บทที่ 109 109

ป้าน้อยที่ยืนรออยู่ที่ประตูโล่งใจที่เพื่อนๆ ของเจตรินทร์ตัดสินใจพาส่งโรงพยาบาล พวกเธอจนปัญญาที่จะพูด ขนาดให้เจนรบมาบอก เจตรินทร์ยัง

ยืนกรานบอกไม่เป็นอะไร

“ขอบคุณมากนะคะ ป้าไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”

“ดีแล้วครับที่ป้าน้อยโทรหาพวกผม ที่เอามันไปได้ไม่ใช่เพราะว่ามันยอมนะครับ แต่เพราะมันไข้ขึ้นสูงจนแทบไม่มีส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ