บทที่ 14 เกินเก็บข่มอารมณ์พลุ่งพล่าน

สายลมหนาวเย็นกลางป่าพนาไพรยังคงแล่นผ่านเรือนกายที่กำลังแนบชิดของบุรุษและสตรีแค่เพียงเบาๆ แต่ทว่ามันกลับนำมาซึ่งเสียงลมอื้ออึงมีเสียงที่ดังคล้ายๆ กับมีพายุลูกใหญ่พัดผ่านไปมาอยู่ในใบหูของพวกเขา เสียงกรีดร้องของแมลงกลางคืนพลันหายไป เสียงสวบสาบของสัตว์น้อยใหญ่ก็หาได้เป็นผลอันใดกับสองหนุ่มสาวในยามนี้ไม่ ...