บทที่ 73 73

มือไม้ของคนเจ้าเล่ห์เริ่มไม่อยู่สุขลูบไล้ต้นขาเรียวงาม โชคดีเหลือเกินที่เธอสวมชุดนอนแบบกระโปรงตัวยาว ง่ายต่อการสำรวจร่างกายที่สุด

“อื้อ นาย...” ภัทรวดีสติเตลิดไปไกล ตอนนี้ริมฝีปากอันร้อนผ่าวของเขาเคลื่อนย้ายมาที่ลำคอของเธอแล้ว ขนกายตั้งชันรู้สึกสยิวไปทั้งร่างสมองมันเบลอจนไร้เรี่ยวแรง สิ่งที่พอรับรู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ