บทที่ 47 47

เสียงนั้นขุ่นและห้วนเหลือเกินวาสิตาได้แต่คิดในใจ เขาเป็นคนเริ่มเรื่องขึ้นมาแท้ๆ เธอก็แค่พูดตามสิ่งที่คิดเอาไว้ แต่ดูเหมือนถึงอย่างไรก็จะพยายามกักตัวเธอเอาไว้ตลอดไป

เขาทำแบบนั้นไม่ได้หรอก...มันผิด และอีกอย่างวันหนึ่งวันใดตัวเขาเองก็ต้องมีครอบครัว จะให้เธออยู่แบบนี้เห็นทีคงไม่ได้

“งั้นทานข้าวกันนะคะ...