บทที่ 126 126

วาสิตาไม่ตอบแต่หันหน้าออกไปมองด้านหน้าแล้ววางแขนบนพนักพิงเก้าอี้เกยคางไว้ เธอเคยวางหัวใจตัวเองวางไว้บนมือของเจตรินทร์ มอบมันให้เขาเองโดยที่ฝ่ายชายไม่ได้ร้องขอ ดังนั้นเธอต้องยอมรับว่าคำตอบมันจะออกมาสองทางคือสมหวังกับเจ็บปวด และสุดท้ายก็ออกมาเป็นอย่างที่สองเมื่อมีเรื่องอื่นๆ แทรกเข้ามา

“แหวน”

“มีเรื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ