บทที่ 11 EP 2/6 หัวใจที่บอบช้ำกับการกระทำของคุณ

แผ่นหลังเนียนถูไถกับบานประตู สองมือถูกตรึงไว้ไม่ให้ขยับเคลื่อนไหว ริมฝีปากเธอถูกปิดไว้ด้วยริมฝีปากเขา ด้วยลิ้นเขา ด้วยความร้อนระอุอุ่นหวานปานจะขาดใจ เขาจูบเธออย่างหนักหน่วง เร่าร้อนและรุนแรง มิมีปรานี มิมีอ่อนโยน ตะกละตะกรามราวกับมิเคยพบพานผู้หญิง เธอหายใจไม่ได้ ร่างกายอึดอัดไปหมด เธอควรสูบลมเพื่อหายใจแต่ร่างกายไม่ทำตาม เธอหายใจไม่ออก!

วูบ!

ร่างอวบอัดอ่อนยวบในวินาทีนั้น เวหาตื่นตระหนก ประคองร่างหล่อนไว้ กฤติกาคอพับคออ่อน สิ้นสติไปแล้ว

“กุ๊ก! กุ๊ก!?” เรียกชื่อคนเป็นลมแล้วอุ้มเข้าห้องนอน วางหล่อนลงบนเตียงที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาลูกไก่ หล่อนปรือตาขึ้นมองช้าๆ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงเช่นเดิม

“อย่าทำเป็นเก่ง เธอไม่ไหวหรอก นอนซะ”

คนถูกว่าลืมตาขึ้นมองอีกครา แลเห็นเพียงเงาร่างดำทะมึนที่ยืนอยู่ข้างเตียง

“ทำไม หรืออยากให้ฉันฝ่าไฟแดง ถ้าเธอปกติดีละก็ ต่อให้ตำรวจจับเพราะฝ่าไฟแดงฉันก็ไม่สนหรอก เพราะฉะนั้น...ถือว่าเป็นโชคดีที่วันนี้เธอรอด แล้วก็จำเอาไว้ อย่ามายั่วฉันอีก ถ้าไม่อยากเสียใจ”

ใบหน้าเขาเริ่มชัดขึ้นทุกขณะ เขาดูจริงจังจนกฤติกาต้องควานหาผ้ามาห่ม เขาเดินออกนอกประตูไป เธอไม่รู้ว่าเขาไปไหน เขาอาจจะกลับในตอนนี้ ซึ่งมันดีแล้ว ผู้ชายคนนั้นเป็นบ้า ก็บอกแล้วว่าไม่ได้อ่อย ทำไมชอบคิดเองเออเองนะ ฟังเธอบ้างได้ไหม...

อีกฟากของเมืองกรุงฯ ยามค่ำคืน ไหมขวัญมิได้หลับพักผ่อนอย่างที่ควรทำ พรุ่งนี้เธอไม่มีคิวถ่าย อีกทั้งเรื่องยุ่งเหยิงในหัวมันเกินกว่าจะคิดให้ทะลุปรุโปร่งได้ แอลกอฮอล์จึงเป็นทางออกเดียวของเธอ วิสกี้ยี่ห้อดังหมดไปครึ่งขวดแล้ว กินเพียวๆ ไม่มีแม้แต่น้ำแข็งสักก้อน ไหมขวัญปลอบตัวเองว่าไม่ใช่พวกติดเหล้า เธอแค่กินเวลาที่คิดอะไรไม่ออกเท่านั้น และเธอก็เป็นพวกชอบคิดมากเสียด้วย

“รีบตายทำไมก็ไม่รู้ ต้องให้ฉันฆ่าคุณก่อนสิ แล้วค่อยตาย” พร่ำบ่นกับแก้วเหล้าในมือแล้วสาดลงท้องแก้วแล้วแก้วเล่า แม้จะรู้ดีว่าพรุ่งนี้ต้องปวดท้องและอาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เธอไม่สน ขอให้ได้ดื่ม ได้ย้อมหัวใจอันเหี่ยวเฉาให้พอมีแรง เท่านั้นพอ...