บทที่ 16 รอยแผล

ความเงียบปกคลุมห้องนอนกว้าง ไออุ่นนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงพักใหญ่จนเริ่มได้สติ น้ำตาที่เคยไหลอาบแก้มเหือดแห้งไปแล้ว เหลือเพียงคราบจาง ๆ และดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความเข้มแข็งกลับมา

จังหวะที่กำลังขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง ความรู้สึกแสบแปลบก็แล่นริ้วขึ้นมาบริเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ