บทที่ 5 2.2 หัวใจเต้นรัว
ตามรัก Part
วันรุ่งขึ้นผมกับกลางก็มาตามคำเชิญชวนของพี่เนสด้วยกัน แววตาเปี่ยมไปด้วยความดีใจนั้นทำให้ผมชักจะไม่มั่นใจแล้วสิว่าการตอบรับของผมจะนำมาซึ่งความเจ็บปวดของใครในอนาคตหรือเปล่า
“อร่อยไหมคะพี่เนสเค้กร้านนี้เราสองคนกินมาตั้งแต่เด็กเลยนะคะ”
“อร่อยครับขอบคุณที่เลี้ยงเค้กพี่ด้วย แต่แบบนี้ไม่เอาแล้วนะพี่เป็นคนชวนจะให้น้องติมน้องตามมาเลี้ยงแบบนี้เสียหน้านะเนี่ย” พอออกจากโรงหนังได้จุดหมายต่อไปของเราคือร้านคาเฟ่เจ้าประจำเค้กรสชาติมากมายที่ผมชื่นชอบถูกผมกับกลางจิ้มเลือกกินอย่างไม่ลืมหูลืมตา พอจะจ่ายเงินเราสองคนรีบประสานแรงกันขัดขวางความเป็นสุภาพบุรุษของพี่เนสเอาไว้แล้วเป็นฝ่ายจ่ายค่าเสียหายเองจนพี่เนสบ่นงึมงำไม่หยุดเลยล่ะ ดูสิขนาดเราสามคนเดินกลับมาที่ลานจอดรถแล้วพี่เนสก็ยังบ่นเรื่องนี้ไม่หยุดเลยแฮะ
หมับ “เดี๋ยวฮะพี่เนสสุขสันต์วันเกิดนะฮะพี่ชาย ขอบคุณที่เป็นพี่ชายที่แสนดีตลอดมาขอบคุณที่ไม่เคยเหนื่อยล้าในสิ่งที่น้องตามส่งกลับไป แต่น้องตามไม่อยากให้พี่เนสต้องเหนื่อยล้ากับเรื่องอะไรอีกแล้วสำหรับน้องตามแล้วความรักมันเป็นสิ่งมีค่ามาก ๆ มันคือความรู้สึกที่ทำให้เราหัวใจฟูทุกครั้งเมื่อได้เจอกันทำให้เรายิ้มได้หัวเราะได้โกรธได้และก็มีน้ำตาได้ ขอแค่ได้อยู่ใกล้กันยาวนานอีกหนึ่งวินาทีเราก็จะรู้สึกดีใจยิ่งกว่าการได้พบเจอใครใหม่ ๆ เป็นร้อยเป็นพันคน
“แต่น้องตามต้องขอโทษเพราะตัวเองไม่เคยมีความรู้สึกอย่างนั้นกับพี่เนสเลย ที่น้องตามรู้สึกกับคนคนนี้ก็คือเขาเป็นพี่ชายที่ยอดเยี่ยมไม่น้อยไปกว่าพี่ชายแท้ ๆ ของน้องตาม หมับ ในโลกนี้มันมีความสัมพันธ์หลายอย่างบางความสัมพันธ์อาจจะยาวนานมากกว่าการเป็นแฟนกัน น้องตามอยากรู้จักพี่เนสไปนาน ๆ เป็นคนคุ้นเคยกันในฐานะพี่ชายอีกคนได้ไหมฮะ”
หมับ “ขอบคุณที่มอบความรู้สึกพิเศษมากกว่าคนรักให้กับพี่ถึงพี่จะไม่อยากรับมันเลยก็ตาม แต่ถ้าพี่ไม่รับมันไว้พี่จะทำให้น้องตามอึดอัดใจจะทำให้น้องตามผิดหวังใช่ไหม พี่ก็อยากเป็นในสิ่งที่น้องตามพูดถึงตอนนี้เลยเหมือนกันแต่พี่ยังลบความรู้สึกพวกนี้ออกไปไม่ได้มันลบไปไม่ได้เลย งั้นพี่ขอโอกาสแค่ครั้งเดียวได้ไหมพี่ขอเวลาแค่ปีเดียวถ้าอีกหนึ่งปีนับจากนี้น้องตามยังเห็นพี่เป็นแค่พี่ชายพี่ก็จะไม่ทำให้น้องตามอึดอัดใจอะไรอีกแล้ว น้องตามไม่ต้องห่วงว่าพี่จะตอแยหรือวุ่นวายอะไรอีกพี่จะไม่ยุ่มย่ามอะไรเลยพี่จะอยู่ของพี่อย่างนี้จะทำเหมือนที่เคยผ่านมาพี่จะไม่เรียกร้องอะไรสักนิดเลย”
ก่อนจะแยกย้ายไปรอลุงเอ๋ตามจุดนัดพบเมื่อเห็นว่าลานจอดรถนี้ปลอดคนมากพอมือขวาของผมเป็นฝ่ายรั้งแขนพี่เนสเอาไว้ กล่องของขวัญเล็ก ๆ ในกระเป๋าเป้ซึ่งผมตั้งใจเอามาให้เป็นของขวัญวันเกิดถูกล้วงมาให้กับผู้ชายแววตามีแต่ประกายความยินดีหนักหนา แต่แววตาคู่นั้นกลับค่อย ๆ ลดแสงวิบวับลงไปสุดท้ายมีแต่ความหม่นหมองมาครอบงำทั้งหมดเป็นเพราะความในใจที่ผมบอกกล่าวเขาไปทั้งนั้น
ด้วยความเห็นใจมีมากมายเกินกว่าจะเมินเฉยสองแขนเลยเอื้อมไปรั้งพี่เนสมาโอบกอดไว้ แต่ยิ่งผมพูดมากเท่าไหร่เนื้อตัวของผู้ชายในอ้อมแขนก็ยิ่งสั่นเทามากขึ้นสองแขนของเขายกมากอดรัดตัวผมเอาไว้ราวกับไม่อยากให้เราต้องห่างกันไป อีกทั้งน้ำเสียงสั่นสะท้านยังพร่ำคำร้องขอจนผมต้องเหลือบตามองฝาแฝดที่ยืนถัดออกไป
แค่เห็นกลางพยักหน้าเป็นสัญญาณบ่งบอกให้ผมคล้อยตามก็รู้แล้วว่าความดีที่พี่เนสมีอย่างสม่ำเสมอคงทำให้กลางเห็นใจไม่ต่างกัน แม้ความเห็นใจจะไม่ใช่ความรักแต่ถึงอย่างนั้นผมก็จะไม่ปิดกั้นโอกาสของใครและไม่ปิดโอกาสสำหรับตัวเองเหมือนกัน ใครจะรู้ล่ะอีกห้าเดือนหกเดือนข้างหน้าผมอาจจะเริ่มมีใจโอนเอนให้กับความเสมอต้นเสมอปลายนี้ก็ได้
“งั้นเราคุยกันมีอะไรก็ปรึกษาหารือกันก็ได้ฮะ ไม่ใช่ในสถานะคนรักหรือแฟนกันนะจะเป็นแค่คนคุย ๆ กันก็ไม่ใช่น้องตามแค่อยากมีพี่ชายเพิ่มขึ้นมาอีกคนแค่นั้น แต่วันไหนถ้าน้องตามไม่ได้มองพี่เนสเป็นพี่ชายแล้วน้องตามก็จะบอกพี่เนสเป็นคนที่สองรองจากติม อีกอย่างถ้าวันไหนพี่เนสเจอคนที่ทำให้รู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองจะหยุดเต้นเพราะเขาเป็นคนที่ทำให้พี่เนสยิ้มได้หัวเราะได้โดยไม่ต้องฝืนพี่เนสก็ไม่ต้องคิดถึงน้องตามนะ
“ถ้าวันนั้นเกิดขึ้นจริงน้องตามจะดีใจมากที่สุดจะอวยพรให้พี่ชายคนนี้มีความรักที่ยั่งยืนกับใครคนนั้นด้วยความจริงใจเลยฮะ” เมื่อผละตัวมายืนเผชิญหน้ากันแววตาหม่นหมองของพี่เนสคือสิ่งที่ทำให้ผมชักไม่มั่นใจแล้วสิว่าถ้อยคำของตัวเองส่งผลดีต่อหัวใจของเขาไหมแต่มันมาจากส่วนลึกของใจมากที่สุดแล้วนี่นา
“งั้นเราขอตัวก่อนนะคะพี่เนสรถมารับแล้วค่ะพอดีเราสองคนจะแวะไปหาพี่โตที่โรงพยาบาลด้วย หมับ ปะเล็ก”
“โอเคครับคืนนี้พี่ไลน์หานะน้องตาม” กลางคงเข้าใจถึงสถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนใจ เมื่อกอดแขนผมให้เดินไปด้วยกันฝาแฝดก็เอาแต่กระซิบกระซาบบอกสงสารคนที่เราทิ้งไว้ข้างหลังอย่างนั้นอย่างนี้ ส่วนผมเองหวังเพียงว่าหากวันข้างหน้าผมไม่สามารถรู้สึกกับเขาไปมากกว่านี้ก็ขอให้อย่ามีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นกับหัวใจใครเหมือนอย่างพี่โตกับพี่อิงเลย
“ทำไมพี่โตผอมจังโทรมด้วยได้กินได้นอนบ้างไหมฮะ”
หมับ “อือได้พักสิแล้วไปไหนกันมาล่ะปิดเทอมอย่างนี้ทำไมไม่อยู่กับปู่ย่า นี่ไปเรียนพิเศษด้วยรึเปล่า” พอประตูห้องพักแพทย์ของโรงพยาบาลถูกปิดด้วยฝีมือพี่โตปุ๊บเราสองคนก็พร้อมใจกันยืนกอดอกเดินสำรวจรอบตัวพี่โตปั๊บ แต่สองแขนแข็งแรงของพี่โตก็กวาดเอาเราสองคนไปอยู่ในอ้อมแขนทันควันเช่นกันนั่นทำให้เราสองคนมีโอกาสได้สบตากันด้วยเจตนานัดหมายอีกครั้ง
ถ้าบอกพี่โตเรื่องพี่เนสมีหวังคนที่ตรอมใจเพราะคนรักหนีไปคงได้ทุกข์ใจมากกว่านี้แน่ เรื่องพี่เนสเลยเป็นเรื่องที่ผมกับกลางพร้อมใจกันพยักหน้าและปิดปากเงียบเสียเลย
“โห่พี่โตขาปิดเทอมทั้งทีให้เราสองคนได้เที่ยวเหมือนวัยรุ่นคนอื่นบ้างเถอะค่ะ อีกหน่อยเราขึ้นม.6ความเครียดก็จะถาโถมมาหาแล้วนะคะ เอ๊ะคุณปู่บอกว่าถ้ามาหาพี่โตให้โทรหาคุณปู่ด้วยนี่นา”
“เค้าโทรหาคุณปู่เอง” คุณปู่ยังคงมีอิทธิพลสำหรับพี่โตเสมอวิดีโอคอลเลยถูกผมใช้งานด้วยการโทรหาเสียเลย ปรากฏว่าในจอโทรศัพท์ไม่ได้มีแค่คุณปู่คุณย่าแต่ยังมีคุณพ่อคุณแม่รวมอยู่ด้วยกัน วาจาไถ่ถามแววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยรอยยิ้มเปี่ยมด้วยกำลังใจจากทุกคนจึงส่งมาให้พี่โตอย่างโจ่งแจ้ง
“ติณฑ์ไม่เป็นไรแล้วครับถึงใจจะยังไม่หายดีแต่ติณฑ์จะไม่เอาความกังวลใจไปทับถมคนที่รักติณฑ์อีกแล้ว ปู่ย่าพ่อแม่ยิ้มอย่างเต็มที่เถอะนะติณฑ์ว่ามันจะทำให้ใจของติณฑ์แข็งแรงขึ้นทุกวันด้วยซ้ำ” เพราะประโยคนี้ของพี่โตทำให้ก่อนวางสายรอยยิ้มสวย งามจากคนในจอถึงมีให้เราสามคนพี่น้องได้ฉีกยิ้มตามไปด้วย
หมับ “รีบกลับมาเป็นพี่โตคนเดิมไว ๆ นะเราสองคนรออยู่”
“ขอโทษที่พี่ขี้แพ้ทั้งที่ตอนนี้น้องสองคนก็อยู่ม.6แล้วเป็นปีที่ต้องการคำแนะนำเพื่อเดินตามฝันเพื่อสร้างอนาคตของตัวเอง แต่พี่ชายคนนี้ดันพึ่งพาอะไรไม่ได้เลยพี่ขอโทษจริง ๆ” ก่อนการจากลาวันนี้สองแขนของผมไม่พลาดจะสวมกอดร่างกายใหญ่โตของพี่ชายเอาไว้ ลึกลงไปผมยังคงรับรู้ได้เสมอว่าตอนนี้หัวใจของพี่โตไม่ได้แข็งแรงเหมือนร่างกายเลยสักนิด
“เราสองคนดูแลตัวเองได้ค่ะพี่โตไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องของเรารับรองว่าเราสองคนจะไม่ทำให้พี่โตต้องผิดหวังแน่”
“ใช่แล้วเราสองคนเป็นถึงน้องชายของผู้ชายที่ทั้งเก่งทั้งฉลาดในยุคนี้เลยนะ” ฟอดด พี่ชายมักจะให้ความสำคัญกับการเรียนของเราสองคนเสมอ มีเพียงแค่ช่วงหลังนี้ที่พี่ชายเงียบหายไปแต่เราสองคนเข้าใจในสิ่งที่พี่กำลังเผชิญเหมือนกัน ฉะนั้นพี่ชายเลยถูกผมกับกลางแย่งกันทั้งกอดทั้งหอมจนสมใจเราสองคนถึงได้ขอตัวกลับบ้านสักที หวังว่าพลังใจจากครอบครัวในวันนี้จะประคับประคองให้พี่โตก้าวผ่านความยากลำบากได้ในที่สุดนะ
