บทที่ 1 คำเตือน + INTRO
ตัวแทนรัก(เก่า)
คำโปรย
เธอเข้าหา..เพราะหวังอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น | ส่วนเขา..เลือกเธอเพราะเหมือนคนรักเก่า
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่ออรรถรสของนักเขียนและนักอ่านเท่านั้น มิได้มีเจตนายุยงส่งเสริมให้เกิดพฤติกรรมลอกเลียนแบบ มิได้มีเจตนาทำให้วิชาชีพใดเสื่อมเสีย หรือละเมิดกฎหมายแต่อย่างใด
มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรุนแรง ข่มขืนกระทำชำเรา ใช้ถ้อยคำด่าทอ ดูถูก เหยียดหยาม และพฤติกรรมของตัวละครที่ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง และไม่มีเจตนาชักจูงให้ผู้อ่านเห็นผิดเป็นชอบแล้วกระทำตามตัวละครที่ดำเนินเรื่อง ทุกอย่างเป็นเพียงนิยายที่ถูกแต่งขึ้น เพื่ออรรถรสและรสนิยมในการอ่าน
ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน อายุต่ำกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำ {เสพอย่างมีสตินะคะ}
+++ นิยายเรื่องนี้มีถ้อยคำรุนแรง ไม่ควรลอกเลียนแบบ +++
ทุกตัวละครเป็นเพียงจินตนาการของน้องภัสเท่านั้น ไม่มีตัวตนจริง ๆ สร้างขึ้นมาเพื่ออรรถรส
ข้อความจากนักเขียน
ภูผาทีมพระรองแสนดี จากในเรื่อง คาถาบูชายัน มาแล้วค่ะ ><
โปรด !!!!
- ตั้งสติก่อนอ่าน เพราะภูผามีรักฝังใจมาก ๆ
- อดทนกับภูผาคนดีมั้งกันหน่อยนะคะ
- โปรดทดลองอ่านก่อนตัดสินใจซื้อ (เผื่อไม่ถูกจริต เพราะเรื่องนี้นางเอกสายรุกค่ะ)
- สุดท้าย..ขอหัวใจ คอมเมนต์รีวิวให้กันด้วยนะคะ น้องภัสจะได้มีกำลังใจ
ขอให้มีความสุขกับการอ่านนิยายของพรลภัส.น้องภัสนะคะ
นักเขียน พรลภัส.น้องภัส
ลำดับการอ่าน (ให้เข้าใจมากที่สุด)
1.คาถาบูชายัน (คฐา – แพรวพราว)
2.ตัวแทนรัก(เก่า) (ภูผา – แพรวดาว)
INTRO
"รู้หรือเปล่าฉันจะพาไปไหน?"
"จะพาไปไหน..ก็ไปค่ะ"
"เธอพูดเองนะ จะมางอแงร้องไห้กลับไม่ได้นะแพรว"
"หนูดูเป็นเด็กขี้งอแงขนาดนั้นเลยเหรอคะ"
"ก็ไม่แน่..ถ้าโดนของแข็งกระแทกแรง ๆ"
หนึ่งคน..มีรักฝังใจ อีกคน..แค่ต้องการใครสักคน
ภูผา
ในวันที่ยอมรับความจริงได้แล้ว..เขาทำได้เพียงแค่ถอยออกมา เพื่อให้ใครอีกคนที่เป็นตัวจริงได้ยืนตรงนั้น
..มันทั้งเจ็บทั้งปวด เท่ากับว่าที่หลอกตัวเองมาไม่มีความหมายอะไรเลย เพราะสุดท้ายเขามันก็เป็นได้แค่..คนขี้แพ้
"..ทำไมคนนั้นไม่ใช่ฉันอะพราว"
"ทำไมต้องเป็นมัน.." คำถามนี้ยังดังก้องอยู่ในใจซ้ำ ๆ
ทั้งที่มาก่อน ทั้งที่เรา..กันก่อน แต่ทำไมสุดท้ายคนที่ได้อยู่เคียงข้างเธอไม่ใช่เขา ? และเมื่อนึกถึงเสียงหัวเราะรอยยิ้มที่ใครอีกคนมอบให้เธอ 'มันสมควรแล้วจริง ๆ'
เพื่อไม่ให้เพื่อนรักทั้งสองลำบากใจ..เขาจะคอยยืนดูอยู่ตรงนี้ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ เอง..
"แล้วฉันจะลืมเธอได้ยังไง..บอกฉันที"
แพรวดาว
เธอเกิดและโตท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่แย่ มีแต่คำดูถูกเหยียดหยาม..ทำให้หญิงสาวต้องทะเยอทะยานมากกว่าใคร ๆ
เธอกระเสือกกระสนอยากมีชีวิตที่ดีขึ้นด้วยการหวังจับคนรวย เพราะอยากรวยทางลัด อยากได้อยากมีแบบที่ไม่ต้องลำบากอย่างทุกวันนี้
"แค่ใครสักคน..ที่เป็นที่พักพิง แค่ใครสักคน ที่พาฉันหลุดพ้นจากวงจรบ้า ๆ นี่สักที"
"มาใจแตกอ่อยผู้ชายอีกแล้วเหรอมึง กูบอกให้ไปทำอะไร สมองมึงเลอะเลือนจำไม่ได้เลยหรือไงอีแพรว!"
เธอหันมองเสียงของป้าที่ด่าทอด้านหลังในตอนที่เหม่อลอย ก่อนจะจำใจหลับตาลงพยักหน้าแล้วยอมรับความจริงที่ว่า..ต้องก้มหน้าทำงานเยี่ยงทาสแบบนี้ต่อไป ในใจได้แต่ถามตัวเองซ้ำ ๆ 'เมื่อไหร่จะหลุดพ้นจากวงจรบ้า ๆ นี่สักที'
นิยายเรื่องนี้เผยแพร่เมื่อ 27/05/23
