บทที่ 8 คนปากแข็ง

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกของคืนเดียวกัน คฤหาสน์หลังใหญ่เงียบสงัด

ไออุ่นนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงกว้างในห้องพักของตัวเอง สองมือกดทับหน้าท้องไว้แน่น อาการปวดกระเพาะไม่ได้ทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย มันยังคงปวดหน่วงและบิดเกร็งเป็นระลอกจนเธอข่มตาหลับไม่ได้ เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามหน้าผากทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องเย็นฉ่ำ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบ ตามด้วยเสียงทุ้มที่คุ้นหูดังลอดเข้ามา

"ไออุ่น เปิดประตู"

หญิงสาวสะดุ้ง เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก กัดฟันฝืนเดินไปเปิดประตูให้เจ้านายจอมเผด็จการ

ไตรภพยืนอยู่ในชุดนอนเสื้อยืดกางเกงขายาว เขามองใบหน้าซีดเซียวของเธอด้วยสายตาเรียบเฉย

"ไปที่ห้องฉัน นวดหลังให้หน่อย" เขาสั่งสั้น ๆ

"แต่ตอนนี้มันดึกมากแล้วนะคะ" ไออุ่นแย้งเสียงแผ่ว เธอแทบจะไม่มีแรงยืนอยู่แล้ว ขาทั้งสองข้างสั่นระริก

"หน้าที่ของเธอคือดูแลฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ลืมแล้วหรือไง" เขาเลิกคิ้วถาม

ไออุ่นเม้มปากแน่น เธอไม่มีแรงจะเถียง จึงพยักหน้ารับแล้วเดินตามเขาไปที่ห้องปีกซ้ายติดกันอย่างว่าง่าย

เมื่อเข้ามาในห้อง ไตรภพก็ทิ้งตัวลงนอนคว่ำบนเตียงกว้าง ไออุ่นปีนขึ้นไปนั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ อย่างทุลักทุเล แค่ขยับตัวนิดเดียวความปวดก็แล่นริ้วขึ้นมาจนเธอต้องสูดปากเบา ๆ

เธอวางมือลงบนแผ่นหลังกว้าง ออกแรงบีบนวดตามลาดไหล่และสันท้ายทอย แต่น้ำหนักมือที่กดลงไปมันเบาหวิวราวกับปุยนุ่น

"ทำไมไม่มีแรงเลย" ไตรภพถามขึ้นโดยไม่หันมามอง "ตอนเย็นก็บอกว่าอิ่มแล้วหนีขึ้นห้องมาไม่ใช่หรือไง แรงหายไปไหนหมด"

คำพูดประชดประชันของเขาทำให้ไออุ่นรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจ เธอพยายามลงน้ำหนักมือให้มากขึ้น แต่การออกแรงขยับตัวกลับทำให้กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็ง อาการปวดกระเพาะจึงรุนแรงขึ้นตามไปด้วย

"โอ๊ย..."

เธอเผลอร้องออกมาเบา ๆ มือเล็กหยุดชะงัก เปลี่ยนไปกุมหน้าท้องของตัวเองโดยอัตโนมัติ ร่างบางงอคู้ลงจนหน้าผากแทบจะจรดกับแผ่นหลังของคนตรงหน้า

ไตรภพพลิกตัวกลับมาทันที เขาลุกขึ้นนั่งแล้วคว้าแขนเธอไว้

"เป็นอะไร" เขาถามเสียงเข้ม คิ้วขมวดเข้าหากัน

"ปะ... เปล่าค่ะ" ไออุ่นยังคงปากแข็ง เธอพยายามจะดึงแขนออก แต่มือใหญ่กลับจับไว้แน่นกว่าเดิม

"ฉันถามว่าเป็นอะไร หน้าซีดเป็นไก่ต้มแถมยังตัวสั่นขนาดนี้ อย่ามาโกหกฉันนะไออุ่น" น้ำเสียงของเขาดุดันขึ้น แววตาคาดคั้นอย่างเอาจริง

ความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงประกอบกับความเหนื่อยล้า ทำให้ไออุ่นหมดความอดทน น้ำตาสีใสเอ่อคลอเบ้าก่อนจะหยดแหมะลงบนที่นอน

"ฉัน... ปวดท้อง" เธอเค้นเสียงตอบอย่างยากลำบาก "ปวดกระเพาะ..."

ไตรภพชะงักไปนิดหน่อย ความรู้สึกผิดแล่นปราดเข้ามาในอก เขารู้ว่าเธอไม่ได้กินข้าวเที่ยง และตอนเย็นก็กินไปแค่ไม่กี่คำ แต่ไม่คิดว่าอาการมันจะรุนแรงจนทำให้เด็กอวดเก่งคนนี้ถึงกับร้องไห้ออกมา

"ปวดมากขนาดนี้ แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนกินข้าว" เขาเสียงดังใส่ด้วยความหงุดหงิด หงุดหงิดทั้งตัวเองและคนปากแข็งตรงหน้า "ทนทำบ้าอะไรอยู่ได้ตั้งครึ่งค่อนวัน"

"ก็คุณเป็นคนสั่ง... ห้ามฉันกินข้าวเองไม่ใช่เหรอ" เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันบอกไปคุณก็คงหาว่าฉันสำออย"

ไตรภพถอนหายใจแรง เขายอมปล่อยแขนเธอ แล้วกดไหล่บางให้เธอนอนหงายลงบนเตียงของเขาอย่างเบามือ

"นอนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนี้ ห้ามขยับไปไหน" เขาสั่งเสียงเด็ดขาด

ไออุ่นไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืน เธอนอนงอตัวกุมท้องอยู่บนเตียง ร้องไห้สะอึกสะอื้นเบา ๆ ด้วยความทรมาน

ชายหนุ่มรีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เขาตรงดิ่งลงไปที่ชั้นล่าง ค้นตู้ยาประจำบ้านด้วยความร้อนรน โชคดีที่มียาน้ำเคลือบกระเพาะและยาแก้ปวดเกร็งช่องท้องติดตู้ไว้เสมอ

เขาเทยาน้ำใส่แก้วเป๊กเล็ก ๆ เตรียมน้ำอุ่นมาอีกหนึ่งแก้ว แล้วรีบเดินกลับขึ้นไปบนห้อง

ไออุ่นยังคงนอนขดตัวอยู่ที่เดิม ไตรภพเดินเข้าไปนั่งริมเตียง ประคองร่างเล็กให้ลุกขึ้นนั่งพิงอกเขาไว้

"กินยาซะ" เขาจ่อแก้วยาน้ำที่ริมฝีปากบาง

ไออุ่นส่ายหน้าหนี กลิ่นยาทำเอาเธอรู้สึกคลื่นไส้

"อย่าดื้อไออุ่น อ้าปาก" เขาทำเสียงดุ แต่สัมผัสที่ประคองแผ่นหลังเธอกลับนุ่มนวลอย่างประหลาด

หญิงสาวยอมอ้าปากกลืนยาน้ำรสชาติเฝื่อนคอลงไป ไตรภพส่งแก้วน้ำอุ่นให้เธอดื่มตามจนหมด ก่อนจะป้อนยาเม็ดแก้ปวดให้อีกหนึ่งเม็ด

"นอนลงซะ เดี๋ยวยาออกฤทธิ์ก็คงดีขึ้น" เขาขยับตัวออก ปล่อยให้เธอนอนลงบนหมอนนุ่ม พร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมให้จนถึงอก

ไออุ่นมองผู้ชายที่เพิ่งป้อนยาให้เธอด้วยความสับสน เมื่อตอนกลางวันเขายังใจร้ายกับเธออยู่เลย แต่ตอนนี้เขากลับไปเดินหายามาให้เธอเสียอย่างนั้น

"ขอบคุณค่ะ" เธอพูดเสียงแผ่ว หลบสายตาคมที่จ้องมองมา

ไตรภพไม่ได้ตอบรับอะไร เขาเดินไปปิดไฟดวงหลักในห้อง เหลือเพียงโคมไฟหัวเตียงที่ส่องสว่างสลัว ๆ จากนั้นเขาก็เดินอ้อมมาล้มตัวลงนอนข้าง ๆ เธอ

ไออุ่นเบิกตากว้าง พยายามขยับตัวหนีไปริมเตียง

"คุณจะทำอะไร ฉันจะกลับไปนอนห้องตัวเอง"

"ฉันสั่งให้นอนนี่ ก็ต้องนอนนี่" เขาดึงรั้งเอวบางให้กลับมานอนที่เดิม "ถ้ากลางดึกปวดท้องขึ้นมาอีก จะได้บอกฉันทัน"

"แต่ว่า..."

"หลับตาซะ ถ้าเถียงอีกคำเดียว ฉันจะคิดดอกเบี้ยเพิ่ม" เขาใช้คำขู่เดิมที่รู้ว่าได้ผลเสมอ

ไออุ่นจำใจต้องหลับตาลง อาการปวดบิดในกระเพาะเริ่มทุเลาลงบ้างแล้วจากฤทธิ์ยา ความอบอุ่นจากคนข้าง ๆ ที่แผ่ซ่านมาถึงตัว ทำให้เด็กสาวที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันเผลอหลับไปในเวลาไม่นาน

ไตรภพนอนตะแคงมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้หลับสนิทไปแล้ว เขาเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเธอทำให้เขารู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด

"ยายเด็กบ้าเอ๊ย ดื้อจนได้เรื่อง" เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกับคนป่วยข้างกาย

บทก่อนหน้า
บทถัดไป