บทที่ 75 บทที่ 75

“คุณตะวัน!” เธอหันกลับมามองเขาและอุทานอย่างตกใจ

“ยืนบื้ออยู่ทำไม เก็บเศษแก้วขยะๆ พวกนั้นซะ”

ร่างบางค่อยๆ ย่อตัวลงตามคำสั่ง ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความตื่นกลัวระคนเจ็บปวดหัวใจ รังสิมันต์ใจร้ายกับเธอมาตลอด แต่ก็ไม่มีครั้งใดที่เขาเกือบจะทำร้ายร่างกายของเธอเช่นนี้ แก้วใบนั้นแตกไม่มีชิ้นดี ไม่ต่างอะไรกับความ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ