญญาบ้าบออะไรนั่น แต่ฉัน...ไม่เคยคิดจะจำมันเลยต่างหาก เธอเองนั่นแหละที่คิดเองเป็นตุเป็นตะ เข้าใจแล้วก็ช่วยไปให้พ้นๆ หน้าฉันสักที !”

“ขอโทษนะคะพี่พี ขอโทษที่ผิงยังลืมพี่ไม่ได้”เธอสัญญา...ว่าจะหลบเลี่ยงไม่โผล่หน้าไปเจอเขา ต่อให้อยากเห็นอยากพูดคุยมากเพียงใดก็ตาม