บทที่ 1 ตอนที่1.1 ผู้หญิงที่ถูกลืม1

แนะนำตัวละคร

เควิน

ผู้ชายที่ดูภายนอกวางมาดท่านประธานสุขุมเยือกเย็น แต่ใครจะรู้ เขามีเขี้ยวเล็บไว้ตะปบเหยื่อบนเตียงนอน

เภตา

เกิดมาทั้งทีมีดีแค่ นม สะโพก ก้น แบบนี้ใครจะเอา แต่ก็น่าแปลกโลกนี้ยังมีคนพิลึก ไม่สวยอย่างเธอแต่มีคนมาคลั่ง เออ ให้ได้อย่างนี้สิ ลุ่มหลงกาย? หรือลุ่มหลงรัก? กันแน่นะ

------------

ตอนที่1.1

ที่เมืองหัวหินค่ำวันนี้มีงานจัดเลี้ยงปาร์ตี้สำหรับพนักงานบริษัทเซนต้า เพื่อเป็นการขอบคุณทีมงานฝ่ายการตลาดที่ทำยอดขายทะลุเป้าถึง60%มากกว่าปีที่แล้วถึงสองเท่าตัว

ประธานโจเซฟพอใจอย่างมากจึงจัดงานนี้ขึ้นมาโดยเฉพาะ หนนี้เป็นงานเลี้ยงต่างจังหวัดครั้งแรก จึงทำให้เภตาประหม่าไม่น้อย

แน่สิ จะไม่ให้รู้สึกเสียความมั่นใจได้อย่างไรในเมื่อเธอเป็นคนเดียวในบริษัทนี้ที่ห่างไกลคำว่าสวยเซ็กซี่ จนกลายเป็นที่หัวเราะเยาะของคนที่มาร่วมงาน

"เฮ้อ มันจะไม่มีอะไรดีเลยใช่ไหมยัยเภตา"

ปึก!

เพราะขมขื่นที่เกิดมาไม่ใช่ดาวเด่น เภตาจึงยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมากรอกปากรวดเดียวจนหมด

แก้วหนึ่งผ่านไป แก้วสองตามมา ก่อนจะจบลงด้วยแก้วที่สี่ที่ทำเธอมึนหัวไปหมด

"บ้าจริง ขนาดกินคอลเทลยังจะเมาอีกเหรอเนี่ย ชีวิตฉันโคตรจะบัดซบเลย"

เธอบ่นว่าตัวเองก่อนจะลุกขึ้นเพื่อหาน้ำดื่มดับความร้อนจากแอลกอฮอล์ ประจวบเหมาะมีพนักงานชายคนหนึ่งของบริษัทเดินมาพอดี เภตาเห็นเขาถือน้ำอยู่จึงขอแก้วนั้นมาจากเขา

ชายหนุ่มมีท่าทีจะปฏิเสธ แต่ด้วยความที่เภตามึนหัวมากเธอไม่รอให้ฝ่ายนั้นคัดค้านคว้ามาดื่มอย่างเร็ว

"เฮ้ยเจ้ ทำอะไรวะเนี่ย!"

เภตากลืนน้ำอึกสุดท้ายก่อนจะหันมองเพื่อนร่วมงานชายที่กำลังหน้าหงิกใส่เธออยู่

"ขอโทษนะ พี่มึนหัวและก็คอแห้งมากไปหน่อย อย่าว่าพี่เลยนะ เดี๋ยวพี่ไปหาน้ำแก้วใหม่มาให้"

"ไม่ต้องเลยเจ้ ไม่ต้องแล้ว!"

คนพูดโมโหหนักมาก เขาแทบผลักเภตาออกไป แต่ดูอาการของหญิงสาวถึงเขาไม่ผลักเธอก็เกือบล้มเองได้อยู่แล้ว

"เหอะ! ยัยป้า..."

ชายหนุ่มสบถว่าอะไรต่อมาอีกเภตาก็ฟังไม่ถนัดนักหรอก เพราะตอนนี้หัวของเธอแทนที่จะดีขึ้นกลับมึนหนักกว่าเดิม แถมคอก็แห้งจนจะเป็นผงอีกด้วย

ให้ตายสิ! กินน้ำแล้วทำไมถึงแย่กว่าเดิม

เภตากำลังจะหันไปถามว่านั่นคือน้ำอะไร ชายคนนั้นก็เดินหนีไปเสียก่อนแล้ว ทิ้งให้เภตาอยู่กับอาการมึนที่เริ่มรุนแรงขึ้น และเธอคงอยู่ต่อจนงานจบไม่ไหวจึงเดินกลับขึ้นห้องพักดีกว่า

ขณะที่เดินมาจนเกือบถึงห้อง สายตาเกิดพร่าขึ้นมากะทันหัน เภตาพยายามตั้งสติคลำทางมาจนถึงห้อง สองมือคว้าลูกบิดเปิดประตู ทว่ากลับต้องแปลกใจเพราะอยู่ๆ ห้องที่เธอล็อคเองกับมือดันไม่ได้ล็อคเสียนี่ หญิงสาวขมวดคิ้วครู่หนึ่งก่อนสะบัดหน้าพรืด

"ไม่ต้องสนใจ ลืมมันไปดีกว่า"

เภตาบอกตัวเอง ในหัวตอนนี้มีแต่เตียงนอนอันแสนนุ่ม เธออยากล้มตัวนอนเป็นที่สุด

แต่ว่า...

"ซี๊ดด! ปวดฉี่อ่ะ"

เพราะความปวดที่มากะทันหันนี่แหละทำเอาหญิงสาวต้องเดินโซเซไปจนถึงห้องน้ำ พอผลักประตูเข้าไปได้ก็รีบถลกชุดเดรสสีดำขึ้นถึงโคนขา แล้วพุ่งไปนั่งบนชักโครกทันที

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า การเข้าห้องน้ำครั้งนี้ไม่มีแค่เธอเพียงลำพัง!

ขณะที่เภตากำลังนั่งหลับตาทำธุระส่วนตัว เธอไม่รู้สักนิดว่ามีสายตาร้อนแรงจ้องมองอยู่ สายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความงง ประหลาดใจ และทึ่งสุดๆ ที่จู่ๆ ก็มีผู้หญิงไม่รู้จักเข้ามาในห้องของเขา

ใช่แล้ว นี่มันห้องพักวีไอพีของบริษัทเคพีแอล ยักษ์ใหญ่ด้านการผลิตเฟอร์นิเจอร์ ซึ่งเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกับบริษัทเซนต้ามาหลายปี เจ้าของห้องวันนี้คือประธานเควินที่เพิ่งเข้าพักเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน

เควินมั่นใจว่าเลขาเขาจะไม่ให้ใครหน้าไหนหลุดเข้ามาในช่วงเวลาที่เขาต้องการความเป็นส่วนตัว แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครล่ะ

ชายหนุ่มในสภาพเปลือยยืนตัวเปียกใต้ฝักบัวอาบน้ำ รูปร่างสมส่วนดั่งนักกีฬา กล้ามแขนเป็นมัดสวย โดยเฉพาะกับซิกแพกร่องลึกใครได้เห็นเป็นต้องหวั่นไหว รูปร่างดั่งสวรรค์สร้างเช่นนี้ผู้หญิงทั้งหลายต่างหมายปองที่จะได้เห็น และหนึ่งในนั้นคงเป็นเธอคนนี้ด้วยสินะ

เควินหรี่ตาลง นึกชังผู้หญิงคนนี้ไม่น้อย เธอกล้ามากที่เข้ามาแก้ผ้าให้เขาเห็นเต็มตาอย่างหน้าตาเฉย หนำซ้ำยังแสร้งทำว่าไม่เห็นเขาที่ยืนอาบน้ำโชว์ความแข็งแกร่งอยู่ตรงนี้

ไร้ยางอาย!

เควินนึกประนาม แต่สายตากลับมองเลยลงมาที่โคนขาขาวสะอาดนั่น ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมดวงตาถึงไม่รักดี ผู้หญิงสวยๆ มานอนรอปรนนิบัติเขาก็มาก แต่ไม่มีเรือนร่างของใครคนไหนมอบความรู้สึกเหมือนต้องมนต์ได้มากเท่าเธอคนนี้

หรืออาจเป็นเพราะเขาไม่เคยเห็นไรอ่อนๆ แบบนี้มาก่อนละมั้ง ส่วนใหญ่ที่เคยเห็นดูเหมือนกันหมด ทว่ากับสิ่งที่เห็นตรงหน้านี้มันกลับให้ความรู้สึกที่ต่าง

ชายหนุ่มหรี่ตาลงอีกนิด ไรอ่อนนั้นช่างน่าอ่อนนุ่มชวนสัมผัสไม่น้อย และเขาก็นึกอยากสัมผัสมันจริงๆ

แต่เควินต้องอดใจไว้แค่นั้นเมื่อนึกถึงความไร้ยางอายของหญิงสาวผู้บุกรุก เขายืนมองพฤติกรรมเธออยู่เงียบๆ