บทที่ 52 บทที่ 17 อะไรก็ไม่ได้สักอย่าง

บทที่ 17 อะไรก็ไม่ได้สักอย่าง

เลขาหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่ขมวดคิ้วทำท่าทำทางจะสู้รบกับเจ้านายเขาแทบจะตลอดเวลาที่รับประทานอาหารกัน เสียงกรีดร้องดังมาจากในห้องทำงานก็พอจะรู้ได้ว่าคงจะหยอกล้อเล่นอะไรกัน แต่ไม่คิดว่าเจ้านายหนุ่มผู้เงียบขรึมของเขาจะมาเล่นบทคนขี้แกล้งขนาดนี้

“วันนี้หนูขอกลับไปนอนที่บ้านค่ะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ