บทที่ 27 EP 4/6 บ้านใหม่กับยัยปีศาจ

“ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะตั้งท้อง แต่มันก็เป็นความจริง” ชาร์ลส์เอ่ยเบาๆ ขณะเปิดประตูรถให้นายสาวก้าวขึ้นไปนั่ง

“ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อค่ะชาร์ลส์ จนกระทั่งเสียงร้องของเด็กแฝดดังเข้าหูฉัน ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ” 

นิลอรยิ้มให้เพื่อนผู้แสนดี ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งบนรถ

โจนาธานสั่งความกับชาร์ลส์เรื่องจุดหมายปลายทางที่ต้องการ ก่อนจะหันมากระซิบข้างหูแม่แองจี้แสนซนของเขา

“ฉันจะ ‘ลงโทษ’ เธอที่กล้ายิ้มให้เจ้าชาร์ลส์” 

หนุ่มใหญ่ไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่น้อย ดวงตาสีฟ้าครามเข้มขึ้นเมื่อเอ่ยคำว่า ลงโทษ

นิลอรขนลุกเกรียวเพราะคำขู่ดูจริงจังเสียเหลือเกิน เธอตีหน้ามุ่ยใส่เขาก่อนจะกอดรัดแขนแกร่งไว้หลวมๆ แล้วยืดกายขึ้นหอมแก้มสากของสามี

“หายโกรธยังคะ ไม่เอาน่าอย่างอนสิ...ขอโทษน้า” 

นิลอรเสียงอ่อนเสียงหวานอ้อนสามี และมันก็ทำให้นัยน์ตาที่กลายเป็นสีครามเข้มอ่อนแสงลงในบัดดล โจนาธานรั้งเอวบางเข้ามาหาก่อนจะประทับจุมพิตตีตราบนริมฝีปากอวบอิ่ม ตั้งใจให้ชาร์ลส์มองเห็นทางกระจกมองหลัง และมันก็สำเร็จ 

ชาร์ลส์รีบเบนสายตาไปมองถนนเบื้องหน้า เมื่อเจ้านายที่บูชาบรรจงจูบอ้อยอิ่งภรรยาสาว เขาสตาร์ตเครื่องแล้วเริ่มหมุนพวงมาลัย

ลมหายใจของบุรุษหนุ่มติดขัดเมื่อกำลังจินตนาการว่าเป็นตัวเองที่กำลังจูบนิลอรอยู่ มันคงอ่อนหวานและนุ่มละมุน เขายอมตายเลยก็ได้ถ้าห้วงคำนึงของเขามันจะกลายเป็นจริงสักเสี้ยววินาที

“โอ๊ย! ม่ายหวายแล้วนะ เจ้กับแฟนเจ้จุ๊บๆ กันไม่อายลูกเลยอ่า”

เจคน้อยปีนข้ามฝั่งมานั่งเบาะหน้าคู่กับชาร์ลส์ พ่อหนูบ่นยืดยาวถึงการกระทำอันน่าละอายของบิดามารดา ส่วนเจสสิก้าได้แต่เอามือปิดตาทว่าแอบดูแด็ดดีกับมามี้แสดงความรักต่อกันด้วยการประทับริมฝีปาก แม่หนูเจสสิก้ามุ่งมั่นอยู่ในใจว่าวันหนึ่งข้างหน้า เธอจะต้องจุมพิตแสดงความรักต่อใครสักคนดังเช่นบิดามารดาของเธอให้ได้

“เอาละที่รัก เราน่าจะพอกันดีกว่า ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

โจนาธานยั่วเย้าแม่ของลูกที่หลับตาพริ้มอย่างตกอยู่ในภวังค์แห่งความรัญจวน เขาจุมพิตแก้มบางอีกหนึ่งทีก่อนจะเรียกสาวน้อยเจสิก้ามานั่งบนตักพลางชี้ชวนให้ลูกน้อยดูสิ่งต่างๆ นอกหน้าต่าง เจคน้อยปีนกลับมานั่งเบาะหลังเช่นเดิม เจ้าหนูพอจะให้อภัยการกระทำของบิดามารดาแล้ว

------

รถยนต์คันงามประทับตรารูปธนบัตรหลายสิบตั้งอยู่ข้างประตู แล่นมาจอดภายในลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ก่อนที่ผู้เป็นเจ้าของและครอบครัว จะทยอยลงจากรถแล้วก้าวเข้าสู่ตัวอาคารเพื่อทำธุระตามที่ตั้งใจไว้

โจนาธาน คิงส์ พาลูกๆ มุ่งไปที่ลานสวนสนุกของห้าง ในขณะที่นิลอรแวะไปชำระค่าน้ำค่าไฟที่เคาน์เตอร์เซอร์วิสซึ่งอยู่อีกชั้น ส่วนชาร์ลส์เมื่อจัดการดูความเรียบร้อยเรื่องรถดีแล้ว ก็ตามเจ้านายเข้าไปในห้าง ชายหนุ่มแวะเข้าห้องน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุดเป็นอันดับแรก ห้านาทีต่อมา เขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ สวนกับผู้คนอีกกลุ่มใหญ่ทั้งชายและหญิง

ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีน้ำตาลเข้มเรียบหรูดูดีทุกกระเบียดนิ้ว เดินอย่างสง่าผ่าเผยไปตามทางเดินที่พลุกพล่านด้วยผู้คนทั้งหญิงชายและลูกเล็กเด็กแดง เรือนผมสีน้ำตาลเข้มถูกเจ้าของเสยขึ้นไปด้วยความร้อนอบอ้าว แม้ว่าอากาศในห้างจะค่อนข้างเย็น แต่มันยังไม่เย็นพอสำหรับคนที่ชื่นชอบอากาศเย็นจัดเช่นเขา

ตุ้บ!

“ว้าย! ขอโทษค่าขอโทษ!” 

เสียงแหลมเล็กของหญิงสาวนางหนึ่งดังแทรกเสียงอันอื้ออึงของผู้คน เข้ามากระทบประสาทรับเสียงของชาร์ลส์ เสียงของหล่อนไม่ได้ดังน้อยกว่าแรงที่เจ้าหล่อนโถมเข้ามาหาร่างเขาแม้แต่น้อย เรือนร่างบอบบางแต่ช่างนำพาความอวบหยุ่นของสตรีเพศมาให้สัมผัสได้ชัดเจนนัก 

ชาร์ลส์แทบจะลืมหายใจ เมื่อเจ้าของเรือนร่างแห่งความยุ่งยาก เงยหน้าขึ้นมามอง เขาเพ่งสายตาพิฆาตผ่านแว่นสีชาสู่ร่างของหล่อน เขาไม่รู้จะอธิบายสถานการณ์นี้ว่าอย่างไรดี มันมากกว่าตกตะลึง มากกว่าคำว่าโมโหโกรธาด้วยซ้ำ เขาอยากจับแม่คนที่ยืนสำนึกผิดอยู่ตรงหน้ามารับจุมพิตลงทัณฑ์ให้สิ้นเรื่องราว ไม่ใช่เพราะหลงเสน่ห์เจ้าหล่อนหรอกนะ แต่เป็นเพราะหล่อนช่างบังอาจเอาเจ้าไอศกรีมเละๆ ขาวๆ ในมือมาจูบกับสูทผ้าไหมของเขาต่างหาก แม่คุณคนสวยแต่ช่างซุ่มซ่ามดีแท้ วันนี้มันวันซวยอะไรของเขาเนี่ย!