บทที่ 17 17

‘ตอนนี้ฉันยังไม่แน่ใจ ยังให้คำตอบกับเธอไม่ได้ ไม่อยากเอาเปรียบ แต่อยากให้เธอเก็บแหวนวงนี้ไว้ก่อน’ คนตัวโตบอกยิ้มๆ เธอชอบรอยยิ้มที่อบอุ่นของเจตรินทร์ ‘รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม วันนั้นฉันคงเป็นคนสวมแหวนให้กับเธอเอง’

‘คุณเจตต์’ มันน่าอายที่เอาแต่เรียกชื่อเขา เพราะเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปดี ความรู้สึกมันตื้นตันจุกอยู่ที่ลำคอ

เจตรินทร์หยิบของบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อ มันคือสร้อยเปล่าๆ ซึ่งเธอไม่รู้หรอกว่ามันมีราคาหรือเปล่า ไม่ได้สนใจตรงนั้นหากว่ามันจะมีราคาไม่กี่บาทเธอพร้อมจะรับและดูแลมันอย่างดี ของขวัญของเธอถูกคนให้หยิบไปแล้วร้อยแหวนเข้ากับสร้อยเส้นนั้น

‘ให้สวมเอาไว้ก็คงจะไม่ดี ใส่กับสร้อยแบบนี้ไปก่อนแล้วกัน รักษามันให้ดี’

วาสิตาพยักหน้ารับ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินอ้อมมาด้านหลังรวบผมยาวๆ ของเธอไว้ด้านหนึ่ง มือบางแตะลงที่แหวนวงนั้นซึ่งตอนนี้อยู่ระหว่างอกของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวที่ปะทะกับต้นคอทำเอาหญิงสาวแทบจะหยุดหายใจ

แต่ก่อนที่เธอจะคิดไปเองฝ่ายเดียว ร่างทั้งร่างถูกจับหันหน้าเข้าหา

ชายหนุ่ม เสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากหนาโน้มลงมาแนบชิดริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาแล้วละออกไป คล้ายเป็นสัญญาใจที่เจตรินทร์มอบให้ในวันเกิดของเธอ

คนโดนปล้นจูบแรกได้แต่ยืนบีบมือตัวเองก้มหน้ามองพื้นหญ้า ส่วน

ชายหนุ่มเอาแต่ยืนยิ้มกับอาการเขินอายของวาสิตา เขาถือวิสาสะดึงมือบางมากุมไล้นิ้วไปมา

‘ขอบคุณที่เธอทำให้หายเศร้า ถึงวันนี้ในใจของฉันจะยังมีผิงอยู่ แต่ฉันเชื่อว่าวันหนึ่งเธอจะเข้ามาอยู่ในใจฉันได้ทั้งหมด อดทนอีกนิด...ฉันจะพยายามลืมผิงให้ได้’

อีกนิดของเจตรินทร์ไม่ได้ระบุวันและเวลา ส่วนตัวเธอยังคงได้แต่รอแม้ตอนนี้สถานะทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว แม้ว่าตัวเองกำลังถูกวางตัวเป็นคู่หมั้นของชายหนุ่ม จะได้แต่งงานได้สวมแหวนจากเขาก็ตาม แต่ความรู้สึกมันไม่เหมือนกันเพราะว่าอีกฝ่ายไม่ได้รักเธอ

เสี้ยวเดียวก็ไม่มี...

มีแต่ความเคียดแค้นจากเรื่องราวที่เธอไม่รู้ลึกตื้นหนาบาง เป็นเหมือนแพะรับบาปแทนคนอื่นแต่พูดออกไปไม่ได้เพราะไม่รู้ข้อเท็จจริง มองไปทางไหนเจอแต่ทางตันจนต้องหยุดยืนทบทวนหนทางของตัวเอง หวังว่าสักวันเธอคงจะเจอทางออก

หรือจริงๆ คำตอบของวันนั้นคงเป็นวันที่เธอสามารถเลิกรักเขาได้ หากมีความเห็นแก่ตัวมากกว่านี้เธอคงไม่เจ็บปวด ไม่ต้องมานั่งแบกรับความรู้สึก

พวกนี้เอาไว้คนเดียว

“น้านุชไม่ได้ทำแบบนั้นจริงๆ ใช่ไหมคะ” วิงวอนต่อฟ้าขอให้ทุกอย่างเป็นอย่างที่เธอภาวนา แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่มั่นใจว่าฝ่ายของเธอเป็นผู้บริสุทธิ์ ใครๆ ต่างกังขาว่าทำไมนุศราถึงได้แต่งงานกับเจนรบทั้งที่คุณผู้หญิงเพิ่งจะเสียชีวิตได้ไม่กี่เดือน

คุณท่านไม่ได้ติดใจเอาความถึงสาเหตุการตายของคุณผู้หญิง เลยไม่ได้ตรวจสอบอย่างจริงจังด้วยที่ท่านป่วยอยู่หลายโรคเลยไม่น่าสงสัย แต่เพราะนุศราก้าวขึ้นมาเป็นคุณผู้หญิงคนใหม่ เลยทำให้เจตรินทร์เริ่มเอะใจ

เขาคิดว่าสาเหตุการเสียชีวิตของมารดาตัวเองอาจมาจากนุศราน้าสาวของเธอ ที่มากไปกว่านั้นก็คือ...เขามองว่าเธอเป็นหนึ่งผู้สมรู้ร่วมคิด ในสายตาเจตรินทร์ เธอคือฆาตกร

หากเป็นแบบนั้นก็คงจะดี เธอจะได้เลือดเย็นพอที่จะฆ่าเขาได้อีกคน แต่มันกลับกันเมื่อแท้จริงแล้วคนที่เป็นฆาตกรมันคือเขาต่างหาก

ส่วนเธอ...คงจะตายด้วยมือเขาอย่างช้าๆ 

แก้วเปล่าวางลงบนโต๊ะอีกครั้งหลังจากที่มันถูกดื่มพรวดเดียวจนคนที่โดนโทรเรียกออกมากลางดึกถึงกับส่ายหน้า มาถึงมันก็เอาแต่สั่งเหล้าแล้วนั่งดื่มอยู่คนเดียวไม่สนใจใครหน้าไหน จนชิษณุตัดสินใจดันแก้วไปทางอื่นเมื่อเห็น

เจตรินทร์กำลังจะรินใส่อีกรอบ

“มึงเป็นอะไรของมึงวะไอ้เจตต์” เมื่อโดนขัดเข้าจึงยอมละจากเหล้าตรงหน้าแล้วเอนตัวพิงโซฟา เสียงร้องเพลงของนักดนตรีแทบไม่เข้าโสตประสาทเขาสักนิด

“ไม่รู้ กูก็แค่อยาก อยู่บ้านเฉยๆ แล้วเบื่อ” คำตอบในใจก็เป็นแบบนั้นเพราะตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดอะไร

“มึงเครียดเรื่องผิงหรือเปล่า จะเครียดอะไรวะ ไอ้ดินก็อนุญาตแล้วไง” ทุกคนรู้กันหมดว่าเจตรินทร์รู้สึกอย่างไรกับพัทราวี มันแอบรักน้องสาวณดลมาตั้งแต่สมัยไหนแล้ว แต่อีกฝ่ายไปรักธนภัทรนี่สิ “หรือมึงไม่อยากมีปัญหากับไอ้พีวะ จริงๆ ตอนนี้มันก็มีแฟนแล้ว มันคงไม่มานั่งคิดมากหรอกมั้งมึง”

“ไอ้บอย”

“อะไร”

“กูกำลังจะแต่งงาน”

เจตรินทร์ว่าขำๆ แต่เพื่อนขำกว่าถึงกับหัวเราะดังลั่น

“ทำไม ถุงยางรั่วเหรอมึง”

คนฟังขมวดคิ้วเครียด จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ป้องกันกับวาสิตาด้วยซ้ำ ให้เธอกินยาคุมเอาเอง เพราะเป็นเรื่องของเธอที่ต้องป้องกันไม่ใช่หน้าที่เขา

“ไอ้เจตต์ มึงอย่าล้อกูเล่น” เห็นท่าทีของเพื่อนที่ดูเครียดแล้วทำเอาขำไม่ออก ปกติมันก็ไม่ค่อยพูดอยู่แล้วเจอแบบนี้ยิ่งทำให้พูดไม่ออก ในกลุ่มมีกันอยู่สี่คนซึ่งเขากับเจตรินทร์รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ เรื่องบางอย่างมองตาก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกอย่างไร “กับใครวะ พ่อมึงบังคับเหรอ”

“ประมาณนั้น”

“กับใคร มึงยังไม่บอกกู” เขาเองก็รู้จักบิดาของเจตรินทร์ ปกติท่านเองก็ดูไม่ใช่คนหัวโบราณที่จะต้องมาจับคลุมถุงชน อยากจะรู้ว่าผู้หญิงคนที่เจนรบถึงกับอยากจับมาผูกมัดกับเพื่อนตัวเองคือใคร

“เด็กคนนั้น”