บทที่ 20 บทที่ 20

ขอบตาของจันทริการ้อนผ่าวเมื่อได้ยินประโยคที่เชือดเฉือนดั่งคมมีด แต่สุดท้ายก็เอื้อมมือไปรับยาเม็ดนั้นมากิน แม้ยาจะเม็ดเล็กแต่เธอกลับกลืนมันลงคอได้อย่างยากลำบาก เพราะตอนนี้ลำคอตีบตันไปหมด

“คราวนี้คุณคงสบายใจแล้วใช่ไหมคะว่าจันทร์จะไม่ท้อง” เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับจ้องมองหน้าเขาด้วยสายตาตัดพ้อปนเจ็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ