บทที่ 17 EP 3/4 คุณแม่ตัวร้าย
“ก็แล้วแต่คุณสิ จะคืนดีกับยัยนั่นหรือไม่คืนดีก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว”
“เกี่ยวสิที่รัก ก็เธอเป็นเมียฉันนี่นา” เขาค้านพร้อมกับบอกตำแหน่งฐานะให้หล่อนได้ยินชัดๆ แต่นิลอรกับตัวแข็งทื่อ เธอหรือจะได้รับเกียรตินั้นในเมื่อสี่ปีที่แล้ว เขาแทบจะกรอกหูอยู่ทุกวันว่าเธอเป็นแค่...แม่พันธุ์!
“ฉัน...ไม่ใช่เมียคุณ! ฉันจำได้ว่าคุณให้ฉันเป็นแค่แม่พันธุ์ผลิตลูกเท่านั้น!” หยาดน้ำตาใสๆ ไหลร่วงจากดวงตาที่แดงก่ำ เธอไม่อาจปกปิดความอ่อนแอในหัวใจได้เลย เมื่อต้องเอ่ยถึงความจริงในข้อนี้ เธออุตส่าห์หนีมาเพื่อจะได้พ้นจากสิ่งที่เป็นอยู่ แต่เขากลับพามันมาตอกย้ำให้เธอได้ช้ำหัวใจ
“โอ...แองจี้ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ เธอ...อย่าเพิ่งโกรธฉันเลย ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายจิตใจเธอนะ แต่ที่ฉันต้องทำเพราะ...เพราะฉันรู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่ได้รักฉัน หัวใจเธอมีแต่วาโยเท่านั้น ฉันเลยต้องย้ำคำนั้นกับเธอบ่อยๆ เพื่อไม่ให้ตัวเอง...หลงรักเธอ”
“อะไรนะ?” นิลอรไม่อยากเชื่อในสิ่งที่หูได้ยิน เขากำลังจะบอกว่าเขาทำให้เธอเจ็บกับถ้อยคำบาดทรวงเหล่านั้น เพียงเพราะว่าเขาจะได้ใช้มันเตือนใจไม่ให้หลงรักเธอเนี่ยนะ แล้วยังไงล่ะ ตอนนี้เขาทำสำเร็จแล้วงั้นเหรอ ถึงได้มากอดเธออยู่อย่างนี้ หรือว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันเป็นเพราะฮอร์โมนของคนที่อยากทำเรื่องอย่างว่าเท่านั้น
“ใช่...ฉัน...ฉันคงรักนางบำเรอของตัวเองเข้าแล้วแองจี้ แต่งงานกันนะที่รัก ฉันรักเธอนะนิลอร” โจนาธานรีบรวบรัดตัดความ เกรงว่าถ้าพูดช้ากว่านี้ เขาจะไม่มีความกล้ามากพอ
คุณแม่ลูกสองตัวชาดิก เขาพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า เขาเนี่ยนะจะมารักเด็กเมื่อวานซืนอย่างเธอ เป็นไปไม่ได้ สเปกเขามันต้องยัยปีศาจเอลิซโน่น เรียบหรูดูดี พาออกหน้าออกตาได้ไม่มีอายคน ผิวหล่อนหรือก็ขาวราวหิมะ น่าทะนุถนอม ไม่มีอะไรที่เหมือนเธอสักนิดเดียว
“คุณโกหกแน่ๆ คุณ...อย่าได้คิดเอาเรื่องเมื่อคืนมาเกี่ยวข้องเชียวนะ ต่อให้ฉันนอนกับคุณเป็นร้อยครั้ง ฉันก็ไม่มีวันตอบรับคำขอแต่งงานของคุณหรอก ตาแก่บ้า!”
หยาดน้ำตาแห้งเหือด เหลือเพียงคราบแห้งกรังบนแก้มนวลของคุณแม่ลูกสอง นิลอรอยากประณามนักที่เขากล้าล้อเล่นด้วยการบอกว่ารักแล้วจะแต่งงานด้วย มันสนุกนักหรือที่ได้กลั่นแกล้งเธอแบบนี้ เขายังไม่หายแค้นใช่ไหมที่เธอหนีมา
“ไม่ๆ ที่รัก อย่าดูถูกความรักของฉันนะแองจี้ ฉันรักเธอจริงๆ รักอย่างที่แม้แต่เอลิซที่ฉันเคยคิดว่ารักหล่อนที่สุด ยังน้อยกว่าตอนนี้ที่ฉันรักเธอ แต่งงานกันนะ ให้ฉันได้ดูแลเธออย่างที่ฉันปรารถนาเถอะ ฉันรับรองว่าเธอจะอยู่อย่างสุขสบาย เธอไม่ต้องทำงานจะได้มีเวลาเลี้ยงลูกไงคนดี แต่งงานกับฉันนะที่รัก”
เขารั้งใบหน้าที่เชิดขึ้นด้วยความโกรธของนิลอร ให้หันมาเผชิญหน้า อยากให้หล่อนมองเห็นความจริงใจที่เขาสื่อสารผ่านดวงตาคู่นี้ อยากให้หล่อนเห็นแววที่ปรารถนาให้หล่อนมีความสุขอยู่ในนั้น อยากให้หล่อนเห็นครอบครัวเล็กๆ ที่เขาต้องการสร้างมันร่วมกันกับหล่อนอย่างแท้จริง
“ไม่! ฉันเกลียดคุณ เกลียดความดีของคุณที่มอบให้ยัยป้านั้น เธอจะทำลายครอบครัวของเราถ้าคุณคิดจะสร้างมัน และฉันจะไม่มีวันตอบรับคำขอแต่งงาน ตราบใดที่ยัยเอลิซยังอยู่ที่บ้านของคุณ!”
ครืดๆ ครืดๆ
สมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ส่งเสียงสั่นครืดๆ และมันก็ช่วยหยุดการปะทะคารมอันดุเดือดของโจนาธานและนิลอร คุณแม่ลูกสองยืนหายใจแรงๆ เพื่อสูดอากาศเข้าปอดให้มากที่สุด ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาแนบหู
“ใช่ ว่าไง” เธอตอบด้วยเสียงราบเรียบที่สุดเมื่อได้ยินเสียงของพนักงานที่ร้านกาแฟ “อะไรนะ โอเคๆ โทรเรียกช่าง แล้วให้เด็กกลับไปก่อน วันนี้ฉันหยุดให้วันหนึ่งก็แล้วกัน แต่พี่ต้องอยู่ก่อนนะ รอให้ช่างมาเอาเครื่องก่อนค่อยกลับ ถ้าเครื่องยังไม่เรียบร้อยฉันคงไม่เข้าร้าน ขอบคุณนะพี่”
นิลอรวางสายแล้วล้มกายลงนอนอย่างเพลียร่าง ทำไมปัญหามันต้องมารุมเร้าตอนนี้ด้วยนะ
มือขวาของคุณแม่ลูกสองยกขึ้นมาคลึงขมับที่ปวดตุบๆ เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบสว่าง แถมตื่นมาก็ยังต้องฉะกับตาแก่บ้าโจนาธานอีก ถ้าไมเกรนเธอไม่ขึ้นก็ให้มันรู้ไป
“แองจี้...ฉันขอโทษที่ทำให้เธอไม่สบายใจ เธอมีเรื่องอะไรบอกฉันได้นะ”
หนุ่มใหญ่หัวใจละอ่อนได้โอกาสอ้อนเมียสาวอีกครั้ง อย่างไรเสียเขาก็ต้องหว่านล้อมให้เจ้าหล่อนยอมไปอยู่ที่สิงคโปร์ให้ได้
“เรื่องที่ร้านน่ะ คุณไม่ต้องรู้หรอก มันไม่สำคัญ” เธอบอกปัดแล้วพลิกกายขยับให้เข้าที่เพื่อจะได้นอนต่อ
“ถ้าไม่สำคัญแล้วทำไมเธอต้องทำหน้าเครียดด้วยล่ะ ฉันห่วงเธอนะ”
เขาเอ่ยแล้วขยับไปนอนเบียดแม่ของลูก กอดหล่อนไว้หลวมๆ นิลอรก็ไม่ได้ขัดขืน อาจเป็นเพราะเหนื่อยและเพลียเกินกว่าจะดิ้นรนให้เหนื่อยกาย
“ขอบคุณ...ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า แค่เครื่องชงกาแฟมันพังพร้อมกันเท่านั้นเอง เดี๋ยวช่างก็เอาเครื่องมาเปลี่ยนให้นั่นแหละ” เธอไม่รู้ว่าเขาจะเข้าใจมากน้อยแค่ไหน ในเรื่องเครื่องชงกาแฟเครื่องเล็กที่เธอเช่ามาเพื่อเปิดกิจการร้านกาแฟ
“นั่นไง เห็นไหมล่ะ เครื่องชงกาแฟก็ไม่ใช่ถูกๆ ไม่ใช่เหรอ เธอจะทำให้มันเหนื่อยทำไมแองจี้ ไปอยู่สิงคโปร์ดีกว่านะ” เขาคะยั้นคะยอ แต่กลับถูกเจ้าหล่อนสายตาพิฆาตให้เสียเต็มรัก
