บทที่ 38 ความโลเลของบุรุษ

“อิ๋งอิ๋ง” เว่ยเจิ้งหยางเรียกชื่อเล่นของนางเหมือนที่เคยเรียกอยู่เป็นประจำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

“ไท่จื่อ ปล่อยหม่อมฉันลงก่อนดีกว่า หม่อมฉันว่า ควรจะพูดให้เว่ยอ๋องเข้าใจเสียที ต่อจากนี้ไปเขาจะได้ไม่มารบกวนวันเวลาที่ดีของเราสองคน” นางบอกให้เขาหยุดก่อน

เว่ยจงหมิงหรี่ตามองนาง ราวกับจะถา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ