บทที่ 2 กฎของเจ้าหนี้
รถยุโรปคันหรูแล่นผ่านประตูรั้วเหล็กดัดบานใหญ่เข้ามาภายในอาณาบริเวณที่กว้างขวางจนมองแทบไม่เห็นรั้วอีกฝั่ง ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นตลอดสองข้างทาง บ่งบอกถึงฐานะของเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี
ไออุ่นนั่งเงียบมาตลอดทาง มือบางกำสายกระเป๋าเป้แน่น เธอพยายามไม่แสดงความหวาดกลัวออกมาให้ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เห็น
รถจอดสนิทที่หน้ามุขคฤหาสน์หลังใหญ่ ไตรภพก้าวลงจากรถโดยไม่รอเธอ ไออุ่นรีบเปิดประตูลงตามไปยืนข้างรถ สิงห์ที่เป็นคนขับรถและคนสนิทเดินมาสมทบ
ผู้หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม ท่าทางใจดี เดินยิ้มรับหน้าออกมาจากในบ้าน
"กลับมาแล้วหรือคะคุณภพ ทานอะไรมาหรือยังคะ ป้าให้คนเตรียมข้าวต้มไว้ให้" ป้าศรีเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะ
"ยังไม่หิวครับป้า" ไตรภพตอบสั้น ๆ ก่อนจะพยักหน้ามาทางหญิงสาวที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่ข้างหลัง "ป้าศรี พาเด็กนี่ไปอยู่ห้องปีกขวา ติดกับห้องผม"
ป้าศรีเบิกตากว้างเล็กน้อย มองหน้าเจ้านายสลับกับเด็กสาวแปลกหน้า "ห้องปีกขวาบนตึกใหญ่หรือคะคุณภพ ไม่ให้ไปพักที่ตึกเรือนคนงานด้านหลังหรือคะ"
"ให้อยู่ห้องปีกขวา" น้ำเสียงของไตรภพเด็ดขาด "หน้าที่ของเธอคือดูแลผมแค่คนเดียว ไม่ต้องไปยุ่งกับงานส่วนอื่น"
ป้าศรีรับคำแม้จะยังงงอยู่บ้าง ปกติลูกหนี้ที่ถูกจับมาขัดดอก คุณภพจะส่งไปอยู่ตึกหลังและให้ทำงานหนักสารพัด แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ให้ขึ้นมาอยู่บนเรือนใหญ่ แถมยังเป็นห้องส่วนตัวติดกับห้องนอนเขาอีก
ไตรภพหันมามองไออุ่น สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
"อายุยี่สิบสอง เพิ่งเรียนจบใช่ไหม" เขาถามเสียงเรียบ "หวังว่าจะหัวไว สอนงานอะไรไปก็จำให้แม่น ไม่ใช่ต้องให้พูดซ้ำซาก"
ไออุ่นเชิดหน้าขึ้น จ้องตากลับอย่างไม่ยอมแพ้ "ฉันเรียนจบแล้ว ไม่ได้โง่ คุณสั่งอะไรมาฉันก็ทำได้หมดนั่นแหละ ขอแค่ให้มันคุ้มกับหนี้สิบล้านก็พอ"
"ดี" ไตรภพกระตุกยิ้ม "งั้นก็จำกฎข้อแรกเอาไว้ อยู่ที่นี่ ห้ามเถียง ห้ามขัดคำสั่งฉันเด็ดขาด"
"ถ้าคำสั่งมันงี่เง่าล่ะ" ไออุ่นสวนทันควัน
ผู้ชายตรงหน้าอายุสามสิบเอ็ดแล้ว โตกว่าเธอตั้งเก้าปี แต่นิสัยเผด็จการแถมยังเอาแต่ใจเป็นบ้า
ไตรภพก้าวเข้ามาประชิดตัวจนไออุ่นต้องถอยหลังหนีหนึ่งก้าว เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ
"ถ้าเธอเถียง ฉันจะคิดดอกเบี้ยเพิ่มทีละแสน และถ้าหนี พ่อกับแม่เธอเตรียมตัวไปนอนในคุกได้เลย"
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินขึ้นบันไดบ้านไป ปล่อยให้ไออุ่นยืนกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ
ป้าศรีเดินเข้ามาลูบแขนไออุ่นเบา ๆ อย่างปลอบประโลม
"มาเถอะหนู ไปดูห้องพักกัน"
ไออุ่นเดินตามแม่บ้านอาวุโสขึ้นไปบนชั้นสองของคฤหาสน์ ตลอดทางป้าศรีชวนคุยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"หนูชื่ออะไรล่ะลูก ป้าชื่อป้าศรีนะ เป็นหัวหน้าแม่บ้านที่นี่"
"ชื่อไออุ่นค่ะ ป้าศรีเรียกอุ่นเฉย ๆ ก็ได้" ไออุ่นตอบเสียงอ่อนลง คลี่ยิ้มบาง ๆ ให้คนตรงหน้า อย่างน้อยที่นี่ก็ยังมีคนใจดีอยู่บ้าง
ป้าศรีพาไออุ่นมาหยุดที่หน้าประตูบานหนึ่ง เธอไขกุญแจแล้วผลักประตูเข้าไป
ไออุ่นชะงักเมื่อเห็นสภาพห้อง มันไม่ใช่ห้องแคบ ๆ ซอมซ่ออย่างที่เธอจินตนาการไว้ แต่เป็นห้องนอนกว้างขวาง มีเตียงขนาดใหญ่ ตู้เสื้อผ้าบิวท์อิน โต๊ะเครื่องแป้ง และห้องน้ำในตัว หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับแสงจันทร์ด้านนอก เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูมีราคา
"ห้องนี้ ให้หนูอยู่จริง ๆ เหรอคะ" ไออุ่นถามอย่างไม่แน่ใจ
"จริงสิลูก คุณภพสั่งป้าเองเลยนะ" ป้าศรีบอกพร้อมรอยยิ้ม "ปกติห้องพักบนตึกนี้มีแต่แขกวีไอพีของคุณภพเท่านั้นแหละที่ได้พัก"
"เขาคงอยากให้อุ่นอยู่ใกล้ ๆ จะได้เรียกใช้งานรับใช้ได้สะดวกตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงมากกว่ามั้งคะ" ไออุ่นบ่นอุบอิบ วางกระเป๋าเป้ลงบนโซฟาปลายเตียง "คนอะไร หน้าตาก็ดุ ปากก็ร้าย เผด็จการที่สุด"
ป้าศรีหัวเราะเบา ๆ เอื้อมมือไปจัดผ้าปูเตียงให้เรียบร้อย
"อย่าเพิ่งไปโกรธเกลียดคุณภพเลยนะลูก คุณภพเธอเป็นคนปากร้ายใจดี ลึก ๆ แล้วขี้เหงาจะตายไป ป้าเลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะ ป้ารู้นิสัยเขาดี"
ไออุ่นเลิกคิ้ว ผู้ชายหน้าเลือดที่บังคับพรากเธอมาจากพ่อแม่เนี่ยนะใจดี เธอแทบไม่อยากเชื่อ
"คืนนี้หนูพักผ่อนให้สบายเถอะนะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ มีอะไรขาดเหลือก็บอกป้าได้ตลอด"
"ขอบคุณมากนะคะป้าศรี" ไออุ่นยกมือไหว้
ป้าศรีเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ไออุ่นอยู่ตามลำพัง
หญิงสาวทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ร่างกายเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน แต่สมองกลับตื่นตัว เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูรูปถ่ายครอบครัว น้ำตาที่กลั้นไว้มาตลอดทางค่อย ๆ ไหลรินออกมา
เธอจะทนอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหน ผู้ชายคนนั้นน่ากลัวและเดาอารมณ์ยาก ยิ่งเขาให้อภิสิทธิ์เธอเหนือลูกหนี้คนอื่น ยิ่งทำให้เธอระแวงว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่
หน้าที่ดูแลแค่คนเดียว มันรวมถึงเรื่องบนเตียงด้วยหรือเปล่า
ไออุ่นปาดน้ำตาทิ้ง ลุกขึ้นยืนอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ว่าพรุ่งนี้จะต้องเจอกับอะไร เธอจะสู้ให้ถึงที่สุด เพื่อหาเงินสิบล้านไปใช้หนี้ และเอาชีวิตอิสระของตัวเองกลับคืนมาให้ได้
เช้าวันรุ่งขึ้น ไออุ่นตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า เธออาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ตัวเดิม พอเดินลงมาที่ห้องครัวด้านล่าง ก็พบป้าศรีกำลังคุมเด็กรับใช้เตรียมอาหารเช้าอยู่
"อ้าว ตื่นเช้าจังเลยลูก ป้ากำลังจะให้คนไปปลุกพอดี" ป้าศรีทักทาย
"อุ่นชินกับการตื่นไปทำงานน่ะค่ะ มีอะไรให้อุ่นช่วยไหมคะ"
"งั้นอุ่นช่วยยกกาแฟดำแก้วนี้ไปให้คุณภพที่ห้องทำงานหน่อยนะลูก คุณภพตื่นมาเคลียร์งานตั้งแต่ตีห้าแล้ว" ป้าศรียื่นถาดเล็ก ๆ ที่มีแก้วกาแฟส่งให้
ไออุ่นรับถาดมาอย่างจำใจ "ห้องทำงานอยู่ตรงไหนคะ"
"เดินขึ้นบันไดไป เลี้ยวซ้าย ห้องสุดทางเดินจ้ะ"
ไออุ่นสูดหายใจลึก เดินถือถาดกาแฟขึ้นบันไดไปตามทางที่ป้าศรีบอก เธอมาหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้ง
"เข้ามา" เสียงเข้มดังลอดออกมา
ไออุ่นเปิดประตูเข้าไป ไตรภพกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงศอก ปลดกระดุมบนสองเม็ด ดูผ่อนคลายขึ้น แต่ใบหน้ายังคงเรียบตึง
เธอเดินเอาถาดกาแฟไปวางบนโต๊ะตรงหน้าเขา
"กาแฟค่ะ"
ไตรภพละสายตาจากเอกสารขึ้นมามองหน้าเธอ "ฉันบอกให้คนเอามาส่งตอนหกโมงครึ่ง นี่มันหกโมงสี่สิบห้า เธอมาสายสิบห้านาที"
ไออุ่นขมวดคิ้ว "ก็ฉันเพิ่งลงไปข้างล่าง ป้าศรีเพิ่งชงเสร็จแล้วให้ฉันยกมา"
"ฉันไม่สนเหตุผล" ไตรภพเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองเธอ "อยู่ที่นี่ เวลาของฉันมีค่าทุกนาที ถ้าเธอทำงานพลาด ฉันจะหักเงินที่เอาไปตัดต้นลดดอกเบี้ย"
"นี่คุณจะบ้าเหรอ! แค่สายสิบห้านาทีเนี่ยนะ" ไออุ่นเผลอขึ้นเสียง
"เถียงฉันเหรอ" ไตรภพหรี่ตาลง น้ำเสียงเย็นเยียบ "ฉันเพิ่งบอกกฎไปเมื่อคืน ลืมแล้วหรือไง"
ไออุ่นเม้มปากแน่น พยายามระงับอารมณ์โกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมา ผู้ชายคนนี้หาเรื่องแกล้งเธอชัด ๆ
"ขอโทษค่ะ" เธอกัดฟันพูด "คราวหลังฉันจะตรงเวลาให้มากกว่านี้"
ไตรภพยิ้มมุมปากอย่างพอใจ หยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ "ดีมาก ทีนี้ก็ไปเตรียมชุดทำงานให้ฉัน แขวนอยู่ในตู้ห้องนอน เลือกเนคไทให้เข้าชุดด้วย ฉันจะไปอาบน้ำ"
"ฉันเป็นลูกหนี้นะ ไม่ใช่คนรับใช้ส่วนตัว" ไออุ่นบ่นอุบ
"ถ้าเธอไม่อยากทำหน้าที่นี้ จะไปขัดส้วมที่ตึกคนงานด้านหลังก็ได้นะ ฉันไม่ขัดข้อง"
ไออุ่นถอนหายใจแรง ถลึงตาใส่เขาหนึ่งที แล้วรีบหมุนตัวเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องทำงานทันที
ไตรภพมองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นไป รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว เด็กนี่ดื้อจริง ๆ แต่ก็น่าสนุกดี
