บทที่ 101 101

วาสิตาถูกผ่อนวางบนเตียงอย่างนุ่มนวล ถึงกระนั้นหญิงสาวยังคงนิ่ง มีเพียงน้ำตาที่ยังไหลรวมถึงลมหายใจที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวยังมีชีวิตและความรู้สึก ทุกอย่างมืดมิดมองไปทางไหนก็หาแสงสว่างไม่เจอ เหมือนเธอถูกโดนทิ้งลงเหวจนไม่สามารถปืนกลับขึ้นมาได้

“แหวน...” เจตรินทร์เรียกเสียงแผ่วพลางใช้มือเช็ดน้ำตาให้หญิงสาว ...