บทที่ 42 42

“คุณท่านจะมาแล้วนะคะ” เธอบอกเพื่อดึงสติให้กลับมา ครั้นอยากจะถามออกไปตรงๆ ก็ไม่กล้า ไม่อยากรุกล้ำความเป็นส่วนตัวขนาดนั้น หากอยากจะพูดเขาคงเอ่ยปากบอกเอง

วาสิตาไปแต่มองใบหน้าคมคายที่สายตาเอาแต่ทอดมองออกไปเบื้องหน้า เขารู้บ้างไหมว่าคำถามล้านแปดความห่วงหาตีกันจนวุ่นไปหมด ไหนจะความรู้สึกบางอย่างที่อยากจะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ