บทที่ 6 หมอประจำตระกูล
รถยุโรปคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าตึกสูงระฟ้าใจกลางเมือง ไออุ่นมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตื่นตาตื่นใจ นี่คือบริษัทของไตรภพอย่างนั้นเหรอ ใหญ่โตกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก
สิงห์เปิดประตูรถให้เจ้านาย ไตรภพก้าวลงไปก่อนด้วยท่าทางภูมิฐาน ไออุ่นรีบเปิดประตูลงตามไปติด ๆ เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวาน ดูเรียบร้อยแต่ก็ทะมัดทะแมง
พอเดินเข้ามาในล็อบบี้ พนักงานหลายคนต่างหันมามองเป็นตาเดียว พวกเขาก้มหัวทักทายไตรภพ แต่สายตากลับเหลือบมองหญิงสาวแปลกหน้าที่เดินตามหลังท่านประธานมาติด ๆ
ไออุ่นรู้สึกทำตัวไม่ถูก เธอเดินก้มหน้า พยายามเว้นระยะห่างจากแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้าให้นานที่สุด
ไตรภพหยุดเดินกะทันหัน ทำให้ไออุ่นที่เอาแต่เดินก้มหน้าชนเข้ากับแผ่นหลังของเขาเต็มแรง
"โอ๊ย!" เธอร้องเบา ๆ ยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเอง
"เดินก้มหน้าหาเงินหรือไง" ไตรภพหันมาดุเสียงเข้ม "มาเดินข้าง ๆ ฉัน"
"แต่คนเขามองกันหมดแล้วนะคะ ฉันเดินตามหลังแบบนี้แหละดีแล้ว" ไออุ่นเถียง
"ฉันสั่งให้มาเดินข้าง ๆ" เขาพูดย้ำ สายตาดุดันจนไออุ่นต้องยอมขยับขึ้นไปเดินขนาบข้างเขาอย่างเสียไม่ได้
พอขึ้นลิฟต์ผู้บริหารมาถึงชั้นบนสุด ซึ่งเป็นชั้นสำหรับห้องทำงานของท่านประธาน ไตรภพก็เดินนำเข้าไปในห้องทำงานกว้างขวางที่หรูหราไม่แพ้คฤหาสน์ที่บ้าน ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใส มองเห็นวิวเมืองหลวงกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา
"โต๊ะของเธออยู่ตรงมุมนั้น" เขาชี้ไปที่โต๊ะทำงานตัวเล็กที่ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า "เอกสารบนโต๊ะอ่านซะ แล้วสรุปย่อมาให้ฉันก่อนเที่ยง อ้อ ไปชงกาแฟมาให้ฉันก่อนด้วย"
ไออุ่นอ้าปากค้าง "สรุปเอกสาร? ฉันเรียนจบการตลาดนะคะ ไม่ใช่งานเลขา ฉันไม่เคยทำ"
"ก็หัดทำซะ สิบล้านแลกกับกาแฟวันละสองแก้ว มันน้อยไป" ไตรภพนั่งลงที่เก้าอี้ทำงาน เปิดแล็ปท็อปโดยไม่สนใจท่าทีโวยวายของเธอ "ถ้าเที่ยงนี้สรุปไม่เสร็จ ก็ไม่ต้องกินข้าว"
ไออุ่นถอนหายใจแรง เธอเดินกระแทกเท้าออกไปที่มุมเครื่องดื่มด้านนอกห้อง ชงกาแฟดำแบบที่เขาชอบ แล้วยกกลับเข้ามาวางกระแทกบนโต๊ะตรงหน้าเขา
กาแฟกระฉอกออกนอกแก้วเล็กน้อย ไตรภพเงยหน้าขึ้นมอง แววตาเอาเรื่อง
"เช็ดให้เรียบร้อย" เขาสั่งเสียงเรียบ
ไออุ่นกัดฟันกรอด ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดคราบกาแฟบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง
กองเอกสารตรงหน้าหนาเป็นตั้ง เธอหยิบขึ้นมาเปิดดูแล้วก็ต้องกุมขมับ มันเป็นรายงานการประชุมภาษาอังกฤษล้วน ๆ แถมยังมีศัพท์เทคนิคทางธุรกิจที่เธอไม่ค่อยคุ้นเคยเต็มไปหมด
เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะเบา ๆ ก่อนที่ชายหนุ่มท่าทางสุภาพ หน้าตาหล่อเหลาและดูใจดีในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนจะเปิดประตูเดินเข้ามา ในมือของเขาถือถุงกระดาษจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังมาด้วย
"คุณภพครับ ป้าศรีโทรไปบอกผมว่าเมื่อคืนคุณบ่นปวดหลัง ผมเลยเอายาคลายกล้ามเนื้อกับวิตามินบำรุงมาให้ครับ" ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะหันมาเห็นไออุ่นที่นั่งจดสรุปงานหน้าดำหน้าแดงอยู่มุมห้อง
เขาชะงักไปเล็กน้อย "เอ่อ... มีพนักงานใหม่เหรอครับ ผมไม่เคยเห็นหน้าเลย"
"ลูกหนี้ขัดดอกน่ะ" ไตรภพตอบหน้าตาย โดยไม่เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ "ให้มาช่วยงานจิปาถะ"
ไออุ่นหน้าชา เธอเงยหน้าขึ้นมองไตรภพด้วยความขุ่นเคือง เขาไม่จำเป็นต้องประจานเธอต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ก็ได้
ชายคนนั้นดูตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้า เขาส่งยิ้มเป็นมิตรมาให้ไออุ่น เดินเข้ามาใกล้โต๊ะของเธอ
"สวัสดีครับ ผมชื่อนที เป็นหมอประจำตระกูลของคุณภพครับ"
ไออุ่นยิ้มตอบบาง ๆ รู้สึกถูกชะตากับความสุภาพของเขา "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อไออุ่น"
นทีมองใบหน้าหวานของไออุ่นด้วยสายตาชื่นชม "คุณไออุ่นเพิ่งมาทำงานวันแรกหรือครับ ท่าทางเครียดเชียว ถ้าปวดหัวหรือรู้สึกไม่สบายตรงไหน บอกผมได้เลยนะครับ ผมมียาติดรถมาด้วยเสมอ"
"ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ" ไออุ่นรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อยที่อย่างน้อยก็มีคนพูดดีและมีน้ำใจกับเธอ ไม่เหมือนเจ้านายจอมเผด็จการของเธอเลยสักนิด
"นี่มันเวลางาน"
เสียงเข้มดังขึ้นขัดจังหวะสนทนา ไตรภพไม่ได้ตบโต๊ะหรือตะคอก แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับเย็นเยียบจนน่าอึดอัด เขากำลังจ้องมองมาที่นทีด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่ากดดันอย่างประหลาด
"ฉันให้นายมาส่งยา ไม่ได้ให้มาคุยเล่นรบกวนเวลาทำงานของคนอื่น นที"
"ขอโทษครับคุณภพ ผมแค่ทักทายคุณไออุ่นนิดหน่อย" นทีรีบตอบ
"วางยาไว้ แล้วกลับไปโรงพยาบาลของนายได้แล้ว"
นทีรีบวางถุงยาลงบนโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบกริบ ไออุ่นมองตามหลังคุณหมอหนุ่มไป ก่อนจะหันมาตวัดสายตาใส่คนบ้าอำนาจ
"คุณทำเกินไปหรือเปล่า หมอนทีเขาแค่ทักทายฉันตามมารยาท แถมยังมีน้ำใจจะช่วยดูอาการให้ด้วย ทำไมต้องพูดจาไล่เขาแบบนั้น"
"ฉันไม่ชอบพนักงานที่เอาแต่นั่งคุยเล่นในเวลางาน" ไตรภพตอบหน้าตาย ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ
"จำสถานะตัวเองไว้ไออุ่น เธอมาที่นี่ในฐานะลูกหนี้ขัดดอก หน้าที่ของเธอคือก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้สิบล้าน ไม่ใช่มานั่งแจกรอยยิ้มพร่ำเพรื่อรับแขกหน้าห้อง"
"ฉันไม่ได้แจกรอยยิ้มพร่ำเพรื่อ!" ไออุ่นเถียงเสียงดัง ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขา "ฉันแค่มีมารยาททักทายคนที่เขาทำดีด้วย ไม่เหมือนคุณที่เอะอะก็ใช้อำนาจกดหัวคนอื่น"
"ถ้ามีเวลาว่างมายืนเถียงฉัน ก็แปลว่างานที่สั่งไปคงเสร็จแล้วสินะ" ไตรภพปรายตามองกองเอกสารบนโต๊ะเธอด้วยแววตาตำหนิ "อย่าลืมว่าถ้าก่อนเที่ยงสรุปไม่เสร็จ เธอจะไม่ได้กินข้าว และฉันจะคิดดอกเบี้ยเพิ่มข้อหาอู้งานด้วย"
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าโดยไม่สนใจเธออีก
ไออุ่นเบิกตากว้าง กำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอกัดฟันกรอดแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างแรง ผู้ชายคนนี้ไม่มีหัวใจแถมยังบ้าอำนาจและไม่มีเหตุผลที่สุดในโลก เธอต้องทนทำงานชดใช้หนี้ให้คนหน้าเลือดแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน
