บทที่ 1 เจ้าหนี้
เสียงเครื่องปรับอากาศในร้านสะดวกซื้อยังคงดังก้องอยู่ในหัว ไออุ่นก้าวลงจากรถเมล์ด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้เธอทำงานพาร์ทไทม์กะบ่ายจนถึงค่ำ ขาเรียวภายใต้กางเกงยีนส์ตัวเก่งก้าวเดินไปตามซอยแคบ ๆ ทางเข้าบ้านอย่างคุ้นเคย
ตั้งแต่เรียนจบมาเกือบสามเดือน เธอยังหางานประจำทำไม่ได้เลยสักที่
หญิงสาวถอนหายใจยาว พรุ่งนี้เธอมีนัดสัมภาษณ์งานบริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี
แต่เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูกรงเหล็กหน้าบ้าน ไออุ่นก็ต้องชะงัก
ประตูรั้วถูกเปิดอ้าทิ้งไว้ รองเท้าหลายคู่กระจัดกระจายอยู่หน้าประตูกระจกบานเลื่อน และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบคือเสียงร้องไห้ของแม่นวลที่ดังลอดออกมา
"ขอร้องล่ะค่ะคุณภพ ให้เวลาพวกเราอีกนิดเถอะนะคะ"
ไออุ่นรีบผลักประตูเข้าไปทันที ภาพตรงหน้าทำให้เธอชาไปทั้งตัว
ข้าวของในห้องรับแขกพังยับเยิน โทรทัศน์หล่นแตกอยู่บนพื้น โซฟาถูกรื้อค้น พ่อชัยกับแม่นวลกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ข้างหน้าพวกเขาคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้ม เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดียวที่ยังตั้งอยู่ได้ในห้อง
ด้านหลังเขามีชายฉกรรจ์อีกสองคนยืนคุมเชิงอยู่
"พ่อ! แม่! เกิดอะไรขึ้นคะ"
ไออุ่นรีบวิ่งเข้าไปประคองแม่นวลที่กำลังร้องไห้จนตัวสั่น พ่อชัยมีรอยช้ำที่มุมปาก เธอมองหน้าชายแปลกหน้าด้วยความโกรธจัด
"พวกคุณเป็นใคร เข้ามาทำลายข้าวของในบ้านคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง ฉันจะแจ้งตำรวจ!"
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวเราะในลำคอ เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน ไออุ่นรู้สึกเหมือนถูกคุกคาม แต่เธอก็พยายามเชิดหน้าขึ้นสู้
"แจ้งเลยสิ" น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ "แจ้งให้ตำรวจมาจับพ่อกับแม่เธอข้อหาฉ้อโกงด้วยเลยก็ดี"
"ฉ้อโกงอะไร พ่อกับแม่ฉันไม่เคยโกงใคร" ไออุ่นเถียงกลับทันควัน
ชายหนุ่มพยักหน้าให้ลูกน้อง คนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลังโยนแฟ้มเอกสารลงบนพื้นตรงหน้าไออุ่น
"อ่านดูสิ เอกสารกู้เงินพร้อมลายเซ็นพ่อแม่เธอ ยอดหนี้รวมดอกเบี้ยตอนนี้สิบล้านบาทถ้วน กำหนดจ่ายคือเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว"
ไออุ่นมือสั่น เธอหยิบเอกสารขึ้นมาดู ตัวเลขสิบล้านทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ลายเซ็นบนนั้นเป็นของพ่อกับแม่เธอจริง ๆ
"พ่อคะ... นี่มันอะไรกัน" เธอหันไปถามพ่อด้วยเสียงสั่นเครือ
พ่อชัยก้มหน้า หลบสายตาลูกสาว "พ่อ... พ่อเอาบ้านไปค้ำประกันเงินกู้มาลงทุนทำธุรกิจเพื่อน แต่เพื่อนมันเชิดเงินหนีไปหมดแล้วลูก"
"แล้วทำไมไม่บอกอุ่นเลย" ไออุ่นน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
"พ่อไม่อยากให้ลูกเครียด พ่อคิดว่าจะหาเงินมาหมุนทัน..." พ่อชัยพูดเสียงอ่อย
ไตรภพมองสองพ่อลูกสลับกันด้วยสายตาเบื่อหน่าย เขาคือเจ้าหนี้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด การมาทวงหนี้ด้วยตัวเองวันนี้เพราะเขาว่างและอยากมาดูหน้าลูกหนี้ที่กล้าผิดนัดชำระกับเขา
แต่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอของดี
ผู้หญิงตรงหน้าหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาวจัดตัดกับผมสีน้ำตาลยาวประบ่า แม้จะอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดา แต่ก็ดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด ยิ่งเวลาที่เธอโกรธและจ้องหน้าเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว มันทำให้เขารู้สึกอยากเอาชนะ
"ฉันไม่ได้มีเวลามาดูพวกเธอเล่นละครครอบครัวนะ" ไตรภพพูดขึ้นทำลายความเงียบ "ในเมื่อไม่มีเงินจ่าย ก็ต้องยึดบ้านหลังนี้ และพ่อแม่เธอต้องติดคุก"
"อย่านะคะ!" แม่นวลรีบคลานเข้าไปเกาะขาไตรภพ "คุณภพสงสารพวกเราเถอะนะคะ เราไม่มีที่ไปแล้วจริง ๆ"
ไออุ่นรีบดึงแม่กลับมา "อย่าไปกราบคนแบบนี้เลยแม่ เขาไม่มีหัวใจหรอก"
"ปากดี" ไตรภพกระตุกยิ้มมุมปาก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้ามาหาไออุ่นจนเธอต้องถอยหลังไปชนผนัง
"เธอชื่ออะไร" เขาถาม
"ไม่ต้องยุ่ง" ไออุ่นเชิดหน้าตอบ
ไตรภพหัวเราะหึ ๆ "ดื้อซะด้วย ฉันชอบนะ"
เขาหันไปมองพ่อชัยกับแม่นวล "สิบล้าน แลกกับบ้านโกโรโกโสหลังนี้ ฉันคงขาดทุนย่อยยับ แต่..." เขาเว้นจังหวะ หันกลับมามองไออุ่นอีกครั้ง สายตาของเขาโลมเลียจนเธอขนลุก
"ฉันมีข้อเสนอให้"
"ข้อเสนออะไร" ไออุ่นถามอย่างระแวง
"ไปอยู่กับฉัน" ไตรภพพูดเสียงเรียบ "ไปทำงานขัดดอกที่บ้านฉัน จนกว่าพ่อแม่เธอจะหาเงินสิบล้านมาคืนได้"
"คุณภพ! ไม่ได้นะคะ!" แม่นวลกรีดร้อง "อย่าเอาตัวลูกสาวฉันไปเลยนะคะ ฉันยอมทำทุกอย่างแล้ว"
"ถ้าไม่ตกลง พรุ่งนี้ฉันจะส่งทนายมาฟ้องยึดบ้าน แล้วเตรียมตัวไปนอนในคุกได้เลย" ไตรภพยื่นคำขาด เขาไม่ได้สนใจเสียงร้องไห้ของแม่นวล
ไออุ่นมองหน้าพ่อกับแม่ที่กำลังร้องไห้แทบขาดใจ เธอรู้ดีว่าพ่อแม่ไม่มีทางหาเงินสิบล้านมาคืนได้ภายในเวลาอันสั้น ถ้าพ่อแม่ต้องติดคุก บ้านก็ถูกยึด พวกเขาจะอยู่กันยังไง ในวัยที่อายุมากแล้ว
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้
"ตกลง" ไออุ่นพูดเสียงดังฟังชัด "ฉันจะไปกับคุณ แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับพ่อแม่ฉันและบ้านหลังนี้อีก"
"อุ่น! ไม่เอาลูก อย่าไป!" พ่อชัยพยายามห้าม
ไตรภพยิ้มพอใจ "สิงห์ เอาสัญญามาให้เซ็น"
คนสนิทของเขารีบนำเอกสารอีกชุดมาให้ไออุ่น เธอหยิบปากกามาเซ็นชื่อลงไปโดยไม่อ่านรายละเอียดด้วยซ้ำ ในหัวมีแต่คำว่าต้องช่วยพ่อแม่
"เก็บของซะ เราจะไปกันเดี๋ยวนี้" ไตรภพสั่ง
"ฉันขอเวลาสิบนาที" ไออุ่นบอก เธอเดินเข้าไปกอดพ่อกับแม่ "พ่อคะ แม่คะ ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ อุ่นไปทำงาน ไม่ได้ไปตาย สักวันอุ่นจะหาเงินมาไถ่ตัวเอง"
แม่นวลกอดลูกสาวร้องไห้โฮ "แม่ขอโทษนะลูก แม่ขอโทษที่ทำให้หนูต้องลำบาก"
"ไม่เป็นไรค่ะแม่ อุ่นรักแม่นะ" ไออุ่นผละออก เช็ดน้ำตาให้แม่ ก่อนจะเดินเข้าห้องไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้ใบเล็ก
เธอใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็เดินกลับออกมา ไตรภพยืนรออยู่หน้าบ้านแล้ว เขามองกระเป๋าเป้ใบเล็กของเธอแล้วเลิกคิ้ว
"มีแค่นี้เหรอ"
"ฉันไปทำงานขัดดอก ไม่ได้ไปเดินแฟชั่นโชว์" ไออุ่นตอบกลับเสียงห้วน
ไตรภพไม่โต้ตอบ เขาเดินนำไปที่รถยุโรปคันหรูที่จอดอยู่หน้าปากซอย ลูกน้องของเขาเปิดประตูให้ ไออุ่นหันกลับไปมองบ้านเป็นครั้งสุดท้าย พ่อกับแม่ยังคงยืนกอดกันร้องไห้อยู่หน้าประตู
เธอเม้มปากแน่น ก้าวขึ้นรถไปนั่งข้างเจ้าหนี้หน้าเลือด
รถหรูเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งชีวิตธรรมดาของไออุ่นไว้เบื้องหลัง นับจากวินาทีนี้ไป เธอคือลูกหนี้ขัดดอกของเขา และไม่รู้เลยว่าชะตากรรมข้างหน้าจะพบเจอกับอะไรบ้าง
