บทที่ 100 100

สิบนาทีต่อมาวาสิตาถูกพามาข้างล่าง นับว่าเป็นครั้งแรกที่เธอยอมออกจากห้องหลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาล เจตรินทร์ไม่สามารถละสายตาจากคนตัวเล็กได้เลย หญิงสาวผอมลงมากจนน่าเป็นห่วง แววตาเต็มไปด้วยรอยเศร้าแถมยังบวมและแดงก่ำบ่งบอกถึงว่าเจ้าตัวเอาแต่ร้องไห้ตลอดเวลา

“แหวน” เป็นอีกครั้งที่เขาถูกเมินเหมือนไม่มีค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ