บทที่ 21 21

“คนเกลียดกันเขาไม่หาเรื่องเข้าใกล้กันหรอกค่ะ หน้าก็จะไม่มองไม่พูดด้วย แต่สำหรับคุณพีมันไม่ใช่อย่างนั้นนี่คะ” เพราะเธอเห็นว่าธนภัทรเป็นฝ่ายเข้าหาพัทราวีเอง

“ไม่ใช่อย่างที่พี่มลคิดหรอกค่ะ” สาวน้อยหัวเราะออกมาเล็กน้อย แต่มันเป็นเสียงที่ขมขื่นมากเหลือเกิน “ที่เขามาคุยกับผิงก็เพราะเขากลัวว่าเพื่อนเขาจะถูกหลอก พี่พีไม่อยากให้ผิงไปยุ่งกับพี่เจตต์ เขาว่าพี่เจตต์ควรหาผู้หญิงคนอื่นได้ดีกว่านี้”

“ไม่ใช่ว่าเขาหวงหรอกเหรอคะ ผู้ชายบางคนชอบคิดว่าตัวเองสำคัญ พอถูกลดความสนใจเข้าหน่อยก็จะลืมตัวทำในสิ่งที่อยู่ใต้จิตสำนึกออกมา บางทีคุณพีอาจจะเป็นพวก ‘หวงก้าง’ ก็ได้นะคะ” อีกทั้งสายตาที่ธนภัทรใช้มองมันก็ไม่เหมือนคนเกลียดกัน แต่ภัทรวดีเลือกที่จะไม่พูดออกไป

“พี่พีมีฟางอยู่แล้วนะคะ แต่ถึงไม่มีเขาคงไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับผิงหรอกค่ะ เมื่อก่อนเคยแขวะยังไงตอนนี้ก็ยังแขวะอยู่ ต่างกันตรงที่ผิงเลือกที่จะพยายามไม่สนใจเขา แล้วผิงก็ทำมันสำเร็จ”

“คำตอบมันไม่ได้อยู่ว่าสำเร็จหรือเปล่า มันอยู่ตรงนี้ค่ะ” นิ้วเรียวของพี่สาวจิ้มตรงอกข้างซ้ายของเธอ “ถ้ามันยังเจ็บอยู่แสดงว่าน้องผิงกำลังโกหกตัวเองค่ะ”

“ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะค่ะ ผิงทำอะไรไม่ได้เพราะเขารักกัน...”

“พี่เข้าใจค่ะ” ทำได้อย่างเดียวคือพยายามตัดใจ “มีอะไรก็บอกพี่นะคะ พี่อยู่ข้างน้องผิงเสมอ ใครมารังแกบอกพี่ได้เลยพี่จะเป็นคนซัดให้เอง”

“พี่มลโหดจัง แบบนี้พี่ดินกลัวแย่” พอพูดถึงพี่ชายของเธอ ภัทรวดีกลับย่นหน้าใส่ “คืนดีกันแล้วใช่ไหมคะ พี่ดินถึงได้ไม่ยอมปล่อยตัวพี่มลมาหาผิงเลย”

“คืนดีอะไรคะ พี่กับนายเราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องค่ะ ที่พี่ปลีกตัวมาไม่ได้ก็เพราะเขาสั่งให้ทำนู่นทำนี่ตลอด นี่พี่เพิ่งได้พักก็เลยรีบมาหาน้องผิง”

จะไปไหนก็เดินตามกักตัวเธอท่าเดียว ขนาดไปเข้าห้องน้ำยังยืนรอไม่รู้ว่าบ้าหรือเพี้ยนกันแน่

“เปิดใจให้พี่ดินหน่อยนะคะ ถึงจะดูไม่น่าเชื่อถือแต่เชื่อเถอะค่ะว่า    กับพี่มล พี่ชายของผิงเขาจริงจัง”

“โอ๊ย...น้องผิง สาวๆ ของนายเยอะจะตาย สวยๆ ทั้งนั้นเขาไม่มามองพี่หรอกค่ะ นายก็แค่แหย่เล่น” พัทราวีไม่ใช่คนโง่ เธอมองออกว่าเสียงหัวเราะของภัทรวดีมีอะไรซ่อนอยู่ จะโทษใครไม่ได้นอกเสียจากตัวพี่ชายของเธอ

‘ทำตัวเองนะพี่ดิน ใครก็ช่วยไม่ได้’

“อ้อ ไปเข้าห้องน้ำไหมคะ อีกเดี๋ยวเขาจะปิดไฟแล้วนะ เดี๋ยวจะลำบากตอนเดินไปห้องทีหลัง” พัทราวีส่ายหน้า เพราะก่อนหน้านี้เธอไปอาบน้ำมาและจัดการธุระตัวเองเรียบร้อยแล้ว “ถ้าดึกๆ อยากไปเข้าก็ปลุกพี่นะคะ”

ท่ามกลางความเงียบและความมืดพัทราวีกำลังนอนกระสับกระส่ายจู่ๆ ก็ปวดเบาอยากจะเข้าห้องน้ำ หญิงสาวหันไปมองภัทรวดีก็พบว่าพี่สาวคนสวยของเธอกำลังนอนหลับอย่างสบายใจ ไม่กล้าปลุกหรอก...

อีกอย่างหากปลุกเดี๋ยวจะเสียงดังทำให้ลดาวัลย์ตื่นขึ้นมาอีก ถึงตอนนี้จะไม่ชอบขี้หน้าแต่ก็ไม่อยากรบกวนการนอนของใคร ร่างบางลุกขึ้นนั่งก่อนจะกวาดมือคลำๆ ไปยังใต้หมอนของภัทรวดีเพราะจำได้ว่าพี่สาววางไฟฉายไว้แถวนั้น สุดท้ายเธอก็เจอจนได้ ถ้าไม่มีเจ้านี่เธอคงเดินสะดุดหินล้มหัวแตกแน่ๆ

คนตัวเล็กค่อยๆ ลุกขึ้นไปรูดซิปเต็นท์เพื่อที่จะออกไปข้างนอก โชคดีที่เธอนอนกลางจึงไม่ลำบากเวลาออกสักเท่าไหร่

“มืดจังเลย” เสียงหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆ จัดการเปิดไฟฉายส่องไปทางอื่นที่ไม่ใช่เต็นท์กลัวคนที่นอนอยู่ข้างในจะสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ ขาเรียวยาวก้าวอย่างระมัดระวังทั้งมืดทั้งเงียบมันวังเวงแปลกๆ เธอไม่ใช่คนขวัญอ่อนขนาดนั้นแต่ก็ใช่ว่าจะไม่กลัว

ห้องน้ำก็ไม่มีไฟค่อนข้างลำบากเล็กน้อยเวลาทำธุระส่วนตัว พัทราวีจัดการจนเรียบร้อยก่อนจะค่อยๆ เดินออกมาจากห้องน้ำ แต่แสงสว่างจากปลายกระบอกไฟฉายที่กำลังส่องไปนั้น ทำให้ลมหายใจสะดุดหัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว เธอเกือบจะกรีดร้องออกมาแล้วถ้าเขาไม่หันหน้ามาทางนี้เสียก่อน

“แสบตา เอาไฟฉายหันไปทางอื่นได้แล้ว”

“พี่พี...” ทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะ อย่าบอกนะว่าเดินตามเธอมา...คงไม่ใช่หรอกบางทีเขาอาจจะลุกมาเข้าห้องน้ำเหมือนเธอก็ได้ เพราะห้องน้ำชายก็อยู่ข้างๆ ตรงนี้เอง

“ฉันมาเข้าห้องน้ำเหมือนกัน พอออกมาก็เห็นหลังเธอแวบๆ เลยรอ” เขาไขข้อกระจ่างให้คนตัวเล็กที่ยังยืนหน้าเหวอ “จะยืนตรงนั้นอีกนานไหม”

“ขอโทษค่ะ” พัทราวีอดที่จะแอบต่อว่าธนภัทรในใจไม่ได้ เขาไม่คิดบ้างเหรอว่าเธอตกใจมากแค่ไหนกับเหตุการณ์เมื่อครู่ นึกว่าผีที่ไหนเสียอีกมายืนรออยู่หน้าห้องน้ำแบบนี้ เธอไม่ตกใจจนเสียสติก็บุญแล้ว

“ไม่ได้เอาไฟฉายมาเหรอคะ” เธอถามด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นว่าร่างสูงมาตัวเปล่าไม่ได้ถืออะไรติดมือมา เขาส่ายหน้าแทนที่จะตอบคำถามเธอ “มันมืดมากนะคะ พื้นก็ไม่เท่ากันสะดุดก้อนหินจะแย่เอา”

“ฉันไม่ได้โง่เหมือนเธอ” ให้ตายเถอะ ! อุตส่าห์พูดดีๆ ด้วยแล้วนะทำไมเขาถึงได้เป็นคนไร้มารยาทแบบนี้ล่ะ

ใช่สิ ! เธอไม่ใช่ลดาวัลย์คนรักปานจะกลืนกินของเขานี่นา โดนคำพูดแบบนี้ถือว่าเบาๆ ทำไมต้องเจ็บอีกล่ะ เธอควรจะชินได้แล้ว เมื่อก่อนโดนแขวะแรงกว่านี้ตั้งเยอะ จำวันที่ตัดสินใจไปเรียนต่อไปไม่ได้หรือไง...

“อะไรคะ” ถามอย่างสงสัยเมื่อเขายื่นมือออกมา

“จับมือฉันไว้ จะได้ไม่กลิ้งตกเขาไป” พัทราวีถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่เอาแล้วเธอไม่อยากอยู่ใกล้เขาไปมากกว่านี้ สัมผัสอบอุ่นในวันที่เพิ่งกลับมาตอนที่นั่งซ้อนจักรยานแล้วกอดเอวเขา ทำเอาเธอคิดมากไปหลายคืน สุดท้ายความสุขช่วงเวลาสั้นๆ ก็สลายไปเมื่อพบว่าเขามีใครอีกคนข้างกายอยู่แล้ว