บทที่ 4 4

สาวใช้รับคำก่อนจะรีบไปยกกระเป๋าลงมาแล้วลากเข้าบ้านไป ทิ้งให้ภัทรวดียืนอยู่คนเดียวจนทำอะไรไม่ถูก พัทราวีคงไม่ทันได้สังเกตเห็นเธอเพราะเดินเข้าบ้านไปกับป้าแจ่มแล้ว เธอเพิ่งกลับมาอยู่ที่ไร่ชมรักได้ไม่ถึงสองเดือน และนั่นทำให้ณดลรู้สึกสนุกกับผู้หญิงหน้าหวานๆ คนนี้

“ปล่อยนะนาย เดี๋ยวมีคนเห็นเข้ามันไม่ดี” ภัทรวดีส่งค้อนวงโตใส่เจ้าของไร่ ณดลชอบมายุ่มย่ามทำตากรุ่มกริ่มใส่เธอประจำ เธอไม่ใช่ผู้หญิง     อินโนเซ้นท์นะถึงจะได้ไม่รู้ว่าเขากำลังต้องการอะไร

“ถ้าไม่อยากให้คนเห็น เธอก็มาที่ห้องฉันสิ บอกทุกวันว่าไม่ได้ล็อก”   มือหนากำรอบข้อมือบางไว้ไม่ยอมปล่อย เนื้อตัวนี่ก็นุ่มนิ่มเหลือเกิน ผิวขาวๆ ใต้เสื้อผ้าพวกนี้มันน่าจะนุ่มมากกว่าสิบเท่า

“ไปตายซะ ปล่อยได้แล้วไม่งั้นอย่าหาว่ามลไม่เตือน” พออ่อนให้ก็โดนข่มตลอด ยิ่งตอนนี้ป้าแจ่มไม่อยู่ด้วยเธอจึงไม่จำเป็นต้องไว้หน้าผู้ชายบ้ากาม

“ตายได้...แต่อยากตายคาอกอวบๆ ของเธอ” คนตัวเล็กเบิกตากว้างก่อนจะรีบกอดอกตัวเอง เมื่อณดลทำมือกะขนาดหน้าอกของเธอ มันจะมากเกินไปแล้วนะไอ้หน้ามึน !

“นาย !” โกรธจนควันจะออกหูอยู่แล้วนะ

“คนอะไรโกรธยังสวย สวยจนน่าฟัด” ณดลแลบลิ้นเลียริมฝีปากก่อนจะเดินเข้าบ้านไปพร้อมเสียงหัวเราะ ได้หยอกได้แกล้งแบบนี้แล้วค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย ไม่เจอกันตั้งหลายวัน...แกล้งแค่นี้ยัยนั่นคงไม่เก็บเอาไปแค้นหรอก

หลังจากทานข้าวและพูดคุยกับป้าแจ่มจนหมดเปลือก พัทราวีรีบขอตัวขึ้นห้องนอนโดยอ้างว่าอยากพักผ่อน แต่จริงๆ แล้วเพื่อนๆ ของณดลกำลังจะมาต่างหาก เธอไม่อยากเจอใครทั้งนั้น หากเป็นไปได้ไม่ต้องพบกันเลยจะดีที่สุด เพราะทั้งชิษณุและเจตรินทร์ก็อยู่ในเหตุการณ์วันนั้น เดี๋ยวจะอึดอัดใจกันเปล่าๆ

“คิดถึงที่นอนนุ่มๆ แบบนี้ที่สุดเลย” กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มยังคงเป็นกลิ่นเดิม ป้าแจ่มช่างรู้ใจเธอจริงๆ

พัทราวีรู้สึกเบื่อยังไม่อยากนอนเพราะเพิ่งทานข้าวเสร็จหยกๆ กะว่าจะลองลงไปเดินเล่นที่ท้ายๆ ไร่หน่อยตรงนั้นเป็นที่ประจำของเธอซึ่งอยู่ไกลจากตัวบ้านพอสมควร ต้องปั่นจักรยานไปเพราะให้เดินตอนนี้มีหวังจุกตายแน่นอน

พวกเขานั่งดื่มอยู่บริเวณระเบียงหน้าบ้าน ดังนั้นเธอจะเลือกออกทางด้านข้างๆ ห้องครัวจะได้หลีกเลี่ยงไม่ต้องเจอหน้าคนกลุ่มนั้น แม้ว่ามันจะดูเป็นการเสียมารยาทแต่ก็คงดีกว่าปล่อยให้ความเจ็บปวดถาโถมกลับเข้าใส่อีกครั้ง

เท้าเล็กย่องลงบันไดอย่างรวดเร็วเพราะกลัวป้าแจ่มจะมาเห็นเข้า จากนั้นจึงรีบตรงไปยังห้องครัวทันที เสียงครึกครื้นจากหน้าบ้านดังมาถึงในนี้ และหนึ่งในนั้นมีเสียงของเขา เสียงที่เธอจำได้ดีที่สุด...ธนภัทร

“อุ๊ย ! ขอโทษค่ะ” เพราะมัวแต่รีบจึงเผลอชนใครเขาเข้า

“ไม่เป็นไรค่ะ” ผู้หญิงตรงหน้าตอบกลับมา พัทราวีทำหน้างงๆ เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่สูงไม่ต่างจากเธอมากนัก หญิงสาวขมวดคิ้วเข้าหากันไม่แน่ใจว่าเคยเจอคนนี้มาก่อนหรือเปล่า “จำไม่ได้เหรอคะ”

“พี่มล !” นิ้วเรียวชี้หน้าคนที่เธอคิดว่าเป็นพี่สาวต่างสายเลือด “จริงๆ เหรอคะ” ภัทรวดีพยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนที่จะโดนพัทราวีโถมกอดเต็มแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว

“โอ๊ย ! พี่หายใจไม่ออกแล้วค่ะน้องผิง” ภัทรวดีว่าขำๆ เมื่อพัทราวีไม่ต่างไปจากเมื่อตอนเด็กๆ เลยสักนิด เธอเคยมาอาศัยอยู่ที่ไร่นี้ช่วงประถม แต่พอขึ้นมัธยมต้องย้ายไปอยู่กับบิดาและมารดาที่กรุงเทพฯ เลยทำให้เหินห่างจากคนบ้านนี้ไปนาน เมื่อเรียนจบจึงมีโอกาสได้กลับมาตอบแทนบุญคุณคนที่ไร่ชมรัก แต่คุณท่านทั้งสองก็เสียชีวิตไปก่อนแล้ว สุดท้ายจึงต้องมารับหน้าที่ทำงานเป็นผู้ช่วยของณดล

“สวยจังเลย พี่สาวใครภูมิใจจัง” สองมือบางประกบหน้างาม “กลับมานานหรือยังคะ ไม่เห็นพี่ดินบอกผิงเลยอ่ะ” คนฟังแอบย่นหน้าเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวพูดถึงพี่ชายตัวเอง

“สองเดือนเองค่ะ เดี๋ยวพี่มาคุยด้วยใหม่นะคะ ขอยกของไปเสิร์ฟพวกหนุ่มๆ ก่อนเดี๋ยวโดนโวย น้องผิงไปนั่งกับพี่ๆ เขาเถอะ”

“เอ่อ...ผิงว่าจะไปเดินเล่นค่ะ พี่มลอย่าบอกใครนะคะว่าผิงลงมา พอดีว่าผิงบอกพี่ดินเอาไว้ว่าง่วงอยากพักผ่อนมากกว่า” พัทราวีรีบบอก

“โอเคค่ะ เอาโทรศัพท์ไปด้วยใช่ไหม” ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม    พัทราวีต้องให้เธอโกหกด้วย แต่ก็คงมีเหตุผลส่วนตัวของเขากระมัง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเป็นห่วงความปลอดภัย

“แหม...พี่มลก็ ไร่ชมรักนี่ผิงหลับตาเดินก็กลับมาถูกค่ะ” ดูเหมือนว่าภัทรวดีจะรีบเธอจึงไม่ได้รั้งเอาไว้ ปล่อยให้พี่สาวที่เธอนับถือยกข้าวของไปปรนเปรอเหล่าคุณชายที่นั่งสังสรรค์กันอยู่หน้าบ้าน

ร่างบางเดินออกมาถึงจักรยานที่เด็กในบ้านชอบเอาไว้ปั่นเข้าไปในไร่ วันนี้ขอยืมก่อนก็แล้วกันเอาไว้จะซื้อคันใหม่มาเป็นของตัวเอง เธอไม่ชอบขับมอเตอร์ไซค์หรือรถยนต์หากว่าวนเวียนอยู่แค่ในไร่ ปั่นจักรยานรับลมมันดีกว่าเยอะอากาศบริสุทธิ์จะตายไป

“กลับมาทั้งทีไม่คิดจะทักทายกันหน่อยเหรอ” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังทำให้ร่างบางตัวแข็งทื่อ พัทราวีพยายามรวบรวมสติก่อนจะค่อยๆ หันกลับไป

“พี่เจตต์” เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไม่ใช่ว่าเธอจำเสียของ     ธนภัทรไม่ได้ แต่เมื่อครู่เล่นมาทักกันแบบนี้เป็นใครจะไม่ตกใจล่ะ