บทที่ 133 133

เจตรินทร์ยิ้มกว้างยกมืออีกข้างลูบผมคนตัวเล็กอย่างทะนุถนอม หัวใจมันอิ่มเอิบคล้ายต้นไม้ได้รับน้ำและแสงแดด

“งั้นกินก่อนค่อยขึ้นไปอาบน้ำทีเดียว”

“คงต้องแบบนั้นค่ะ แม้ว่าแหวนอยากจะเปลี่ยนชุดมากแค่ไหนก็ตาม” เธอกลับมานั่งท่าเดิม มันก็สวยอยู่หรอกแต่ถ้าให้ใส่อยู่บ้านแบบนี้นานๆ มันก็อึดอัดชอบกล

“แหวนสวย ใส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ