บทที่ 11 ตอนที่5 ผู้ชนะประมูล

เภตาถูกอุ้มออกจากโรงแรมหลังจากชายในชุดสูทจ่ายเงินสด20ล้านให้ตามตกลง หญิงสาวถูกนำตัวขึ้นรถยนต์ จุดมุ่งหมายคือคฤหาสน์หรู3ชั้นริมน้ำเจ้าพระยา

ด้วยฤทธิ์ของยาสลบ เภตาไม่รู้สึกตัวแม้กระทั่งถูกอุ้มออกจากรถขึ้นไปยังห้องนอนชั้น2 ร่างอ่อนปวกเปียกถูกวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ภายในห้องไม่มีแค่เพียงชายที่อุ้มเธอขึ้นมา ยังมีอีกหนึ่งคนซึ่งนั่งจิบไวน์แดงรออยู่นานแล้ว

"เรียบร้อยครับท่าน"

ภายใต้เงามืดตรงหน้าต่าง ชายหนุ่มที่รอการพบกันลุกขึ้นจากโซฟา เขาคือเควินนั่นเอง

เรวัตรคือผู้ที่ถูกสั่งให้ไปทำหน้าที่เอาตัวเภตามา หลังจากเควินรู้ข่าวลับวงในใต้ดินว่าจะมีการประมูลอันหยาบช้าเขาก็อดรนทนไม่ได้ เดิมทีไม่คิดสนใจเรื่องต่ำตมเช่นนี้อยู่แล้ว แต่พอเรวัตรบอกว่าการประมูลครั้งนี้เหยื่อคือเภตา เขาก็ไม่อาจทนเฉยได้ ถ้าเธอจะเสียพรหมจรรย์ให้ใคร มันก็ต้องเป็นเขาที่ได้มา

"ผู้หญิงคนนี้โชคดีมากที่ท่านยอมทุ่มเงินช่วยขนาดนี้ ผมยังนึกไม่ออกเลย ว่าจะมีผู้หญิงคนไหนอีกไหมที่ทำให้ท่านหวั่นไหวได้"

เควินไม่ดุเรวัตรที่พูดมากเกินไป เพราะสิ่งที่ลูกน้องพูดมามันถูกต้อง ผู้หญิงคนนี้โชคดีจริงๆ ล่ะที่คืนนั้นบุกเข้ามาในห้องเขา และปลุกอารมณ์อยากครอบครองของเขาขึ้นมา ไม่เช่นนั้น วันนี้เธอคงตกนรกไปแล้ว

"ออกไปก่อน ฉันจะอยู่กับผู้หญิงคนนี้ตามลำพัง"

"ได้ครับท่าน" เรวัตรคำนับก่อนจะเดินออกจากห้อง

เควินได้อยู่ตามลำพังตามที่เขาต้องการ แต่กลับรู้สึกใจเต้นแรง นี่เขาประหม่าได้อย่างไรกัน ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งและยังเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้สึกตัวเสียด้วย

"คุณมันร้ายไม่เบาเลยนะ"

ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปาก สายตามองใบหน้าที่หลับสนิท วันนี้เธอสวยแปลกตาเป็นพิเศษ

"หึ แต่งหน้าทำผมใหม่ด้วยเหรอ"

เควินก้มมองลงไปอีกนิด ได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ชวนให้อยากสัมผัสพวงแก้มชมพูระเรื่อ

ถ้าเขาส่งเรวัตรไปไม่ทัน จะเกิดอะไรขึ้นนะ เควินคิดแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อย เขาลุกขึ้นจากเตียงเดินไปคว้าขวดไวน์ขึ้นมาเทใส่แก้ว กระดกเข้าปากรวดเดียวหมด

พ่อลูกคู่นั้นมันไม่ควรได้เงินด้วยซ้ำ แต่เอาเถอะ เขาจะสั่งสอนพวกนั้นทีหลังเอง!

"อือ...ปวดหัวจัง"

เภตาเริ่มรู้สึกตัว เธอขยับตัวได้นิดหน่อยก็ต้องแปลกใจ สถานที่นี้ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย จำได้ว่าก่อนหน้านี้อยู่หน้าห้องพักหนึ่งในโรงแรม หรือนี่จะเป็นด้านในห้องพักกัน

"รู้สึกตัวได้สักทีนะ"

เภตาหันไปมองตามเสียง คราวนี้เธอถึงกับตาโต ตกใจมากจริงๆ เจ้าของเสียงที่ว่าคือประธานเควิน มันเป็นไปได้ยังไง!

"คะ...คุณเควิน!"

"เรียกชื่อได้ขนาดนี้ สติคงกลับมาเต็มร้อยแล้วสิ" เขาบอกเสียงเรียบ แต่ดวงตามีแววเจ้าเล่ห์โดยที่เภตาเองไม่ทันสังเกต

"คุณเข้ามาทำอะไรในห้องพักนี้คะ"

เควินเกือบหลุดหัวเราะ เธอเมายาแบบคืนนั้นหรือยังไง ถึงดูไม่ออกว่านี่น่ะหรือโรงแรม

"นี่คือห้องนอนรับแขกในบ้านของผมเอง"

"บ้านของคุณ!"

เภตาตกใจมองไปโดยรอบ เริ่มรู้สึกได้ว่ามันคือบ้านจริงอย่างเขาว่า แถมนอกหน้าต่างนั่นก็คือริมน้ำ เธอจำได้อีกว่ามันคือย่านเจ้าพระยา

ข่าวลงความหรูหราของบ้านริมแม่น้ำเจ้าพระยาออกบ่อย หนึ่งในนั้นก็คือบ้านคนดังเจ้าของบริษัทเคพีแอล ประธานเควินคนนี้นี่เอง

"ฉันจำได้ว่าอยู่โรงแรม แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ"

เควินไม่ได้ตอบคำตอบ แต่เขากลับถามเธอกลับไปว่า

"คุณรู้หรือเปล่าว่าครอบครัวของคุณเรียกไปโรงแรมทำไม"

"รู้สิคะ ก็วันนี้พ่อบอกมีนัดคุยกับลูกค้าซื้อที่ดินให้ฉันไปช่วยเจรจา และหลังจากนั้นก็ไม่รู้แล้วจนมาอยู่นี่"

เควินถอนใจโล่งอกที่รู้ว่าผู้หญิงที่เขาใฝ่หาไม่ใช่คนที่ขายเกียรติตัวเอง ไม่เช่นนั้นเขาคงผิดหวังมาก

"ผมคิดว่าคุณเป็นคนฉลาดนะ แต่ไม่คิดเลยว่าจะไม่เฉลียว"

เพียงเควินพูดอย่างนั้นเภตาก็เหมือนถูกค้อนตอกหน้า มีความไม่พอใจขึ้นมาบ้าง กำลังจะแก้ต่างให้ตัวเอง ท่านประธานก็แทรกมาเสียก่อน

"ผมจะบอกให้ล่ะกัน วันนี้พ่อกับพี่ชายของคุณ พวกเขาไม่ได้คิดจะขายที่ แต่จะขายพรหมจรรย์ของคุณต่างหาก"

"อะไรนะคะ!"

เภตาตกใจแทบช็อก เธอหูฟาดไปใช่ไหม ขายบ้าบออะไรกันมันมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ เป็นไปไม่ได้! โดยเฉพาะกับครอบครัวเธอ ถึงพวกเขาจะเลวร้าย แต่มันจะถึงขั้นทำเรื่องต่ำทรามเช่นนี้ได้จริงหรือ!

พอเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของหญิงสาว เควินจึงหยิบมือถือขึ้นมา

"กลัวว่าคุณจะไม่เชื่อ ผมสั่งให้คนอัดคลิปเสียงไว้ด้วย ฟังหน่อยไหม"

เควินเปิดเล่นคลิปเสียง บทสนทนาดังขึ้น

'เราประมูลกันดุเดือดมากครับ ตอนนี้ราคาพรหมจรรย์น้องเภตาอยู่ที่8แสนครับ คุณจะสู้เท่าไหร่ดี'

เสียงนี้เป็นของพี่ชายนอกไส้ชัดเจน เภตายังสัมผัสได้ถึงความกระหายโลภออกมาจากเสียงด้วย มันช่างน่าขยะแขยงที่สุด!

หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้า เธอทำดีกับครอบครัวมาแทบตาย ทำงานหาเลี้ยงพวกเขามาตลอด แต่นี่หรือสิ่งตอบแทนที่ได้รับ พวกเขาไม่สมควรให้เรียกพ่อ ให้เรียกพี่ชายเลย มากไปกว่านั้น มันไม่ควรเรียกว่าคนด้วยซ้ำ!

คลิปเสียงยังดำเนินต่อไป กระทั่งถึงข้อความนี้

'ตกลงปิดการประมูลที่20ล้าน!! ขอให้เจ้านายคุณสนุกมีความสุขกับสาวบริสุทธิ์นะครับ ผมรับรองเลยว่าจะต้องติดใจแน่นอน!'

เภตาน้ำตาร่วง มันคือเสียงของพ่อบุญธรรม เขาใจร้ายมาก เห็นเธอเป็นเพียงสินค้าได้ขนาดนี้เชียวเหรอ

เควินสังเกตอาการของหญิงสาว น้ำตาที่ร่วงไม่หยุดเล่นเอาเขาเสียวหัวใจ ถึงจะพอรู้ข้อมูลครอบครัวนี้มาบ้างแต่ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะเจอเรื่องต่ำตม ถึงไม่ใช่สายเลือดแต่มันก็ควรมีความรักบ้างไม่ใช่หรอกเหรอ

เภตาปาดน้ำตา พลันเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งตรงโซฟา

"แล้วคนที่ชนะประมูลก็คือคุณสินะ คุณเควิน"

สายตาแข็งกร้าวจ้องมองมา เควินประเมินได้ทันที เธอคงโกรธที่เขาทำตัวต่ำเหมือนพวกนั้นด้วย

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉัน แต่เงิน20ล้านฉันจะไม่ยอมให้คุณต้องเสียให้กับคนพวกนั้นหรอกค่ะ"

ผิดคาดแหะ! ไม่เพียงไม่ด่า ยังคิดเอาเงินมาคืนอีก สมแล้วที่เขาหลงใหลในตัวเธอ

"ผมไม่ต้องการเงินคืน"

"แต่นั่นมัน20ล้านนะคะ คุณจะมาเสียฟรีๆ ได้ยังไงกัน"

"ใครบอกว่าผมจะยอมเสียเงินฟรี"

เควินมองเธออย่างจริงจัง ความปรารถนาแรงกล้าในใจของเขามันเกินระงับแล้ว

"ผมเคยยื่นข้อเสนอให้คุณมาแล้ว คราวนี้ก็ถึงคราวที่คุณต้องตกลง คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธผมได้อีก"

เภตาแทบพูดไม่ออก เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุผลใดถึงต้องการเธอมากขนาดนี้

"ผมจัดการลาออกพร้อมกับเงินชดเชยที่เจ้านายเก่าคุณต้องการให้แล้ว ดังนั้นงานใหม่ของคุณก็จะเริ่มเดี๋ยวนี้"

"อะ...อะไรนะคะ!"

"สำหรับเงินที่ผมเสียไปกับการประมูล คุณเองก็คิดเอาล่ะกัน ว่างานแรกจะเริ่มด้วยอะไรถึงจะทำให้ผมพอใจ"