บทที่ 21 EP 5/2 เพราะวิสกี้ที่หน้าบาร์
“เอ่อ...เหล้าสูตรพิเศษครับ เฉพาะ VIP” เขาบอกแล้วยิ้มกว้าง
กฤติกามองเขาผ่านแว่นสีชาอย่างพาลๆ ถ้าไม่ใช่ VIP กินไม่ได้หรือ
“เอาแบบนั้นมาซิ”
“เอ่อ...มันแรงนะครับ คุณลูกค้าอาจจะรับไม่ไหว”
“กลัวฉันไม่มีเงินจ่ายเหรอ”
ความดื้อดึงของกฤติกาทำให้เธอต้องการสิ่งที่ไม่ควรได้ เธอล้วงเอาเงินสดขึ้นมาวางตรงหน้าเขา แบงก์สีเทาที่นับรวมกันมีมูลค่าเกือบหมื่น
บาร์เทนเดอร์หนุ่มเห็นเงินก็ยิ้มหวาน รีบผสมเหล้าให้ลูกค้าสาวถึงสามแก้ว เป็นสูตรพิเศษสำหรับสุภาพสตรี รับรองว่าคืนนี้หล่อนจะได้สนุกยันเช้า ก่อนจะขอตัวสักครู่ เพื่อไปแอบโทรศัพท์นัดแนะสาวสวยให้เวหา ทว่าเมื่อย้อนกลับมา แก้วเหล้าทั้งสามก็ถูกซดจนเกลี้ยง!
“อีกแก้วไหมครับ” เขาถาม แต่เจ้าตัวโบกมือห้าม ส่งสัญญาณให้เขาคิดเงิน มาเร็วเคลมเร็วก็สะดวกดี เขาชอบ
กฤติกาเริ่มนั่งไม่ติดเมื่อเหล้าที่ดื่มเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ ตอนดื่มก็อร่อยดี นึกว่าจะไม่เมา มันออกหวานๆ เหมือนน้ำผลไม้ ที่ไหนได้ จะยืนไม่อยู่แล้ว ให้ตายเถอะ! เธอควรโทรหาเจ๊หวีดีไหมนะ
“โอย...นี่เมาจริงๆ เหรอ” ถามตัวเองแล้วดึงแมสก์มาปิดปาก นั่งดึงสติครู่หนึ่งแล้วค่อยโทรหาเจ๊หวี คืนนี้เธอคงกลับบ้านเองไม่ได้แล้ว ไม่ใช่แค่เมาเหมือนที่เคยดื่ม แต่มันร้อนๆ หนาวๆ รู้สึกแบบว่าวูบๆ วาบๆ ไม่หยุด
“น้องครับ ทางนี้”
เสียงลูกค้าท่านอื่นเรียกบาร์เทนเดอร์ กฤติกาได้ยิน แต่มองไม่ค่อยชัด เธอสวมแว่นและไฟในนี้ก็หลากสีเกินไป
“มาแล้วเหรอ”
เสียงทุ้มดังขึ้นที่ข้างตัว เธอเงยหน้ามอง ทำไม...อีตานี่ถึงมาอยู่นี่ล่ะ
“เอ่อ...คือ...” เธอจะบอกเหตุผลแต่นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไร ลุกจากเก้าอี้ขึ้นมาได้ แต่ก็เซจนยืนไม่อยู่ โอ๊ย...เหล้าอะไรวะ! เมาฉิบหาย!
“นี่...เธอดื่มเหรอ เมามาแล้วเหรอ” เวหาถามต่อ อีกฝ่ายพยักหน้า เขาแลหาบาร์เทนเดอร์ แต่อีกฝ่ายยุ่งอยู่กับลูกค้าที่อยู่อีกมุมของบาร์ ทำไมถึงเอาคนแบบนี้มาให้เขาล่ะ อย่างน้อยหล่อนก็ควรต้องมีสติบ้าง
เวหาอยากเปลี่ยนเด็ก แต่พอได้แตะตัว ได้โอบๆ กอดๆ ก็รู้สึกดีประหลาด หล่อนตัวอวบๆ เต็มไม้เต็มมือเหมือนใครบางคนที่โผล่เข้ามาในหัวเขาตอนนี้
“โอเค คนนี้ก็ได้วะ”
“หือ??” กฤติกาครางอืออา สลัดหน้าแรงๆ เวหาพยายามจะแกะแมสก์ปิดปากเธอออก แต่เธอไม่ยอม แกะออกคนก็เห็นน่ะสิ ไม่เอา...ขี้เกียจเป็นข่าว
“อะไรของเธอ โอเคๆ ไปแบบนี้ก็ได้ หุ่นเธอถูกใจฉัน หน้าตาช่างมันก็แล้วกัน”
คนเมางงหนักกว่าเดิม รับรู้ถึงสองแขนเขาที่โอบร่าง อยากจับเหวี่ยงทิ้งแต่เธอทำไม่ไหว ยืนยังแทบไม่อยู่ เหล้าอะไรก็ไม่รู้ แรงจริงๆ
“ไปเถอะ อยู่ต่อคงได้เมากว่านี้”
คนถูกแนะพยักหน้า คิดแต่ว่าอย่างน้อยเวหาก็คงพาเธอไปส่งบ้าน เธอคงรอเจ๊หวีไม่ไหวละ ให้เขาไปส่งก็แล้วกัน
เวหาไม่นิยมเข้าม่านรูด มันสกปรกเกินไป อย่างน้อยความสุขของผู้ชายอย่างเขาต้องเกิดขึ้นในโรงแรมที่ดูดีสักหน่อย เขาไม่ได้ขับรถมา เพราะคิดว่าตัวเองต้องเมา เขาโบกรถแท็กซี่แล้วยัดแม่สาวหุ่นแซ่บขึ้นรถ หล่อนครางอืออาแทบไม่ได้สติ ไม่พูดกับเขาเลยตลอดทาง ราวกับว่าการหลับคือสิ่งที่หล่อนต้องการ หล่อนคงเมาแล้วจริงๆ
แท็กซี่จอดหน้าโรงแรมสามดาวแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด เขาเปิดห้องแล้วโอบร่างแม่สาวไซด์ไลน์ชุดสีม่วงขึ้นห้อง ต่างคนต่างก็มีดีกรีในเส้นเลือด ประคองกันบ้าง โอบกันบ้าง เซแทบจะล้มใส่กันก็มี
“เฮ้อ...จะไหวไหมเนี่ย เหมือนพาตัวภาระมาเลย” บอกตัวเองแล้วสลัดหัวถี่ๆ เหล้าที่มีไฟสีน้ำเงินนั่นแรงจริงๆ ทั้งแรงด้วยฤทธิ์เหล้า และแรงด้วยฤทธิ์ของส่วนผสมพิเศษที่ถูกผสมลงไป มันกระตุ้นร่างกายเขาจนแทบอยากจะเปลี่ยนพรมปูพื้นเป็นเตียงนอน
“อือ...ที่นี่ที่ไหน” เสียงอู้อี้ที่ถามผ่านแมสก์ปิดปากทำให้เวหาต้องก้มมอง เขารีบเปิดประตูห้องแล้วพาเจ้าหล่อนเข้าไป มีไฟเปิดไว้เพียงบางส่วน เขาไม่ยอมเปิดมันเพิ่มให้เสียเวลา อุ้มเอาแม่สาวไซด์ไลน์หุ่นอวบอัดไปโยนลงบนเตียงเสียเต็มรัก
ตุ้บ!
“อ๊า...เจ็บนะ! เจ็บ!”
คนเจ็บตัวร้องออกมา เวหาเงี่ยหูฟัง ทำไมเสียงฟังดูคุ้นๆ เขาสลัดศีรษะอีกครา คิดว่าตัวเองคงหูฝาดไป
“ร้อน...ร้อน...จัง” กฤติกาครางอืออา แว่นตากับแมสก์ปิดปากถูกถอดทิ้ง ส่วนหมวกนั้นหล่นร่วงตั้งแต่ตอนที่ถูกโยนลงมาบนเตียงแล้ว มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นกับเธอ เวหาจะทำอะไร เขานั่งคร่อมเธออยู่ เหมือนกำลังถอดเสื้อผ้าด้วย เธอพยายามตั้งสติ แต่เนื้อตัวกลับรุ่มร้อนรุนแรง ยิ่งถูกเสียดสีด้วยผิวเนื้อชาย ร่างกายก็คล้ายระริกระรี้ ราวกับยินดีที่ถูกเขาสัมผัสแตะต้อง นี่มันอะไรกัน มันผิดปกติแล้วนะ
“โอย...หัวฉัน...ที่นี่...ที่ไหน คุณพา...ฉันมาที่ไหน”
