บทที่ 3 หน้าที่ส่วนตัว
ไออุ่นเดินกระแทกเท้าปึงปังเข้ามาในห้องนอนกว้างขวางของไตรภพ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นสะอาด ๆ ของสบู่ลอยเตะจมูก ห้องนี้ตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำดูเคร่งขรึมเหมือนเจ้าของห้องไม่มีผิด
เธอมองไปที่ตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอินคลอเซ็ตขนาดใหญ่ พอเปิดเข้าไปก็ต้องเบิกตากว้าง เสื้อเชิ้ต สูท กางเกงสแลก ถูกรีดแขวนเรียงสีไว้อย่างเป็นระเบียบ
"คนบ้าอำนาจ เจ้าระเบียบชะมัด" ไออุ่นบ่นพึมพำ
เธอกวาดตามองหาชุดทำงานให้เขาตามคำสั่ง มือบางเอื้อมไปหยิบสูทสีเทาเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีดำออกมา แล้วหันไปเลือกเนกไทสีเลือดหมูที่ดูน่าจะเข้ากัน
ระหว่างที่กำลังยืนทาบเนกไทกับเสื้อเชิ้ต ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก
ไออุ่นหันไปมองแล้วก็ต้องรีบยกมือขึ้นปิดตาพร้อมกับหันหลังขวับ
"กรี๊ด! คุณโรคจิต ทำไมไม่ออกมาใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย"
ไตรภพเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขามีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันหมิ่นเหม่รอบเอวสอบ หยดน้ำยังเกาะพราวตามกล้ามเนื้อหน้าอกและหน้าท้องที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม แม้จะไม่บึกบึนใหญ่โตแบบพวกเล่นกล้ามเพาะกาย แต่มันก็ดูแข็งแรงสมส่วนแบบผู้ชายดูแลตัวเอง
"ฉันอยู่ในห้องนอนตัวเอง ทำไมต้องใส่เสื้อผ้าออกมาจากห้องน้ำ" ไตรภพถามกลับเสียงเรียบ เขาเดินเข้าไปใกล้เด็กสาวที่กำลังยืนหันหลังตัวแข็งทื่อ
"ก็คุณสั่งให้ฉันเข้ามาเตรียมชุด!"
"แล้วไง" เขาถามหน้าตาย "เธอเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของฉัน เรื่องแค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้หรือไง"
ไออุ่นสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้า เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาโดยพยายามมองแค่ระดับสายตา ไม่หลุบต่ำลงไปมองแผงอกเปลือยเปล่าเด็ดขาด
"ชุดคุณเตรียมเสร็จแล้ว ฉันขอตัวไปกินข้าว"
เธอกำลังจะเดินเลี่ยงหนีออกไป แต่แขนแกร่งกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น
"เดี๋ยว ใครสั่งให้ไป"
"คุณจะเอาอะไรอีก" ไออุ่นเริ่มหงุดหงิด เธอพยายามสะบัดข้อมือออก แต่เขากลับจับแน่นกว่าเดิม
ไตรภพดึงตัวเธอเข้ามาใกล้จนหน้าอกของเธอแทบจะชนกับแผงอกกว้างของเขา ไออุ่นเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาดื้อ ๆ
"แต่งตัวให้ฉัน" เขาสั่งเสียงทุ้ม
"คุณมีมือมีเท้าก็แต่งเองสิ"
"ฉันบอกให้แต่ง ก็ต้องแต่ง หรือจะให้ฉันคิดดอกเบี้ยเพิ่ม" ไตรภพขู่ด้วยข้ออ้างเดิมที่รู้ว่าได้ผลเสมอ
ไออุ่นกัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ เธอไม่มีทางเลือกนอกจากยอมทำตาม หญิงสาวหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำส่งให้เขาด้วยมือสั่น ๆ
"ใส่สิคะ"
ไตรภพรับเสื้อไปสวมช้า ๆ สายตาคมคายยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าหวานที่กำลังพยายามหลบตาเขาอยู่
"ติดกระดุมให้ด้วย" เขาบอก
"คุณภพ!"
"อย่าให้ต้องพูดซ้ำไออุ่น"
เด็กสาวถอนหายใจยาว เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด สองมือเล็กค่อย ๆ เอื้อมไปติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้เขาทีละเม็ดจากล่างขึ้นบน นิ้วมือของเธอเผลอไปสัมผัสกับหน้าท้องแกร่งของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ไออุ่นสะดุ้งเล็กน้อยและรีบดึงมือกลับ
ไตรภพมองปฏิกิริยานั้นแล้วแอบอมยิ้ม เด็กดื้อปากเก่ง แต่เอาเข้าจริงก็สั่นเป็นลูกนก
พอติดกระดุมเสร็จ ไออุ่นก็หยิบเนกไทขึ้นมาคล้องคอเขา เธอเขย่งปลายเท้าเล็กน้อยเพื่อผูกเนกไทให้เขาอย่างตั้งใจ ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
ไออุ่นพยายามโฟกัสแค่ปมเนกไทตรงหน้า แต่กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขากลับทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วนแปลก ๆ
"ผูกเป็นด้วยเหรอ" ไตรภพทำลายความเงียบ
"พ่อฉันก็ใส่สูททำงาน ทำไมฉันจะผูกไม่เป็น" เธอตอบเสียงห้วนโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง
"พ่อเธอเคยเป็นเจ้าของบริษัทรับเหมานี่ ทำไมจู่ ๆ ถึงไปกู้เงินมาลงทุนมั่วซั่วจนหมดตัวได้ล่ะ" เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้มีเจตนาเยาะเย้ย แต่ก็ทำให้คนฟังรู้สึกเจ็บจี๊ด
มือที่กำลังดึงปมเนกไทให้เข้าที่ชะงักไป ไออุ่นเม้มปากแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ
"พ่อฉันแค่ไว้ใจเพื่อนมากเกินไป คนล้มคุณไม่จำเป็นต้องข้ามหรอกนะ เสร็จแล้วค่ะ เชิญคุณไปทำงานได้เลย"
เธอปล่อยมือจากเนกไทแล้วถอยหลังออกห่างทันที
ไตรภพมองหน้าเด็กสาวที่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดจี้ใจดำ แต่เห็นเธอทำอวดเก่งก็เลยอยากแหย่เล่น ไม่คิดว่าจะอ่อนไหวขนาดนี้
"ฉันจะลงไปรอที่โต๊ะอาหาร ให้เวลาห้านาที ลงไปชงกาแฟให้ฉันใหม่ แก้วเมื่อกี้มันเย็นหมดแล้ว"
เขาสั่งเสียงเรียบก่อนจะเดินหยิบเสื้อสูทแล้วเปิดประตูออกไปจากห้อง ทิ้งให้ไออุ่นยืนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อไล่ความอ่อนแอทิ้งไป
"ไอ้คนใจดำ ไอ้คนไม่มีหัวใจ" เธอสบถด่าไล่หลังเขาเบา ๆ
ไออุ่นเดินลงมาที่ห้องอาหารด้านล่าง ไตรภพนั่งอ่านหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจรออยู่ที่หัวโต๊ะ บนโต๊ะมีข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ วางอยู่สองที่
เธอเดินถือแก้วกาแฟดำไปวางตรงหน้าเขา
"นั่งสิ" ไตรภพพยักพยิดไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
"ฉันไปกินในครัวกับป้าศรีได้ค่ะ" ไออุ่นปฏิเสธ
"ฉันสั่งให้นั่ง" เขาวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วจ้องหน้าเธอ "กฎข้อแรกว่ายังไง จำไม่ได้เหรอ"
"ห้ามเถียง ห้ามขัดคำสั่ง" เธอท่องประโยคสั้น ๆ ออกมาด้วยความหงุดหงิด แล้วยอมดึงเก้าอี้นั่งลงกระแทกก้นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
"กินซะ วันนี้ฉันจะให้เธอเข้ามาทำความสะอาดห้องทำงานของฉัน จัดการเอกสารบนโต๊ะให้เรียบร้อยด้วย ห้ามทำอะไรหายเด็ดขาด"
"ฉันไม่ใช่เลขาคุณนะ"
"แต่เธอเป็นลูกหนี้ฉัน หน้าที่ของเธอคือทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่าง" ไตรภพพูดจบก็ตักข้าวต้มเข้าปากหน้าตาเฉย
ไออุ่นมองหน้าเขาอย่างหมั่นไส้ เธอหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต้มกุ้งกินบ้าง รสชาติอร่อยจนเธอเผลอกินไปซะหมดชาม
ป้าศรีเดินเข้ามาเก็บจานพร้อมกับอมยิ้มที่เห็นทั้งสองคนนั่งกินข้าวด้วยกัน
"วันนี้คุณภพกลับกี่โมงคะ ป้าจะได้เตรียมอาหารเย็นถูก"
"คงค่ำ ๆ ครับป้า อ้อ ป้าศรีครับ" ไตรภพหันไปหาแม่บ้านเก่าแก่ "ตอนบ่ายให้คนพาเด็กนี่ไปซื้อของใช้ส่วนตัวด้วย เอาพวกเสื้อผ้าแล้วก็ของที่จำเป็น บิลทั้งหมดให้มาเก็บที่ผม"
ไออุ่นเบิกตากว้าง "ไม่ต้อง ฉันมีเสื้อผ้ามาพอแล้ว ฉันไม่เอาเงินคุณหรอก เดี๋ยวก็มาคิดดอกเบี้ยฉันเพิ่มอีก"
"ฉันบอกว่าซื้อก็คือซื้อ" ไตรภพสวนทันควัน "เสื้อยืดเก่า ๆ ของเธอ ขืนใส่อยู่ในบ้านฉัน คนอื่นมาเห็นจะคิดว่าฉันเลี้ยงดูคนรับใช้ไม่ดี"
พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ แล้วเดินออกไปจากห้องอาหารทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ไออุ่นได้เถียงกลับแม้แต่คำเดียว
ป้าศรีหัวเราะเบา ๆ เอื้อมมือมาแตะไหล่ไออุ่น
"ป้าบอกแล้วไงลูก คุณภพแกปากร้ายไปอย่างนั้นเองแหละ รีบกินข้าวเถอะลูก เดี๋ยวตอนบ่ายป้าพาไปห้างนะ"
ไออุ่นมองตามหลังชายหนุ่มร่างสูงไปอย่างไม่เข้าใจ ผู้ชายคนนี้ผีเข้าผีออก เดี๋ยวก็ดุ เดี๋ยวก็มาทำเป็นใจดีใส่ เธอเดาอารมณ์เขาไม่ถูกจริง ๆ
