บทที่ 10 ตอนที่4 ประมูลพรหมจรรย์

หลังจากเรื่องเลวร้ายผ่านไปหนึ่งอาทิตย์เต็ม เภตายังเสียใจลึกๆ กับการเสียความบริสุทธิ์ที่กลายเป็นตราบาปในชีวิต แต่คนในบ้านดูจะลืมกันไปหมด โดยเฉพาะกับวันนี้

"แกยังไม่ออกมาจากบ้านอีกเหรอยัยเภ ฉันกับพ่อรอแกนานกว่านี้ไม่ได้แล้วนะโว้ย"

เสียงมือถือเข้ามายิกๆ เป็นสายจากพี่ชายนอกไส้ ถึงเภตาจะไม่อยากยุ่งด้วย แต่เพราะพี่ช่วยกลบข่าวภาพหลุดนั่นเธอจึงยอมไปช่วยพวกเขาเจรจาขายที่ดินกับคนที่อยากซื้อที่ของย่าบุญธรรม ซึ่งที่ผืนนี้เป็นหนึ่งในมรดกตกทอดมาถึงมือพ่อ และเขาก็เป็นนักขายทิ้งตัวยง

ครั้งนี้มันคงผืนใหญ่น่าดู เงินก้อนมหาศาลมีหรือที่พวกเขาจะรอช้าได้ จึงให้เภตามาช่วยเจรจาดูผลได้เสีย เหอะ! เธอมีค่ากับพวกเขาก็เพราะผลประโยชน์ล้วนๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเขายังมีบุญคุณเลี้ยงดูมา อย่าหวังว่าเธอจะแล

"กำลังจะถึงแล้ว เลิกโทรมาเร่งสักที"

เภตาถอนใจเฮือก กดสายทิ้งอย่างเหลืออด แต่สายเจ้าปัญหาก็โทรเข้ามาอีก

"อะไรอีกล่ะพี่!"

"วันนี้แกแต่งตัวสวยมาเปล่า"

"มันเกี่ยวอะไรกับแต่งตัวสวย ฉันมาเจรจาให้แปบเดียวก็กลับแล้ว"

"เฮ้ยไอ้เภ อย่าทำเล่นๆ นะโว้ย รู้ไหมคนพวกนี้เขาใหญ่โตทั้งนั้น แกจะให้พ่อเสียชื่อได้ไงวะ ไม่รู้แหละ ถ้าแกมาอย่างโทรมมาเจอฉันที่ร้านเสริมสวยแอนด้วย ฉันจะทำให้แกสวยก่อนไปหาทุกคน แค่นี้นะ"

แล้วสายก็วางไป เภตาปวดหัวกับความเรื่องมากของพี่ชาย มันจำเป็นต้องสวยด้วยเหรอ เธออยากบ้าตายชะมัด

แต่สุดท้ายเภตาก็ไปตามที่พี่ชายบอก ร้านเสริมสวยแอนก็คือร้านน้องสาวท้องติดกันกับพี่ชายเธอเอง ผู้หญิงหน้าตาสะสวยไว้ผมหน้าม้าดำยาวถึงกลางแผ่นหลังเดินยิ้มหวานออกมาต้อนรับ ใบหน้าจัดเต็มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง สวมสร้อยทองอร่ามทั้งคอและข้อมือดูออร่าจับจนแสบตา

เภตารู้ดีทั้งตัวผู้หญิงคนนี้ก็มาจากหยาดเหงื่อของเธอเองทั้งนั้น นั่นเพราะพี่ชายตัวแสบเอามาประเคนให้ไม่เคยขาด

"เข้ามาเลยจ้ะพี่เภ เดี๋ยวน้องแอนจะจัดให้เป็นนางงามเลย"

เภตาหันมองหาตัวการ สาวแอนพอจะรู้รีบตอบฉะฉาน

"พี่โบ้บอกว่าจะออกไปต้อนรับลูกค้าก่อนน่ะจ้ะ ถ้าพี่เภสวยเสร็จแล้วก็ให้รีบตามไปที่โรงแรมเลย"

เภตาพ่นลมหายใจ เธอรีบแทบตายแต่ไอ้คุณพี่สั่งให้มาเสริมสวยก่อน ถึงโรงแรมอยู่ฝั่งตรงข้ามร้านแม่สาวคนนี้ แต่เธอว่ามันแปลกอยู่ ที่ผ่านมาเจรจากับลูกค้าซื้อที่ทีไรก็ไม่เห็นจำเป็นต้องสวย แต่คราวนี้จับเธอมาแต่งหน้าทำผม ครอบครัวนี้คิดทำอะไรกันแน่

แอนสังเกตสีหน้ามุ่นๆ ของเภตาตลอด เธอรู้จักเภตาพอสมควร น้องสาวนอกไส้ของโบ้ขี้สงสัยไม่น้อย แต่ครั้งนี้เธอจะให้แผนแตกไม่ได้ บ่อเงินบ่อทองต้องติดกับดัก!

"พี่เภรอแปบนะจ้ะ"

แอนบรรจงแต่งหน้าให้เภตา พลางคิดในใจ ผู้หญิงคนนี้ถึงหน้าจะจืดชืด แต่ก็มีองค์ประกอบใบหน้าที่สวยอยู่ เส้นคิ้วเรียงเป็นระเบียบถูกหลักโหงวเฮ้ง ดวงตาที่ถูกซ่อนใต้แว่นตากรอบหนาก็ออกกลมโต ถ้าใส่ขนตาปลอมนิดหน่อยก็เพิ่มความหวานขึ้นอีกเป็นกอง จมูกโด่งกำลังดีอย่างนี้แค่ไฮไลต์เพิ่มดั้งให้พุ่งอีกนิดก็เริ่ดสุดๆ ส่วนริมฝีปากแอนใช้โทนสีส้มอมชมพูเพราะเหมาะกับหน้าขาวๆ นี้มาก พวงแก้มปัดบลัชออนเนื้อคูชั่นเข้าไปคราวนี้ก็ดูระเรื่อแบบมีเลือดฝาด

เยี่ยมมาก!

แอนยิ้มหวานให้กับผลงานตัวเอง ไม่มีครั้งไหนที่เธอภูมิใจมากเท่านี้เลย เภตาสาวเฉิ่มเชยตอนนี้กลายเป็นนางฟ้าไปแล้ว!

"ดูตัวเองหน่อยไหมพี่เภ"

แอนตื่นเต้นมากรีบบอกให้เภตาลืมตาดูลุคใหม่ เภตาเบื่อหน่ายนิดๆ เธอนั่งหลังแข็งเป็นชั่วโมง และคิดว่าต่อจากนี้จะไม่มีวันเข้าร้านเสริมสวยอีก

ขณะที่นั่งตัวตรงมองไปข้างหน้า เงาสะท้อนในกระจกทำเอาหญิงสาวแทบตกจากเก้าอี้

"เดี๋ยวนะ นี่ฉันเหรอ!"

ภาพตรงหน้าเปลี่ยนโลกของเภตาไปสิ้นเชิง เธอไม่เคยคิดเลยว่าหน้าตาผมเผ้าจะเปลี่ยนไปได้ ผมลอนธรรมชาติที่ขี้เกียจจัดทรงจนเลิกสนใจจัดการกับมันแล้วบัดนี้ดูเส้นละเอียดจับเป็นลอนสวยอย่างไม่น่าเชื่อ

แล้วนี่อีก หน้าของเธอ มันสวยได้ขนาดนี้เชียวหรือ!

"เป็นไงล่ะพี่ แอนเก่งใช่ม้าา"

"นี่ฉันดูสวยจริงเหรอ"

"อ้าว แน่นอนสิพี่ หนูรับรองเลยนะพี่ว่าผู้ชายเห็นเป็นต้องหลงเสน่ห์แน่ อ้อ พี่หิวน้ำไหม"

แอนไม่ลืมสิ่งสำคัญที่โบ้สั่งไว้ เธอไม่รอให้เภตาตอบรีบเดินไปหลังร้าน หยิบขวดแก้วใสแจ๋วออกมาจากตู้ที่เก็บซ่อน เทยานอนหลับลงไปประมาณหนึ่ง จากนั้นก็นำน้ำหวานออกไปให้เภตา

"ดื่มสักนิดนะพี่ จะได้กระชุ่มกระชวย"

"ขอบใจนะ"

เภตารับมาดื่มอย่างไม่ระแวงสงสัย แอนมองลุ้นตลอดจนเภตาดื่มหมดแก้ว เธอจึงถอนใจโล่งอก

ได้เวลาสนุกแล้วล่ะพี่จ๋า!

เภตาที่ไม่รู้ชะตากรรมใหม่ของตัวเองเดินออกจากร้านเสริมสวยแอน เธอทำตัวไม่ถูกเลยที่พอเดินออกจากร้านก็มีสายตามากมายมองมา เป็นประสบการณ์แรกเลยจริงๆ ที่มีคนมองด้วยความชื่นชมขนาดนี้ เธอไม่เคยรู้สึกดีอะไรเช่นนี้เลย

หญิงสาวเดินกระฉับกระเฉงเข้าไปในโรงแรม ขึ้นไปยังห้องพักตามที่พ่อสั่ง พอเคาะประตูเภตารู้สึกได้ถึงอาการหน้ามืด อยู่ๆ โลกก็หมุนติ๋ว เกิดอะไรขึ้น หญิงสาวร้องถามตัวเอง แล้วหูก็ได้ยินเสียงคนด้านในมาเปิดประตูให้

เป็นพี่ชายที่เดินออกมา เภตาเห็นรอยยิ้มนั้นชัดเจน มันไม่ใช่ยิ้มที่ดูปกติ แต่เป็นยิ้มที่แฝงความชั่วร้าย!

"มาแล้วเหรอ น้องสาวคนดีของพี่"

"น้องของผมมาแล้วครับทุกท่าน!"

โบ้พยุงตัวเภตาที่สลบไปแล้วเข้ามาในห้อง เขาให้ข้ออ้างกับชายหลายคนในห้องว่าน้องสาวเธอพยศเก่งจึงต้องใช้วิธีนี้ทำให้นิ่ง แล้วยังบอกอีกว่าน้องสาวเธอถึงไม่สวยแต่บริสุทธิ์ผุดผ่องมาก

เภตาถูกจับให้นั่งบนโซฟา ตัวเธออ่อนจนเกือบจะล้มแต่โบ้ก็จัดท่าให้หญิงสาวนั่งในท่วงท่าที่ดูเซ็กซี่ที่สุด เขาพอใจมากที่แอนจัดเต็มความสวยให้เภตา อย่างน้อยๆ มันก็ช่วยลดแรงในการหว่านล้อมลูกค้าได้เยอะมาก

"มาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ"

พ่อลูกมองหน้ากัน วันนี้ต้องได้เงินก้อนงามจากเสี่ยคนใดคนหนึ่งแน่

"ทุกท่านครับ ผมจะเริ่มเปิดประมูลนาผืนน้อยนี้ด้วยราคา1แสนบาทครับ"

ทุกคนลุกเดินมาสำรวจความงามของเภตาอย่างแทบจะถึงเนื้อถึงตัว เสี่ยอ้วนบางคนถึงกับจะดอมดมกายสาวจนโบ้ต้องกันออกไปเพื่อทำให้สินค้านี้ดูมีมูลค่า และมันได้ผล นักประมูลพรหมจรรย์ที่แสนโง่เขลายิ่งตื่นเต้น แข่งขันกันชิงราคาอย่างดุเดือด

ผลราคาล่าสุดหยุดอยู่ที่8แสน

สองพ่อลูกหวานปากถึงมันจะไม่ถึงล้านแต่ก็นับว่าเยอะพอตัวกับการหลอกควายตัวโตๆ และพอครั้งนี้จบลง พวกเขาก็มีความคิดต่อ ให้เภตาเป็นเหยื่อหาเงินเช่นนี้อีกเรื่อยๆ

เพราะคำว่าบุญคุณที่เลี้ยงมามันย่อมไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน!

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทุกคนในห้องมองหน้ากัน คนที่นัดหมายมาประมูลก็อยู่กันตรงนี้แล้ว และใครกันมาเคาะห้อง

"มีตำรวจมาเหรอ"

หนึ่งในเสี่ยที่ร่วมประมูลเริ่มใจคอไม่ดี จนโบ้รีบเข้ามาจัดการ

"ไม่ใช่หรอกครับ เราทำกันภายในไม่มีทางรอดไปถึงหูตำรวจได้หรอกเสี่ย"

"งั้นเดี๋ยวผมไปดูให้เอง"

พ่อบุญธรรมเภตาบอกยิ้มๆ พลันรีบเดินไปที่ประตู มองช่องรูเห็นผู้ชายใส่สูทคนหนึ่งยืนอยู่ พอแน่แก่ใจว่าไม่ใช่ตำรวจเขาก็รีบเปิดประตู

"ทักผิดห้องหรือเปล่าครับ"

"นี่คือห้องประมูลพรหมจรรย์ใช่ไหมครับ"

ชายชราเริ่มหน้าถอดสี หรือมันเป็นตำรวจจริงๆ วะ!

"เอ่อ คุณพูดอะไรครับนี่"

"ไม่ต้องปิดผมหรอก ผมมาที่นี่เพื่อร่วมประมูล ถ้างานยังไม่จบ ผมจะเข้าไป"

ว่าแล้วเขาก็ดันตัวเข้ามาในห้อง แทบจะชนไหล่ชายชรา

"เดี๋ยวคุณ หยุดก่อน!"

ชายในชุดสูทเดินดิ่งเข้ามากลางห้องรับแขก พอตาเห็นหญิงสาวนอนไม่ได้สติตรงโซฟาก็ทำเอาเขาต้องรีบจัดการให้จบ

"ประมูลกันไปถึงไหนแล้วครับ"

โบ้ที่งงๆ อยู่มองหน้าพ่อ ชายชราส่ายหัวดิกว่าไม่รู้ใคร ทีนี้โบ้ก็เหงื่อแตกมั่ง มันคือตำรวจปลอมตัวมาหรือเปล่า

"ผมไม่คุ้นหน้าคุณเลย คุณต้องไม่ใช่ผู้ที่อยู่ในกลุ่มเข้าร่วมประมูลแน่"

"ใช่ ผมไม่ได้อยู่ในกลุ่ม ผมมาแทนเจ้านายที่ใช้ชื่อในกลุ่มลับของคุณว่า...King"

"อ้อๆ นึกออกแล้ว เจ้านายคุณคนที่เข้าร่วมกลุ่มเมื่อวานตอนตี2นี่เอง"

คราวนี้โบ้ถึงกับยิ้มร่า รีบเชื้อเชิญชายตัวแทนเข้าสู่งานประมูลอย่างเป็นทางการ

"เราประมูลกันดุเดือดมากครับ ตอนนี้ราคาพรหมจรรย์น้องเภตาอยู่ที่8แสนครับ คุณจะสู้เท่าไหร่ดี"

"งั้นเหรอ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา"

ชายตัวแทนยกกระเป๋าขึ้นมาวางตรงหน้าทุกคน เขาเปิดประเป๋า ด้านในคือเงินสด

"ผมจะปิดการประมูลนี้ด้วยราคา 20ล้าน มีใครจะสู้ไหม"

"หา! 20ล้าน!!"