บทที่ 12 ตอนที่ 4.2
"ขอบใจนะ"
เภตารับมาดื่มอย่างไม่ระแวงสงสัย แอนมองลุ้นตลอดจนเภตาดื่มหมดแก้ว เธอจึงถอนใจโล่งอก
ได้เวลาสนุกแล้วล่ะพี่จ๋า!
เภตาที่ไม่รู้ชะตากรรมใหม่ของตัวเองเดินออกจากร้านเสริมสวยแอน เธอทำตัวไม่ถูกเลยที่พอเดินออกจากร้านก็มีสายตามากมายมองมา เป็นประสบการณ์แรกเลยจริงๆ ที่มีคนมองด้วยความชื่นชมขนาดนี้ เธอไม่เคยรู้สึกดีอะไรเช่นนี้เลย
หญิงสาวเดินกระฉับกระเฉงเข้าไปในโรงแรม ขึ้นไปยังห้องพักตามที่พ่อสั่ง พอเคาะประตูเภตารู้สึกได้ถึงอาการหน้ามืด อยู่ๆ โลกก็หมุนติ๋ว เกิดอะไรขึ้น หญิงสาวร้องถามตัวเอง แล้วหูก็ได้ยินเสียงคนด้านในมาเปิดประตูให้
เป็นพี่ชายที่เดินออกมา เภตาเห็นรอยยิ้มนั้นชัดเจน มันไม่ใช่ยิ้มที่ดูปกติ แต่เป็นยิ้มที่แฝงความชั่วร้าย!
"มาแล้วเหรอ น้องสาวคนดีของพี่"
"น้องของผมมาแล้วครับทุกท่าน!"
โบ้พยุงตัวเภตาที่สลบไปแล้วเข้ามาในห้อง เขาให้ข้ออ้างกับชายหลายคนในห้องว่าน้องสาวเธอพยศเก่งจึงต้องใช้วิธีนี้ทำให้นิ่ง แล้วยังบอกอีกว่าน้องสาวเธอถึงไม่สวยแต่บริสุทธิ์ผุดผ่องมาก
เภตาถูกจับให้นั่งบนโซฟา ตัวเธออ่อนจนเกือบจะล้มแต่โบ้ก็จัดท่าให้หญิงสาวนั่งในท่วงท่าที่ดูเซ็กซี่ที่สุด เขาพอใจมากที่แอนจัดเต็มความสวยให้เภตา อย่างน้อยๆ มันก็ช่วยลดแรงในการหว่านล้อมลูกค้าได้เยอะมาก
"มาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ"
พ่อลูกมองหน้ากัน วันนี้ต้องได้เงินก้อนงามจากเสี่ยคนใดคนหนึ่งแน่
"ทุกท่านครับ ผมจะเริ่มเปิดประมูลนาผืนน้อยนี้ด้วยราคา1แสนบาทครับ"
ทุกคนลุกเดินมาสำรวจความงามของเภตาอย่างแทบจะถึงเนื้อถึงตัว เสี่ยอ้วนบางคนถึงกับจะดอมดมกายสาวจนโบ้ต้องกันออกไปเพื่อทำให้สินค้านี้ดูมีมูลค่า และมันได้ผล นักประมูลพรหมจรรย์ที่แสนโง่เขลายิ่งตื่นเต้น แข่งขันกันชิงราคาอย่างดุเดือด
ผลราคาล่าสุดหยุดอยู่ที่8แสน
สองพ่อลูกหวานปากถึงมันจะไม่ถึงล้านแต่ก็นับว่าเยอะพอตัวกับการหลอกควายตัวโตๆ และพอครั้งนี้จบลง พวกเขาก็มีความคิดต่อ ให้เภตาเป็นเหยื่อหาเงินเช่นนี้อีกเรื่อยๆ
เพราะคำว่าบุญคุณที่เลี้ยงมามันย่อมไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน!
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทุกคนในห้องมองหน้ากัน คนที่นัดหมายมาประมูลก็อยู่กันตรงนี้แล้ว และใครกันมาเคาะห้อง
"มีตำรวจมาเหรอ"
หนึ่งในเสี่ยที่ร่วมประมูลเริ่มใจคอไม่ดี จนโบ้รีบเข้ามาจัดการ
"ไม่ใช่หรอกครับ เราทำกันภายในไม่มีทางรอดไปถึงหูตำรวจได้หรอกเสี่ย"
"งั้นเดี๋ยวผมไปดูให้เอง"
พ่อบุญธรรมเภตาบอกยิ้มๆ พลันรีบเดินไปที่ประตู มองช่องรูเห็นผู้ชายใส่สูทคนหนึ่งยืนอยู่ พอแน่แก่ใจว่าไม่ใช่ตำรวจเขาก็รีบเปิดประตู
"ทักผิดห้องหรือเปล่าครับ"
"นี่คือห้องประมูลพรหมจรรย์ใช่ไหมครับ"
ชายชราเริ่มหน้าถอดสี หรือมันเป็นตำรวจจริงๆ วะ!
"เอ่อ คุณพูดอะไรครับนี่"
"ไม่ต้องปิดผมหรอก ผมมาที่นี่เพื่อร่วมประมูล ถ้างานยังไม่จบ ผมจะเข้าไป"
ว่าแล้วเขาก็ดันตัวเข้ามาในห้อง แทบจะชนไหล่ชายชรา
"เดี๋ยวคุณ หยุดก่อน!"
ชายในชุดสูทเดินดิ่งเข้ามากลางห้องรับแขก พอตาเห็นหญิงสาวนอนไม่ได้สติตรงโซฟาก็ทำเอาเขาต้องรีบจัดการให้จบ
"ประมูลกันไปถึงไหนแล้วครับ"
โบ้ที่งงๆ อยู่มองหน้าพ่อ ชายชราส่ายหัวดิกว่าไม่รู้ใคร ทีนี้โบ้ก็เหงื่อแตกมั่ง มันคือตำรวจปลอมตัวมาหรือเปล่า
"ผมไม่คุ้นหน้าคุณเลย คุณต้องไม่ใช่ผู้ที่อยู่ในกลุ่มเข้าร่วมประมูลแน่"
"ใช่ ผมไม่ได้อยู่ในกลุ่ม ผมมาแทนเจ้านายที่ใช้ชื่อในกลุ่มลับของคุณว่า...King"
"อ้อๆ นึกออกแล้ว เจ้านายคุณคนที่เข้าร่วมกลุ่มเมื่อวานตอนตี2นี่เอง"
คราวนี้โบ้ถึงกับยิ้มร่า รีบเชื้อเชิญชายตัวแทนเข้าสู่งานประมูลอย่างเป็นทางการ
"เราประมูลกันดุเดือดมากครับ ตอนนี้ราคาพรหมจรรย์น้องเภตาอยู่ที่8แสนครับ คุณจะสู้เท่าไหร่ดี"
"งั้นเหรอ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา"
ชายตัวแทนยกกระเป๋าขึ้นมาวางตรงหน้าทุกคน เขาเปิดประเป๋า ด้านในคือเงินสด
"ผมจะปิดการประมูลนี้ด้วยราคา 20ล้าน มีใครจะสู้ไหม"
"หา! 20ล้าน!!"
